Нарм шуд дар ишқи булбули хотираш

نرم شد در عشق بلبل خاطرش

Шафқатӣ бинмуд табъи моҳираш

شفقتی بنمود طبع ماهرش

Гул биханда гуфт бо боди сабо

گل بخنده گفت با باد صبا

эй надими ман чаҳ Фрмоӣии маро

ای ندیم من چه فرمائی مرا

Чун сабо бишунид кардаш офарин

چون صبا بشنید کردش آفرین

Гуфт чун дайр омадӣ эй нозанин

گفت چون دیر آمدی ای نازنین

Эътимодӣ нест бар даврони ҳасан

اعتمادی نیست بر دوران حسن

Зуд гардад пораи шодўрони ҳасан

زود گردد پاره شادوران حسن

Ҳасан чун умраст чун бояд бкс

حسن چون عمر است چون باید بکس

Дил бадаст оварад ки кор инасту бас

دل بدست آورد که کار اینست و بس

Дастгирӣ кун чу дории дастгоҳ

دستگیری کن چو داری دستگاه

Бад макун зеро бадат ояд бароа

بد مکن زیرا بدت آید براه

Наварӯси хўбрўӣии длФриб

نوعروس خوبروئی دلفریب

Ошиқонро кӣ буд азтўи шикеб

عاشقان را کی بود ازتو شکیب

Ин масолеҳи он чунон бинад раҳе

این مصالح آن چنان بیند رهی

Хуб бошад ки мар ӯро дили диҳӣ

خوب باشد که مر او را دل دهی

Дар схнҳоӣӣ ки рӯҳи аФзоидт

در سخنهائی که روح افزایدت

Ҳар замон аз ғайб дар бгшоидт

هر زمان از غیب در بگشایدت

Назд худ хониш чу дигари бандагон

نزد خود خوانش چو دیگر بندگان

То шавад хурсанд чун хрсндгон

تا شود خرسند چون خرسندگان

Бошад андари хизматат чун ӯ бпоӣ

باشد اندر خدمتت چون او بپای

Пеши тахтат чун ғуломони сарой

پیش تختت چون غلامان سرای

Гули саборо гуфт ин фармон турост

گل صبا را گفت این فرمان تراست

Назд худ хониш агар шаҳ ар гадост

نزد خود خوانش اگر شه ار گداست

Ин ғазалро дар бдиҳаҳи ҳамчуи зар

این غزل را در بدیهه همچو زر

Кард иншо босабо гуфташ бабр

کرد انشا باصبا گفتش ببر