Ҳар ду бо ҳам омаданд то гулистон

هر دو با هم آمدند تا گلستان

Рафт ва ӯро барад назд длстон

رفت و او را برد نزد دلستان

Чун ҷамол гул бидид он мустаманд

چون جمال گل بدید آن مستمند

Аз забони хештани бардошти банд

از زبان خویشتن برداشت بند

Дар мдиҳи гули бсўти дили рибо

در مدیح گل بصوت دل ربا

Достонӣ хонд дар пеши сабо

داستانی خواند در پیش صبا

Дар миёни нолау зории гузор

در میان ناله و زاری گذار

Гуфт даврами баъд аз ин аз худ мадор

گفت دورم بعد از این از خود مدار

Гул бичишам марҳамат дар ваии нигоҳ

گل بچشم مرحمت در وی نگاه

Кард ва гуфт эй мустаманди пургуноҳ

کرد و گفت ای مستمند پرگناه

Олимиро бар серуми бФрўхтӣ

عالمی را بر سرم بفروختی

Ин чунин дастони з ки омухтӣ

این چنین دستان ز که آموختی

Ъоҷзо аз гулистони овораге

عاجزا از گلستان آوارگی

Мекунӣ дигар макун бечорагӣ

میکنی دیگر مکن بیچارگی

Рӯзу шаб дар базм мо мебош шод

روز و شب در بزم ما میباش شاد

Бодаи минӯашу мадаи худро ббод

باده مینوش و مده خود را بباد

Дар висоли ёр муҳаррам бош хуш

در وصال یار محرم باش خوش

Бомеи софии ту ҳамдам бош хуш

بامیی صافی تو همدم باش خوش

Ҳар замон дар васли ёри глъзор

هر زمان در وصل یار گلعذار

Бош давр аз офати ранҷи вғбор

باش دور از آفت رنج وغبار

Дар ҷамоли гули назар бозӣ макун

در جمال گل نظر بازی مکن

Бар дил ва бар ҷони худ бозӣ макун

بر دل و بر جان خود بازی مکن

Боғбонро чун з булбул шуд хабар

باغبان را چون ز بلبل شد خبر

Дар гулистон рафт он шӯридаи сар

در گلستان رفت آن شوریده سر

Рӯзу шаб бо гул ҳаме бозад ҳавас

روز و شب با گل همی بازد هوس

Бо сабоу гул шудааст ӯ ҳамнафас

با صبا و گل شده است او همنفس

Боғбонро оташӣ дар ҷон фитод

باغبان را آتشی در جان فتاد

Пеш гулзор омаду кин дар ниҳод

پیش گلزار آمد و کین در نهاد

Субҳгоҳии бад ки омад сӯии боғ

صبحگاهی بد که آمد سوی باغ

Дили зи дасти булбули мискини бдоғ

دل ز دست بلبل مسکین بداغ