Бигуфт ину бигусасташ аз тани нафас
بگفت این و بگسستش از تن نفس
Ту гуфтӣ ҳамон як нафас буду бас
تو گفتی همان یک نفس بود و بس
Ғуломаш баборед аз дидаи хӯн
غلامش ببارید از دیده خون
Бигуфто чаҳ тадбир дорам кунун !
بگفتا چه تدبیر دارم کنون!
Ки ёрӣ кунад мари марои андарин
که یاری کند مر مرا اندرین
Ки танҳо варо кард натавон дафин
که تنها ورا کرد نتوان دفین
Чу шуд рӯзи вақти нмоздгр
چو شد روز وقت نمازدگر
Савории ду пайдо шуд аз раҳгузар
سواری دو پیدا شد از رهگذر
Ба наздикашон рафт ва гуфт он ғулом
به نزدیکشان رفت و گفت آن غلام
Ки эй аҳли шомоту ҷамъи киром
که ای اهل شامات و جمع کرام
Агаратон дили восил ва дайн ҳаст пок
اگرتان دل واصل و دین هست پاک
Сипоред ин хастаи дилро ба хок
سپارید این خسته دل را به خاک
Саворон ниҳоданд аз он роҳ рӯй
سواران نهادند از آن راه روی
Сӯии он дили озурдаи мҳрҷўӣ
سوی آن دل آزردهٔ مهرجوی
Яке моҳи диданди бгдохтаҳ
یکی ماه دیدند بگداخته
Абри сӯхтаи сим зар тохта
ابر سوخته سیم زر تاخته
Шуд аз ғами дил ҳар ду афрӯхта
شد از غم دل هر دو افروخته
Ҷигари хастаи гаштанду дили сӯхта
جگر خسته گشتند و دل سوخته
Ҳам андари замони шахси он дар пок
هم اندر زمان شخص آن در پاک
Наҳуфтанд андари дили тираи хок
نهفتند اندر دل تیره خاک
Ҳадиси вайу сари гузашташи тамом
حدیث وی و سر گذشتش تمام
Ҳама бар расиданди пок аз ғулом
همه بر رسیدند پاک از غلام
Чу огоҳи гаштанд коҳўол чист
چو آگاه گشتند کاحوال چیست
Чаҳ будаст венаи хаста зор кист
چه بودست وین خستهٔ زار کیست
Бар он бардаи дил зор бигиристанд
بر آن برده دل زار بگریستند
Ҳамеша ба тимор ӯ зистанд
همیشه به تیمار او زیستند
Ғломк бигуфто бигӯед рост
غلامک بگفتا بگویید راست
Аё қавми оромгаҳ тон куҷост ?
ایا قوم آرامگه تان کجاست؟
Бигуфт он яке ҳаст моро мақом
بگفت آن یکی هست ما را مقام
Бар қасри глшоаҳи фархундаи ном
بر قصر گلشاه فرخنده نام
Ғломк бигуфт : эй ду озоди мард
غلامک بگفت: ای دو آزاد مرد
Бибояд шуморо яке кор кард
بباید شما را یکی کار کرد
Шумо ҳар давони ин суханро басед
شما هر دوان این سخن را بسید
Чу наздикии қаср глшаҳ расед
چو نزدیکی قصر گلشه رسید
Бигӯед бо ошиқи сӯгвор
بگویید با عاشق سوگوار
Мхсб ар туро ҳаст тимори ёр
مخسب ار ترا هست تیمار یار
Куҷо варақа шуд зини сипанҷии сарой
کجا ورقه شد زین سپنجی سرای
Бад-ӣни дарди муздати дҳодои худоӣ
بدین درد مزدت دهادا خدای
Саворон бигуфтанд фармон барем
سواران بگفتند فرمان بریم
Бигӯем чун бар дараш бигузарем
بگوییم چون بر درش بگذریم
Бигуфтанду рафтанд аз он ҷойгоҳ
بگفتند و رفتند از آن جایگاه
Бадви рӯз кӯтоҳ карданд роҳ
بدو روز کوتاه کردند راه
Расиданд бо шаҳри ҳангоми шом
رسیدند با شهر هنگام شام
Ҳамон қасри глшоаҳи нодидаи ком
همان قصر گلشاه نادیده کام
Чу бар даргаи қасри бгзоштнд
چو بر درگه قصر بگذاشتند
зи ошӯби як наъра бардоштанд
ز آشوب یک نعره برداشتند
Бигуфтанд ҳар ду ба бонги баланд
بگفتند هر دو به بانگ بلند
Ки эй хастаи дили глшаҳи мустаманд
که ای خسته دل گلشه مستمند
Дҳоди эзадати музд эй неки ном
دهاد ایزدت مزد ای نیک نام
Ба гуми гаштани варақаи ибни алҳмом
به گم گشتن ورقه ابن الهمام
Сӯии гӯш глшоаҳ омад хурӯш
سوی گوش گلشاه آمد خروش
зи дарди ҷигар мағзаш омад Биҷӯш
ز درد جگر مغزش آمد بجوش
Сӯй бом шуд ҳам чу девонагон
سوی بام شد هم چو دیوانگان
Чунин гуфт эй қавми бегонагон
چنین گفت ای قوم بیگانگان
Чаҳ овоз буд ин казу чун тагарг
چه آواز بود این کزو چون تگرگ
Баборед бар ҷони ман тези марг
ببارید بر جان من تیز مرگ
Агар аз паии ҷони ман хостид
اگر از پی جان من خاستید
Ҳама ёфтед онч ме хостед
همه یافتید آنچ می خواستید
Мари он хастаи дилро куҷо ёфтед
مر آن خسته دل را کجا یافتید
Взў аз куҷо рӯй бартофтед
وزو از کجا روی برتافتید
Агар кӣнаи тони бади зи ман , тўхтаҳ
اگر کینه تان بد ز من، توخته
Вагар хостӣ сӯхтан , сӯхта
وگر خواستی سوختن، سوخته
Бигуфт ин ва то дар хури офарин
بگفت این و تا در خور آفرین
Азин ҷойгаҳ бар ду манзили замин
ازین جایگه بر دو منزل زمین
Бирав бар ҳама қисса карданд ёд
برو بر همه قصه کردند یاد
Чу бишунид барзади яке срдбод
چو بشنید برزد یکی سردباد
Бигуфташ бзорӣ дариғо дареғ
بگفتش بزاری دریغا دریغ
Ки хуршед ман рафт дар тираи меғ
که خورشید من رفت در تیره میغ
Сабки мъҷр аз сараши беруни Фгнд
سبک معجر از سرش بیرون فگند
Ба нохуни дароварди мишкӣни каманд
به ناخن درآورد مشکین کمند
Рӯонаши ҳаме бо аҷал роз кард
روانش همی با اجل راز کرد
Бзории яке шеър оғоз кард
بزاری یکی شعر آغاز کرد
Ҳаме гуфт бо хештани он нигор
همی گفت با خویشتن آن نگار
Яке шеъри тозии бзории зор
یکی شعر تازی بزاری زار