Чу ин шеъри варақаи ббрдши басар

چو این شعر ورقه ببردش بسر

Барошуфт ваз ғам даромад басар

برآشفت وز غم درآمد بسر

Ббрднди он зори дили барда ро

ببردند آن زار دل برده را

Мари он навгули зарди пажмурда ро

مر آن نوگل زرد پژمرده را

Намуданд он гӯри кони гӯсфанд

نمودند آن گور کآن گوسفند

Бадви андарун буд баста бабанд

بدو اندرون بود بسته ببند

Надонист мискин ки дар гӯр кист

ندانست مسکین که در گور کیست

Бабр дар гирифт ва бзорӣ гирист

ببر در گرفت و بزاری گریست

Ҳаме гуфт Аё бар сари срўмоаҳ

همی گفت ایا بر سر سروماه

Наҳуфта шудӣ зери хоки сиёҳ

نهفته شدی زیر خاک سیاه

Аё офтоби дурахшони дареғ

ایا آفتاب درخشان دریغ

Ки пинҳон шудӣ зери торики меғ

که پنهان شدی زیر تاریک میغ

Аё тозаи гули барги хуши буии ман

ایا تازه گل برگ خوش بوی من

Шудӣ шодно бӯда аз рӯй ман

شدی شادنا بوده از روی من

Бимолиди рухсора бар хоки гӯр

بمالید رخساره بر خاک گور

Баборед аз дидагони оби шӯр

ببارید از دیدگان آب شور

Нёсуд ҳеҷ аз фиғону хурӯш

نیاسود هیچ از فغان و خروش

Гуҳӣ шуд зи ҳуш ва гуҳ омад ба ҳуш

گهی شد ز هوش و گه آمد به هوش

Шабу рӯз аз нолаи носуди ҳеҷ

شب و روز از ناله ناسود هیچ

Яке соъат аз дард нағунуд ҳеҷ

یکی ساعت از درد نغنود هیچ

Форуманд якбора аз хоб ва хӯрд

فروماند یکباره از خواب و خورد

Таниши гашти зору Рахши гашти зард

تنش گشت زار و رخش گشت زرد

Таниши гашти пари гирду сари пари зи хок

تنش گشت پر گرد و سر پر ز خاک

Шудаи рӯйиш аз хӯни дидаи муғок

شده رویش از خون دیده مغاک

Шаби тира чун навҳа оростӣ

شب تیره چون نوحه آراستی

Зан аз бистар шӯй бархестӣ

زن از بستر شوی برخاستی

Або ӯ ба ҳам зор ва гирён шудӣ

ابا او به هم زار و گریان شدی

Бирав бар дили хул бирён шудӣ

برو بر دل خل بریان شدی

Ситора бар ӯ барҳамӣ хӯн гирист

ستاره بر او برهمی خون گریست

Ҳаме гуфт кини хаста зор кист

همی گفت کین خستهٔ زار کیست

зи бас каз ду дида баранд обу хӯн

ز بس کز دو دیده براند آب و خون

Гёрст бар гӯр бишинав ки чун !

گیارست بر گور بشنو که چون!

