Кунун қиссаи глшаҳу варақаи боз
کنون قصهٔ گلشه و ورقه باز
з ман бишинав эй меҳтари сарфароз
ز من بشنو ای مهتر سرفراز
Ки чун буд ва он шоҳи фаррух чаҳ кард
که چون بود و آن شاه فرخ چه کرد
Ба ҷои ду ошиқ бамурд ӯ бадарад
به جای دو عاشق بمرد او بدرد
Чу глшоаҳ дар ҳиҷр варақа бамурд
چو گلشاه در هجر ورقه بمرد
Равони гиромӣ ба яздони супурд
روان گرامی به یزدان سپرد
Ғамин гашти шоҳ ва бинолед зор
غمین گشت شاه و بنالید زار
Баборед аз дида дар дар канор
ببارید از دیده دُر دَر کنار
Ҳаме кард навҳа ҳаме ронад хӯн
همی کرد نوحه همی راند خون
зи дида бар он ду рухи лолаи гаван
ز دیده بر آن دو رخ لاله گون
Ҳаме гуфт : эй дилбари дили рубой
همی گفت: ای دلبر دل ربای
Шудӣ ногаҳони хастаи дили зини сарой
شدی ناگهان خسته دل زین سرای
Маро дар ғаму ҳиҷри бгзоштӣ
مرا در غم و هجر بگذاشتی
Дил аз меҳри як бораи бардоштӣ
دل از مهر یک باره برداشتی
Куҷо ҷӯямат эй маи меҳрбон
کجا جویمت ای مه مهربان
Чаҳ гӯям ? куҷо рафтӣ эй длстон
چه گویم؟ کجا رفتی ای دلستان
Дареғи он қаду қомат ва рӯйу мӯӣ
دریغ آن قد و قامت و روی و موی
Дареғ он шуд ва омад ва гуфту гӯй
دریغ آن شد و آمد و گفت و گوی
Дареғи он ҳамаи меҳрбонии ту
دریغ آن همه مهربانی تو
Дареғи он нишоту ҷавонии ту
دریغ آن نشاط و جوانی تو
Ту рафтӣ ман андари ғамати ҷовдон
تو رفتی من اندر غمت جاودان
Бимонадам кунун эй бути меҳрбон
بماندم کنون ای بت مهربان
Куҷоеи ту эй лаъибати дили гусал
کجایی تو ای لعبت دل گسل
Куҷоеи ту эй роҳати ҷону дил
کجایی تو ای راحت جان و دل
Ту рафтӣ маро дар ғами ҳиҷри хеш
تو رفتی مرا در غم هجر خویش
Раҳо кардӣ эй лаъибати хуби кеш
رها کردی ای لعبت خوب کیش
Надонистам эй ҳамчуи моҳи само
ندانستم ای همچو ماه سما
Ки гирдами бад-ӣни зӯдӣ аз ту ҷудо
که گردم بدین زودی از تو جدا
Гумонами чунон буд эй навбаҳор
گمانم چنان بود ای نوبهار
Ки бо ту бимонами басии рӯзгор
که با تو بمانم بسی روزگار
Аҷал ногаҳон омад эй ҷони ман
اجل ناگهان آمد ای جان من
Рабӯдати дили озурда аз хони ман
ربودت دل آزرده از خان من
Ҳамоно ту бо варақаи меҳри боз
همانا تو با ورقهٔ مهر باز
Бадӣ гуфта як рӯз эй моҳи роз
بدی گفته یک روز ای ماه راز
Кунун омадӣ назд ӯ шодмон
کنون آمدی نزد او شادمان
Раседӣ ба коми дил эй меҳрбон
رسیدی به کام دل ای مهربان
Бинолед бисёр аз дарди ӯй
بنالید بسیار از درد اوی
Бабўсед он ду рухи зарди ӯй
ببوسید آن دو رخ زرد اوی
Ба фармон барон гуфт фархундаи шоҳ
به فرمان بران گفت فرخنده شاه
Кӣ эй мари марои ҷумлагии неки хоҳ
کی ای مر مرا جملگی نیک خواه
Бирафт оннигор ману кор буд
برفت آن نگار من و کار بود
Азин нолау дард акнӯн чаҳ суд
ازین ناله و درد اکنون چه سود
Ду ошиқи расиданд бе шаки баҳам
دو عاشق رسیدند بی شک بهم
Ба ман ҳар ду бгзоштнди дарду ғам
به من هر دو بگذاشتند درد و غم
Шумо онч гӯям ба ҷой оваред
شما آنچ گویم به جای آورید
Ба гуфтори ман ҳуш ва рой оваред
به گفتار من هوش و رای آورید
Ба фармони он хусрави сарварон
به فرمان آن خسرو سروران
Миёнро бибастанд фармон барон
میان را ببستند فرمان بران
Заминро ба пӯлод карданд чок
زمین را به پولاد کردند چاک
зи зер замин барграфтанд хок
ز زیر زمین برگرفتند خاک
Ба дасти худ он хусрав ба офарин
به دست خود آن خسرو به آفرین
Дафин кард ӯро ба зери замин
دفین کرد او را به زیر زمین
Кашид аз бар гӯри шоҳи ҷаҳон
کشید از بر گور شاه جهان
