Бози бргФтор булбул шуд насим

باز برگفتار بلبل شد نسیم

Ҳамчуи шабнами боз бар гул шуд насим

همچو شبنم باز بر گل شد نسیم

Гули саборо гуфт булбули биўФост

گل صبا را گفت بلبل بیوفاست

Пеши мо оварданаш айн хатост

پیش ما آوردنش عین خطاست

Муддатӣ бо арғавон май бохти ишқ

مدتی با ارغوان می‌باخت عشق

Рӯз чанде ёсуман пардохт ишқ

روز چندی یاسمن پرداخت عشق

Хоҳарамро онкии наргис ном ӯст

خواهرم را آنکه نرگس نام اوست

Ошиқ ӯ буд кини хуб ва накӯаст

عاشق او بود کین خوب و نکوست

Ҳеҷ гул дар бӯстон аз вай нараст

هیچ گل در بوستان از وی نرست

Кӯ нагуфташ ишқ ӯ дорам бадаст

کو نگفتش عشق او دارم بدست

Ёр ҳрҷоӣӣ намеояд бакор

یار هرجائی نمی‌آید بکار

Тарк ӯ кардам ту даст аз ман бидор

ترک او کردم تو دست از من بدار

Ҳар ки бо ӯ бошу ҷоҳил дам занад

هر که با او باش و جاهل دم زند

Арзи худ бар бод бадномӣ диҳад

عرض خود بر باد بدنامی دهد

Гуфта будандам сбкборӣ макун

گفته بودندم سبکباری مکن

Бо касони бади сайр ёрӣ макун

با کسان بد سیر یاری مکن

Варна булбул кист кӯ хоҳад нишон

ورنه بلبل کیست کو خواهد نشان

То бияёд назд ман дрглстон

تا بیاید نزد من درگلستان

Ин замон омад марои ин ҳоли пеш

این زمان آمد مرا این حال پیش

Аз ки нолам чун задам бар хеши неш

از که نالم چون زدم بر خویش نیش

Баъди азин пешами сухан азуӣ магӯӣ

بعد ازین پیشم سخن ازوی مگوی

Пеш ӯ аз баҳри ман дигар мапуӣ

پیش او از بهر من دیگر مپوی

Гар турои дардӣ буд дар раҳи муқӣм

گر ترا دردی بود در ره مقیم

Вари туро дар ишқ шуд қалби салим

ور ترا در عشق شد قلب سلیم

Бо гуруҳи мухталиф ҳамдам машав

با گروه مختلف همدم مشو

Пеш ҳар номаҳрамӣ муҳаррам машав

پیش هر نامحرمی محرم مشو

Хез эй аттори яктои шӯ ба ишқ

خیز ای عطار یکتا شو به عشق

Дар ҷамоли ақли бинои шӯ ба ишқ

در جمال عقل بینا شو به عشق

Дар раҳ ӯ муҳаррам асрор бош

در ره او محرم اسرار باش

Воқифи сари дил аттор бош

واقف سر دل عطار باش

Чун шунид ин нуктаҳо боди сабо

چون شنید این نکته‌ها باد صبا

Гуфт эй фаррухи рухи зебои лақо

گفت ای فرخ رخ زیبا لقا

Ҳарчӣ гуфтӣ ҳаст ӯ зон бештар

هرچه گفتی هست او زان بیشتر

Лек май тарсам ки ҳангоми саҳар

لیک می‌ترسم که هنگام سحر

Нолаҳо пеши худоӣ худ кунад

ناله‌ها پیش خدای خود کند

Ва аз барои ту дуоӣ бад кунад

و از برای تو دعای بد کند

Шодмонии туу охир дар гузор

شادمانی تو و آخر در گذار

Бар ҳадаф ояд хаданги ҷони шикор

بر هدف آید خدنگ جان شکار

Ҳар ки ӯ шаб хез бошад субҳгоҳ

هر که او شب خیز باشد صبحگاه

Ҳақ нигараданд дуоӣ ӯ табоҳ

حق نگرداند دعای او تباه

Хосса чун ӯ мурғакии ширини нафас

خاصه چون او مرغکی شیرین نفس

