Солҳо будам зи ишқи гули бадарад
سالها بودم ز عشق گل بدرد
Бо ду чашми пари зхўн ва рӯй зард
با دو چشم پر زخون و روی زرد
Хуши висолии бади рухи ин боғбон
خوش وصالی بُد رخ این باغبان
То чаҳ омад бар сараш аз гарму сард
تا چه آمد بر سرش از گرم و سرد
Баради маҳбӯби маро аз гулистон
برد محبوب مرا از گلستان
Бо ду чашми пари зи хӯн ва рӯй зард
با دو چشم پر ز خون و روی زرد
Баъд аз ин хоки сар кӯяш биор
بعد از این خاک سر کویش بیار
Бор ӯ бар чашм мо кун ҳамчуи гирд
بار او بر چشم ما کن همچو گرد
Чун накардам шукри айёми висол
چون نکردم شکر ایام وصال
Пеш омад бози ин даврони бадарад
پیش آمد باز این دوران بدرد
эй дили ғмдидаҳ бо даврон бисоз
ای دل غمدیده با دوران بساز
ё бирав тӯмори даъвӣ дар навард
یا برو طومار دعوی در نورد
Нола кардан то чаҳ бигушоед маро
ناله کردن تا چه بگشاید مرا
Ин замон аз боғбон бояд маро
این زمان از باغبان باید مرا
Рафт булбул аз паии гул то бшҳр
رفت بلبل از پی گل تا بشهر
То чаҳ меояд биравӣ гули зи даҳр
تا چه میآید بروی گل ز دهر
Дид сӯрохии дарави гули рехта
دید سوراخی درو گل ریخته
Оташӣ дар зер он ангехта
آتشی در زیر آن انگیخته
Обрӯии гул аз онҷо ме чакид
آبروی گل از آنجا میچکید
Ин ғазал мегуфт булбул ме шунид
این غزل میگفت بلبل میشنید