Он ҳуҷҷати аҳли мъомлти он бурҳони арбоби мшоҳдти он эмоми авлоди набии он гузидаи аҳФоди алии он соҳиби ботину зоҳири Абуҷаъфари Муҳамади боқири разии аллоҳи анҳу . Ба ҳукми онкии ибтидои ин тайифа аз ҷаъфар содиқ карда шуд ки аз фарзандон Мустафоаст алайҳи алслўٰаҳу ассалом , хатми ин тайифаи ҳам бар эшон карда меояд . Гӯйанд ки кунят ӯ Абуабдулло буд ва ӯро боқири хондандӣ . Махсӯс буд ба дақоиқи улӯму латоифи ишорат ва ӯро каромот машҳураст ба оёт боҳару бароҳини зоҳр ва меронад дар тафсири ин оят ки Фмни икФри болтоғўту иؤмни боллٰаҳ фармӯдааст ки : боздорандаи ту аз мутолиаи ҳақ тоғӯтаст , бингар то чаҳ маҳҷӯбӣ бидон ҳиҷоб аз ваии бозмондае ба тарки он ҳиҷоб бигӯӣ ки ба кашф абадӣ барисӣу маҳҷӯб мамнӯъ бошад ва мамнӯъӣ набояд ки даъвӣ қурбат кунад .

آن حجّت اهل معاملت آن برهان ارباب مشاهدت آن امام اولاد نبی آن گزیده احفاد علی آن صاحب باطن و ظاهر ابوجعفر محمّد باقر رضی الله عنه. به حکم آنکه ابتدای این طایفه از جعفر صادق کرده شد که از فرزندان مصطفی است علیه الصّلوٰة و السّلام، ختم این طایفه هم بر ایشان کرده می‌آید. گویند که کنیت او ابوعبدالله بود و او را باقر خواندندی. مخصوص بود به دقایق علوم و لطایف اشارت و او را کرامات مشهور است به آیات باهر و براهین زاهر و می‌راند در تفسیر این آیت که فمن یکفر بالطّاغوت و یؤمن باللّٰه فرموده است که: بازدارندهٔ تو از مطالعه حق طاغوت است، بنگر تا چه محجوبی بدان حجاب از وی بازمانده‌ای به ترک آن حجاب بگوی که به کشف ابدی برسی و محجوب ممنوع باشد و ممنوعی نباید که دعوی قربت کند.

Нақласт ки аз яке аз хавос ӯ пурседанд ки ӯ шаб чун мегузаронад , гуфт : чун аз шаб лухтӣ баравад ӯ аз аврод фориғ шавад ба овоз баланд гуяд : илоҳӣу Сайидӣ , шаб даромаду вилояти тасарруфи мулӯк ба сар омаду ситорагон зоҳир шуданд ва хилоиқ бихуфтанду савти мардумони бёромиду мардум аз дар халқ рамеданд ва боистҳои худ бнҳФтнд ва ба навам дарҳо фурӯбастанду посбонони бргмоштнд ва онҳо ки бадишон ҳоҷатӣ доштанд фурӯ гузоштанд . Бори худоёи ту зиндаеу пояндаеу бинанда , ғнўдн бар ту раво нест ва он ки туро бад-ӣн сифат надонад ҳеҷ неъматро мақар нест . Ту он худовандӣ ки ради соил бар ту раво набошад , он ки дуо кунад аз муъминон бар даргоҳаст соилро бози надорӣ . Бори худоё чун маргу гӯру ҳисобро ёд кунам чигуна аз дунёи баҳрае ? пас аз ту хоҳам аз он ки туро донам ва аз ту ҷӯям аз он ки туро мехонам роҳатӣ дар ҳоли марг бебаргу айшӣ дар ҳоли ҳисоб беъФоб . Ин мегуфтӣ ва мегиристӣ . То шабӣ ӯро касе гуфт : ё Сайидӣ чанд гӯйӣ ? гуфт : эй дӯст , ёқӯбро як Юсуфи гум шуда , чунон бигирист алайҳи ассалом ки чашмҳояш сифед шуд . Ман даҳ кас аз аҷдоди худ яъне ҳусайну қабӣла ӯро дар Карбало гум кардаам , кам аз он кӣ дар фироқи эшон дидаҳо сифед кунам . Ва ин муноҷот ба арабӣ буду бғоити фасеҳ аммо тарк ттўил карда , маъонии онро ба порсӣ оварадем то мукаррар нашавад ва ба ҷиҳати табарруки хатми китобро зикр ӯ кардем . Ин бигуфту ҷон ба ҳақ таслим кард разии аллоҳи анҳуу ани аслофау ҳшрнои аллоҳи маъаи аҷдодау маъааи омин ё раби Алъоламину слии аллоҳи алии хайри халқаи Муҳамаду ?алаи аҷмъину нҷнои брҳмтк ё арҳми алроҳмин .

نقل است که از یکی از خواص او پرسیدند که او شب چون می‌گذراند، گفت: چون از شب لختی برود او از اوراد فارغ شود به آواز بلند گوید: الهی و سیدی، شب درآمد و ولایت تصرّف ملوک به سر آمد و ستارگان ظاهر شدند و خلایق بخفتند و صوت مردمان بیارامید و مردم از در خلق رمیدند و بایست‌های خود بنهفتند و به نوم درها فروبستند و پاسبانان برگماشتند و آن‌ها که بدیشان حاجتی داشتند فرو گذاشتند. بار خدایا تو زنده‌ای و پاینده‌ای و بیننده، غنودن بر تو روا نیست و آن که تو را بدین صفت نداند هیچ نعمت را مقرّ نیست. تو آن خداوندی که رد سائل بر تو روا نباشد، آن که دعا کند از مؤمنان بر درگاهست سائل را باز نداری. بار خدایا چون مرگ و گور و حساب را یاد کنم چگونه از دنیا بهره‌ای؟ پس از تو خواهم از آن که تو را دانم و از تو جویم از آن که تو را می‌خوانم راحتی در حال مرگ بی‌برگ و عیشی در حال حساب بی‌عفاب. این می‌گفتی و می‌گریستی. تا شبی او را کسی گفت: یا سیّدی چند گویی؟ گفت: ای دوست، یعقوب را یک یوسف گم شده، چنان بگریست علیه السّلام که چشم‌هایش سفید شد. من ده کس از اجداد خود یعنی حسین و قبیله او را در کربلا گم کرده‌ام، کم از آن کی در فراق ایشان دیده‌ها سفید کنم. و این مناجات به عربی بود و بغایت فصیح اما ترک تطویل کرده، معانی آن را به پارسی آوردیم تا مکرّر نشود و به جهت تبرّک ختم کتاب را ذکر او کردیم. این بگفت و جان به حق تسلیم کرد رضی الله عنه و عن اسلافه و حشرنا الله مع اجداده و معه آمین یا ربّ العالمین و صلّی الله علی خیر خلقه محمّد و آله اجمعین و نجّنا برحمتک یا ارحم الراحمین.