Ғуломон ва дар бастагону ҳашам

غلامان و در بستگان و حشم

Сутурони пари бору таблу илм

ستوران پر بار و طبل و علم

Расиданди андари шаб аз раҳи фароз

رسیدند اندر شب از ره فراز

Ҳамаи ёр бо шодкомӣу ноз

همه یار با شادکامی و ناز

Хабарашон набӯд ар худованди хеш

خبرشان نبود ار خداوند خویش

Ки дорад бдўбхти бади банди хеш

که دارد بدوبخت بد بند خویش

Кушоданд ёру Фгнднди рахт

گشادند یار و فگندند رخت

Кашиданд хайма ниҳоданд тахт

کشیدند خیمه نهادند تخت

Биҷустанд пас меҳтари хеш ро

بجستند پس مهتر خویش را

Мари он Сайиди кишвари хеш ро

مر آن سید کشور خویش را

Варо аз бар гӯри брёФтнд

ورا از بر گور بریافتند

Ба наздик ӯ ҷумла бишитофтанд

به نزدیک او جمله بشتافتند

Бидиданд вайро бидон сон шуда

بدیدند وی را بدان سان شده

Ҷигари хастау зору гирён шуда

جگر خسته و زار و گریان شده

зи тимор ӯ ҷумла маҳзун шуданд

ز تیمار او جمله محزون شدند

Дили озурдау дидаи пар хӯн шуданд

دل آزرده و دیده پر خون شدند

Басӣ панд доданд нишнид панд

بسی پند دادند نشنید پند

Ки бар ҷонаш аз ошиқӣ буд банд

که بر جانش از عاشقی بود بند

Бигуфтанд яксар кӣ : эй ҷони мо

بگفتند یکسر کی: ای جان ما

Худованди мо , дарду дармони мо

خداوند ما، درد و درمان ما

Бифармоӣ моро ҳар ончати мурод

بفرمای ما را هر آنچت مراد

Ки то мо кунем андари он иҷтиҳод

که تا ما کنیم اندر آن اجتهاد

Бигуфто ба ҷумлаи азин ҷойгоҳ

بگفتا به جمله ازین جایگاه

Басӯии Яман боз гиред роҳ

بسوی یمن باز گیرید راه

Маро мол бобаст аз баҳри ёр

مرا مال بابست از بهر یار

Чу шуд ёр молам наёяд бакор

چو شد یار مالم نیاید بکار

Ғуломӣу асбӣу дастии силеҳ

غلامی و اسبی و دستی سلیح

Ду то теғи ҳиндӣ ва яке рмиҳ

دو تا تیغ هندی و یکی رمیح

Гузоред аз баҳрами ин ҷойгоҳ

گذارید از بهرم این جایگاه

Шумо боз гардид ва гиред роҳ

شما باز گردید و گیرید راه

Чу аз кор ӯ огаҳӣ ёфтанд

چو از کار او آگهی یافتند

Ба сӯии Яман боз бишитофтанд

به سوی یمن باز بشتافتند

Чу он молҳо барграфтанд ва рафт

چو آن مالها برگرفتند و رفت

Дили момку боби глшаҳи бкФт

دل مامک و باب گلشه بکفت

Аз он бе карони молу ганҷи дирам

از آن بی کران مال و گنج درم

Дил ҳар ду пургашт аз дарду ғам

دل هر دو پرگشت از درد و غم

зи тимор чун барг ларзон шуданд

ز تیمار چون برگ لرزان شدند

Ваз он карда худ пушаймон шуданд

وز آن کردهٔ خود پشیمان شدند

Чаҳ суди он пушаймонӣу дарду ғам

چه سود آن پشیمانی و درد و غم

Ки андари азали рафта буд он қалам

که اندر ازل رفته بود آن قلم

Ҳилол аз надомат шудаи зард рӯй

هلال از ندامت شده زرد روی

Бар варақа омад бигуфташ бадавӣ

بر ورقه آمد بگفتش بدوی

Ки чандаст азин нолаи зор чанд

که چندست ازین نالهٔ زار چند

Макун хештанро чунин дардманд

مکن خویشتن را چنین دردمند

Бихоҳаш ҳаме гуфт эй дар пок

بخواهش همی گفت ای در پاک

Макун биҳдаҳи хештанро ҳалок

مکن بیهده خویشتن را هلاک

Даҳуми ман турои хуби дилбари занӣ

دهم من ترا خوب دلبر زنی

Парии чеҳрау шамъ ҳар барзанӣ

پری چهره و شمع هر برزنی

Нигории куҷои ғмгсорт буд

نگاری کجا غمگسارت بود

Сазовору шоистаи ёрат буд

سزاوار و شایسته یارت بود

Ба ъам гуфт варақа ки эй Бахтиёр

به عم گفت ورقه که ای بختیار

Маро тозем зан наёяд ба кор

مرا تازیم زن نیاید به کار

Марои хоки ӣнҷоӣ мӯнис басаст

مرا خاک اینجای مونس بسست

Ки дар зер ӯ бас гиромӣ касаст

که در زیر او بس گرامی کسست

Агар мераво бошад ӯ зери хок

اگر می روا باشد او زیر خاک

Чаҳ бошад ки ман низ бошам ҳалок

چه باشد که من نیز باشم هلاک

Бигуфт ин ва аз вай битобед рӯй

بگفت این و از وی بتابید روی

Таниш гашта аз мӯя бирасон мӯӣ

تنش گشته از مویه برسان موی

Збси навҳау зорӣ ӯ шигифт

زبس نوحه و زاری او شگفت

Дил ҳар касе нола андар гирифт

دل هر کسی ناله اندر گرفت

Ҳамаи аҳли ҳӣ зу чу сар гаштагон

همه اهل حی زو چو سر گشتگان

Ба хӯн дар шудаи ғарқ чун куштагон

به خون در شده غرق چون کشتگان