Набад варақаро зи он ҳадиси огаҳӣ

نبد ورقه را ز آن حدیث آگهی

Ки чунаст аҳволи сарви сеӣ

که چونست احوال سرو سهی

Чу ангуштарӣу зираи сӯии ӯй

چو انگشتری و زره سوی اوی

Расед аз бар глшаҳи хуб рӯй

رسید از بر گلشه خوب روی

Чу бишунид пайғом ӯ аз ғулом

چو بشنید پیغام او از غلام

Ки нолндаҳ гаштаст моҳи тамом

که نالنده گشتست ماه تمام

Дил варақа омад зондаҳ ба ҷӯш

دل ورقه آمد زانده به جوش

зи бас ғам наёраст бӯдан хамӯш

ز بس غم نیارست بودن خموش

Бинолед ва бигирист аз ҳиҷри дӯст

بنالید و بگریست از هجر دوست

Ҳаме бар таниш ишқ бадаред пӯст

همی بر تنش عشق بدرید پوست

Бурун омад аз шаҳри ороста

برون آمد از شهر آراسته

Абои мол ва бо неъмату хоста

ابا مال و با نعمت و خواسته

Шаҳи шаҳриёру вазиру сипоҳ

شه شهریار و وزیر و سپاه

Ҳар он кас ки буданд аз пешгоҳ

هر آن کس که بودند از پیشگاه

Абои шодӣу хуррамии ҳам қарин

ابا شادی و خرمی هم قرین

Бирафтанд бо ваии се манзили замин

برفتند با وی سه منزل زمین

Бхшнўдӣ ӯро ба кардаш гасӣ

بخشنودی او را به کردش گسی

Взўи узрҳо хости хусрави басӣ

وزو عذرها خواست خسرو بسی

Чу он шоҳу лашкари з наздаш бирафт

چو آن شاه و لشکر ز نزدش برفت

Чу боди сабои варақа раҳ барграфт

چو باد صبا ورقه ره برگرفت

Бар боб ва он бе карони ъзу ноз

بر باب و آن بی کران عز و ناز

Ба ҳӣ банӣ шеба омад фароз

به حی بنی شیبه آمد فراز

Наёраст пурсед касро хабар

نیارست پرسید کس را خبر

зи глшоаҳи гули оризу сим бар

ز گلشاه گل عارض و سیم بر

Битарсед аз он онсри саракашон

بترسید از آن آنسر سرکشان

Кигар аз касе бози пурсади нишон

که گر از کسی باز پرسد نشان

Магар зу хабар ба бадӣ густаранд

مگر زو خبر به بدی گسترند

Дили шод ӯро ба ғам биспуранд

دل شاد او را به غم بسپرند

Тайон буд зин рӯй дил дар буриш

طیان بود زین روی دل در برش

Ки то чаҳ хабар ёбад аз дилбараш

که تا چه خبر یابد از دلبرش

Бад ӯ пешу молу ғуломони зи пас

بد او پیش و مال و غلامان ز پس

Ҳаме бар наомадаш зондаҳи нафас

همی بر نیامدش زانده نفس

Чу аз раҳи сӯии хайма ъам расед

چو از ره سوی خیمهٔ عم رسید

зи дидор ъам , бар дилаш ғам расед

ز دیدار عم،‌ بر دلش غم رسید

Ъмш , боби глшоаҳ , чун рӯй ӯй

عمش، باب گلشاه، چون روی اوی

Бидидаш давид аз ънои сӯии ӯй

بدیدش دوید از عنا سوی اوی

Бирафт ӯ ба ҳиялат гирифташ бабр

برفت او به حیلت گرفتش ببر

Ҳаме гуфт : нахлат наомад бабр !

همی گفت: نخلت نیامد ببر!

Чу судаст зини неъмату моли ту

چو سودست زین نعمت و مال تو

Ки некӯ набад кору аҳволи ту

که نیکو نبد کار و احوال تو

Чу судаст ин ганҷи ту мари маро

چو سودست این گنج تو مر مرا

Ки ранҷат наёвард акнӯн баро !

که رنجت نیاورد اکنون برا!

