Аз ду кас парҳез кун эй ҳӯшёр

از دو کس پرهیز کن ای هوشیار

То набинӣ накбатӣ дар рӯзгор

تا نبینی نکبتی در روزگار

Аввал аз душман ки ӯ астизаҳ рӯаст

اول از دشمن که او استیزه روست

Вонгаҳе аз суҳбати нодони дӯст

وانگهی از صحبت نادانِ دوست

Хешро аз назд душмани даври дор

خویش را از نزد دشمن دور دار

Ёри нодонро зи худ маҳҷӯри дор

یار نادان را ز خود مهجور دار

эй писар кам гӯй бо мардуми дурушт

ای پسر کم گوی با مردم درشت

Вар бигӯе аз ту гардонанд пушт

ور بگویی از تو گردانند پشت

Беҳтарини халқ май доне ки рост ?

بهترین خُلق می‌دانی که‌راست؟

Онкӣ дод инсоф ва инсофаш нахост

آنکه داد انصاف و انصافش نخواست

Чун ҳадиси хуби гӯйӣ бо фақир

چون حدیث خوب گویی با فقیر

Ба буд зонш ки пӯшонеи ҳарир

به بود زآنَش که پوشانی حریر

Хашм хӯрдани пеша ҳар сарвар аст

خشم خوردن پیشهٔ هر سرور است

Талх бошад ; аз шукри ширин тар аст

تلخ باشد؛ از شکر شیرین‌تر است

Ҳар ки бо мардум насозад дараҷаон

هر که با مردم نسازد درجهان

Зиндагонӣ талх дорад бе гумон

زندگانی تلخ دارد بی گمان

Онкӣ шӯхаст ва надорад шарм низ

آنکه شوخ است و ندارد شرم نیز

Дон ки нопок зодааст эй азиз

دان که ناپاک‌زاده است ای عزیز

Аз маломат то Бамоне дар амон

از ملامت تا بمانی در امان

Бош доим ҳамнишин солеҳон

باش دایم همنشین صالحان