Оқил он бошад ки ӯ шокир буд

عاقل آن باشد که او شاکر بود

Ва онгаҳе бар нафаси худ қодир буд

و آنگهی بر نفس خود قادر بود

Ҳар ки хашми худ фурӯ хӯрд эй ҷавон

هر که خشم خود فرو خورد ای جوان

Бошад ӯ аз растгорони ҷаҳон

باشد او از رستگاران جهان

Он буд аблаҳтарин мардумон

آن بود ابلهترین مردمان

Каз паии нафас ва ҳаво бошад давон

کز پی نفس و هوا باشد دوان

Вонгаҳеи пиндоради он торики рой

وانگهی پندارد آن تاریک رای

Хоҳад омрзиднши охири худоӣ

خواهد آمرزیدنش آخر خدای

Гарчи дарвешӣ буд сахт эй писар

گرچه درویشی بود سخت ای پسر

Ҳам з дарвешӣ набошад хубтар

هم ز درویشی نباشد خوبتر

Ҳар ки ӯро нафаси саркаш ром шуд

هر که او را نفس سرکش رام شد

Аз хирадмандони некӯ ном шуд

از خردمندان نیکو نام شد

Дар риёзати нафаси бадро гӯши мол

در ریاضت نفس بد را گوش مال

То наяндозад турои андари вабол

تا نیندازد ترا اندر وبال

Ҳар ки хоҳад то саломат монад ӯ

هر که خواهد تا سلامت ماند او

Аз ҷамеъи халқ рӯ гирданд ӯ

از جمیع خلق رو گرداند او

Мардумонро сари басар дар хоби дон

مردمان را سر بسر در خواب دان

Гашти бедори онкӣ ӯ рафт аз ҷаҳон

گشت بیدار آنکه او رفت از جهان

Онкӣ ранҷоанд турои узраш пазир

آنکه رنجاند ترا عذرش پذیر

То биёбӣ мағфират бар ваии мгир

تا بیابی مغفرت بر وی مگیر

Ҳақ надорад дӯсти халқи озор ро

حق ندارد دوست خلق آزار را

Нест ин хислати яке дайндор ро

نیست این خصلت یکی دیندار را

Аз ситам ҳар кӯи дилиро риш кард

از ستم هر کو دلی را ریش کرد

Он ҷароҳат бар вуҷӯд хеш кард

آن جراحت بر وجود خویش کرد

Ҳар ки дар банди дили озорӣ буд

هر که در بند دل آزاری بود

Дар уқубати кор ӯ зорӣ буд

در عقوبت کار او زاری بود

эй писари қасди дил озорӣ макун

ای پسر قصد دل آزاری مکن

Вази худои хеш безорӣ макун

وز خدای خویش بیزاری مکن

Хотири касро маранҷон эй писар

خاطر کس را مرنجان ای پسر

Варна хӯрдӣ захм бар ҷон эй писар

ورنه خوردی زخم بر جان ای پسر

Гар ҳамеи хоҳӣ ки гардии муътабар

گر همی خواهی که گردی معتبر

Номи мардуми ҷуз ба некуӣ мабар

نام مردم جز به نیکویی مبر

Қӯти некии надорӣ бад макун

قوت نیکی نداری بد مکن

Бар вуҷӯди худ ситам биҳд макун

بر وجود خود ستم بیحد مکن

Рӯи забон аз ғайбат мардум бабанд

رو زبان از غیبت مردم ببند

То на бинии дасту пои худ ба банд

تا نه بینی دست و پای خود به بند

Ҳарки аз ғайбати забонаш баста нест

هرکه از غیبت زبانش بسته نیست

Он чунон кас аз уқубат руста нест

آن چنان کس از عقوبت رسته نیست