Бипурсед варақа кӣ глшаҳ куҷост

بپرسید ورقه کی گلشه کجاست

Ки бе ӯ марои зинда бӯдан хатост

که بی او مرا زنده بودن خطاست

Ба варақа ъмш гуфт к-эии ҷон ъам

به ورقه عمش گفت کای جان عم

Мадор инчанда мадори инчи ғам

مدار ایچ انده مدار ایچ غم

Ки ҳарч аз худованд бошад қазо

که هرچ از خداوند باشد قضا

Қазоӣ варо дод бояд ризо

قضای ورا داد باید رضا

Шикебеу сабр корӣ накӯаст

شکیبایی و صبر کاری نکوست

Касеро ки танҳо бимонад зи дӯст

کسی را که تنها بماند ز دوست

Ҷаҳонӣаст ин пурфусуну фиреб

جهانیست این پرفسون و فریب

Нишебаши фарозу фарозаши нишеб

نشیبش فراز و فرازش نشیب

Надорад бирав бар хирадманди меҳр

ندارد برو بر خردمند مهر

Ки шайтон ба феъласту ҳўро ба чеҳр

که شیطان به فعلست و حورا به چهر

Бар ояд чу зрғоми марг аз камӣн

بر آید چو ضرغام مرگ از کمین

Занад мардро ногаҳони брзмин

زند مرد را ناگهان برزمین

Наёбади раҳои азуи ҷонвар

نیابد رهایی ازو جانور

зи деву малики ҷину инс эй писар

ز دیو و ملک جن و انس ای پسر

Аё варақаи бихаради неки бахт

ایا ورقهٔ بخرد نیک بخت

з маргаст бар мо ҳамаи банди сахт

ز مرگست بر ما همه بند سخت

Худованди муздати дҳоди андарин

خداوند مزدت دهاد اندرین

Ки рафт он гарони мояи гул дар замин

که رفت آن گران مایه گل در زمین

Қарини ту глшоаҳи фаррухи нажод

قرین تو گلشاه فرخ نژاد

Равони он ситади кӯи бадв боз дод

روان آن ستد کو بدو باز داد

Чу гуфтор ӯ варақа бишунид пок

چو گفتار او ورقه بشنید پاک

БиФтод чун мурда бар рӯй хок

بیفتاد چون مرده بر روی خاک

Замонӣ зиҳаш рафту онгоҳи боз

زمانی زهش رفت و آنگاه باز

Бааш боз омад яли сарфароз

بهش باز آمد یل سرفراز

Прагаанд бар зарди гули арғавон

پراگند بر زرد گل ارغوان

Рахши зарди шдрост чун заъфарон

رخش زرد شدراست چون زعفران

Дигар бора бар зад яке боди сард

دگر باره بر زد یکی باد سرد

зи тимор вазандау доғу дард

ز تیمار وز انده و داغ و درد

БиФтод бар ҷой чун мурдагон

بیفتاد بر جای چون مردگان

Саросема ҳамчун дили озурдагон

سراسیمه همچون دل آزردگان

Баромадаши ҳуш ва фурӯрафт дам

برآمدش هوش و فرورفت دم

Ту гуфтӣ дилаш хӯн шуд андршкм

تو گفتی دلش خون شد اندرشکم

Ба як рӯз ва як шаб наомад бҳўш

به یک روز و یک شب نیامد بهوش

Ба як раҳи баромади з ҳар каси хурӯш

به یک ره برآمد ز هر کس خروش

Заданд об бар рӯй дили хастаи мард

زدند آب بر روی دل خسته مرد

Биҷунбеду барзади яке боди сард

بجنبید و برزد یکی باد سرد

Нигаҳ кард ҳар сӯ чу дили хуфтагон

نگه کرد هر سو چو دل خفتگان

Саросема бирасон ошуфтагон

سراسیمه برسان آشفتگان

Чу аз ъам худ меҳрбонӣ надид

چو از عم خود مهربانی ندید

зи глшаҳ бидонҷо нишоне надид

ز گلشه بدانجا نشانی ندید

Бузади даст бар тани салбро дарид

بزد دست بر تن سلب را درید

Бинолед вази чашми хӯн май давид

بنالید وز چشم خون می دوید

Бинолед ва бар сар прагаанд хок

بنالید و بر سر پراگند خاک

Ба хок андар олуд рухсори пок

به خاک اندر آلود رخسار پاک

Ҳаме гуфт : ё қавм ёрӣ кунед

همی گفت: یا قوم یاری کنید

Ба ман бар бгриид ва зорӣ кунед !

به من بر بگریید و زاری کنید!

Ки мондам зи дили доруи зи ороми фард

که ماندم ز دل دارو ز آرام فرد

Дилами ҷои ишқу танами ҷои дард

دلم جای عشق و تنم جای درد

Ҳаме гуфт вздидгони сайли бор

همی گفت وزدیدگان سیل بار

Яке шеър гуфт аз ғами ишқи ёр

یکی شعر گفت از غم عشق یار

Бигуфто дариғо дариғо дареғ

بگفتا دریغا دریغا دریغ

Ки шуд моҳи тобони ман зери меғ

که شد ماه تابان من زیر میغ