Халқро бар достон ӯ ҳавас

خلق را بر داستان او هوس

Зинда дил мурғӣаст кӯи шаб то буруз

زنده دل مرغیست کو شب تا بروز

Дар миён боғ менолад бисӯз

در میان باغ می‌نالد بسوز

Подшоҳонро ҳавои суҳбаташ

پادشاهان را هوای صحبتش

Ҳаст ва медоранд доими ҳурматаш

هست و می‌دارند دایم حرمتش

Ошиқи худро бихон ва хуш бигӯӣ

عاشق خود را بخوان و خوش بگوی

Некандишон худро бдмгўӣ

نیک اندیشان خود را بدمگوی

Вар бихоҳӣ пеш ту бошад бпоӣ

ور بخواهی پیش تو باشد بپای

Он чунон гӯяндаи дастони сарой

آن چنان گویندهٔ دستان سرای

Дар чамани ҷоӣии даҳум ӯро мақом

در چمن جائی دهم او را مقام

То бинолад хуш дар онҷо ӯ мудом

تا بنالد خوش در آنجا او مدام

Гашти розии гули бад-ӣни гуфторҳо

گشت راضی گل بدین گفتارها

Гуфт бояд карданат ин корҳо

گفت باید کردنت این کارها

Лек шартӣ ҳаст он бовай бигӯӣ

لیک شرطی هست آن باوی بگوی

То нигараданд зи мо ман баъд рӯй

تا نگرداند ز ما من بعد روی

Аз гули рухсори мо баррагии бабр

از گل رخسار ما برگی ببر

Назд он девонаи шӯридаи сар

نزد آن دیوانهٔ شوریده سر

Кини нишони мейри хўбонсти биё

کین نشان میر خوبانست بیا

Бе баҳонаи субҳдами наздики мо

بی بهانه صبحدم نزدیک ما

Чун сабо шуд боз аз саҳни чаман

چون صبا شد باز از صحن چمن

Баради барги гул аз он гули перҳан

برد برگ گل از آن گل پیرهن

Он ҳамаи нолаи сабо аз даври ҷой

آن همه نالهٔ صبا از دور جای

намешунид ва гуфт ҳон дигар меЭй

می‌شنید و گفت هان دیگر میای

Ногаҳонии он сабо омад ниҳон

ناگهانی آن صبا آمد نهان

Дар гулистон аз барои гули аён

در گلستان از برای گل عیان

Гуфт охири ҷои булбул худкӣ аст

گفت آخر جای بلبل خودکی است

То ба байнами манзилаш чун гул кӣ аст

تا به بینم منزلش چون گل کی است

Чун сабои наздик булбул шуд пагоҳ

چون صبا نزدیک بلبل شد پگاه

Дар наоне аз нишони неки хоҳ

در نهانی از نشان نیک خواه

Ранг ва рӯй барги гул булбул бидид

رنگ و روی برگ گل بلبل بدید

Бар замин чун мурғи кушта май тпид

بر زمین چون مرغ کشته می‌طپید

Достонии андари ин маънӣ бихонад

داستانی اندر این معنی بخواند

Ҳар ғамии кон буд аз дил боз ронад

هر غمی کان بود از دل باز راند

Барграфт он барги гулро бӯса дод

برگرفت آن برگ گل را بوسه داد

Дар қадамҳои сабо лухтӣ фитод

در قدمهای صبا لختی فتاد

Кӣ сабо бе ту мабодои бӯстон

کی صبا بی تو مبادا بوستان

Ва аз насимати тозаи бодоглстон

و از نسیمت تازه باداگلستان

Шуд яқинам аз сари сидқу сафо

شد یقینم از سر صدق و صفا

Омадӣ ин бори пешам эй сабо

آمدی این بار پیشم ای صبا

Баъд аз ин миоиму ҷон май даҳум

بعد از این میآیم و جان می‌دهم

Ҷони худ аз баҳр ҷонон медаҳум

جان خود از بهر جانان میدهم