Чун бихонӣ ин ғазал бо ӯ бигӯӣ

چون بخوانی این غزل با او بگوی

Интизорат май кашами зутар бпўӣ

انتظارت می‌کشم زوتر بپوی

То бихоҳам узри ту якборагӣ

تا بخواهم عذر تو یکبارگی

Зонка аз мо дидаи овораге

زانکه از ما دیدهٔ آوارگی

Ҳеҷ андеша макун аз душманон

هیچ اندیشه مکن از دشمنان

Зонка дорам биъдди ман дӯстон

زانکه دارم بیعدد من دوستان

Чун бидонанд дӯстони аҳўолҳот

چون بدانند دوستان احوالهات

Раҳмати оранд бар туу омолҳот

رحمت آرند بر تو و آمالهات

Бӯстону гулистони он тўост

بوستان و گلستان آن تواست

Баъд аз ин ҷони ману ҷон ту аст

بعد از این جان من و جان تو است

Боғбонро ман кунам дилхуши зи ту

باغبان را من کنم دلخوش ز تو

Гарчи дар дил дорад ӯ оташи зи ту

گرچه در دل دارد او آتش ز تو

Рӯзи вшб дар маҷлисам бошӣ муқӣм

روز وشب در مجلسم باشی مقیم

Назд ман бошӣ маро бошӣ надим

نزد من باشی مرا باشی ندیم

Ончӣ мегӯям бирав боваии расон

آنچه می‌گویم برو باوی رسان

Гӯ матарс аз нокасон ва аз касон

گو مترس از ناکسان و از کسان

Кард як як он ҳикоятҳои роз

کرد یک یک آن حکایتهای راز

Аз барои хотири он дили навоз

از برای خاطر آن دل نواز

Чун саборо дид булбул пеш рафт

چون صبا را دید بلبل پیش رفت

Маст ишқ омад дилаш аз хеш рафт

مست عشق آمد دلش از خویش رفت

Даст бӯсӣ кард вази ҷон нола кард

دست بوسی کرد وز جان ناله کرد

Дидаро чун абри пар аз жола кард

دیده را چون ابر پر از ژاله کرد

Гуфт на бргрднми миннати басӣ

گفت نه برگردنم منت بسی

Зонка аз ман май кашии заҳмати басӣ

زانکه از من می‌کشی زحمت بسی

Бози рстӣ азнигор сангдил

باز رستی از نگار سنگدل

Дилбар ҳар ҷоӣиии паймони гусал

دلبر هر جائیی پیمان گسل