Яке гунбади сари сӯии осмон
یکی گنبد سر سوی آسمان
Ниҳоди андрўи варақаро назд моҳ
نهاد اندرو ورقه را نزد ماه
Чунон чун ббоисти он подшоҳ
چنان چون ببایست آن پادشاه
Мари он гӯрҳоро бузургони шом
مر آن گورها را بزرگان شام
Қубӯр шаҳидонаш карданд ном
قبور شهیدانش کردند نام
Чу ин огаҳӣ дар ҷаҳони аўФтод
چو این آگهی در جهان اوفتاد
з ҳар сӯ хилоиқ бирав рӯй дод
ز هر سو خلایق برو روی داد
Ҳаме омадандӣ ба бероҳу роҳ
همی آمدندی به بی راه و راه
зи баҳр зиёрат бидон ҷойгоҳ
ز بهر زیارت بدان جایگاه
Намонад инчи кас дар ҳамаи шаҳри шом
نماند ایچ کس در همه شهر شام
Ки номад бидон ҷой аз хосу ом
که نامد بدان جای از خاص و عام
Басии кохҳоу басии хона ҳо
بسی کاخها و بسی خانه ها
Накарданд бо боғу кошона ҳо
نکردند با باغ و کاشانه ها
Ба рӯзии давраи халқи наздики гӯр
به روزی دوره خلق نزدیک گور
Шудандӣ зи дидаи чикони оби шӯр
شدندی ز دیده چکان آب شور
Ба шоми андаруни бади даҳ ва ду ҳазор
به شام اندرون بد ده و دو هزار
Мусулмон ва ба рӯзу парҳезгор
مسلمان و به روز و پرهیزگار
Ҷуҳуду мусулмон бурун шуд ба дар
جهود و مسلمان برون شد به در
Сӯии гӯри он ҳар ду хастаи ҷигар
سوی گور آن هر دو خسته جگر
Амирўи бузургони шаҳру сипоҳ
امیرو بزرگان شهر و سپاه
Бкрднди он ҷойгаҳро паноҳ
بکردند آن جایگه را پناه
Баромади барин кори як соли рост
برآمد برین کار یک سال راست
Нигари ҳукми эзад ки чун буд рост
نگر حکم ایزد که چون بود راست
Шуд аз марги он ҳар ду дили сӯхта
شد از مرگ آن هر دو دل سوخته
Дили халқ бар оташи афрӯхта
دل خلق بر آتش افروخته
Азишон ба гетӣ хабар густаред
ازیشان به گیتی خبر گسترید
Кӣ ҳаргизи чунон каси ду ошиқ надид
کی هرگز چنان کس دو عاشق ندید
Мари он кас ки башнавад аз он достон
مر آن کس که بشنود از آن داستان
зи дили гашт бар марги ҳам достон
ز دل گشت بر مرگ هم داستان
Аз он ҳар ду озодаи пари вафо
از آن هر دو آزادهٔ پر وفا
Хабар шуд бар Аҳмади мстФо
خبر شد بر احمد مصطفا
Бидон вақти кон ҳар ду пажмурда буд
بدان وقت کآن هر دو پژمرده بود
Пинбри сипаҳи бғзои барда буд
پینبر سپه بغزا برده بود
зи ҷанги чунон дили ҳамеи бозгашт
ز جنگ چنان دل همی بازگشت
Ки бо фатҳ ва бо нози ҳамбози гашт
که با فتح و با ناز همباز گشت
Чу пайғамбари он фахру зини башар
چو پیغمبر آن فخر و زین بشر
Шунид эй аҷаб аз ду ошиқи хабар
شنید ای عجب از دو عاشق خبر
Биорон худ мстФо бингаред
بیاران خود مصطفا بنگرید
Бигуфто : касе зини аҷаб тар надид !
بگفتا: کسی زین عجب تر ندید!
Аё ҷамъи содоту аҳли киром
ایا جمع سادات و اهل کرام
Аз эдар ҳаме рафт хоҳам ба шом
از ایدر همی رفت خواهم به شام
Кунун аз шумо эй хуҷаста амам
کنون از شما ای خجسته امم
Ки ояд сӯии шом бо ман ба ҳам ?
که آید سوی شام با من به هم؟
Ки хоҳам ки чизе бибинад аҷаб
که خواهم که چیزی ببیند عجب
Ҳам аз мӯъҷиз ва ҳам зи тақдири раб
هم از معجز و هم ز تقدیر رب
Сӯии шом бо ман биёеди ҳин
سوی شام با من بیایید هین
Сӯии ҳукми яздонгароӣад ҳин
سوی حکم یزدان گرایید هین
Сипаҳ ҷумла гуфтанд Аё мстФо
سپه جمله گفتند ایا مصطفا
Тӯии шамсау Сайиди анбиё
توی شمسه و سید انبیا
Кӣ ин ҷони мо боди пешати Фдӣ
کی این جان ما باد پیشت فدی
Аё шамъи ислому тоҷи ҳудо
ایا شمع اسلام و تاج هدی
Биёем онҷои куҷои рои тест
بیاییم آنجا کجا رای تست
Сари мости онҷои куҷои пои тест
سر ماست آنجا کجا پای تست
Ниҳоданд зии шоми зи онҷоӣ рӯй
نهادند زی شام ز آنجای روی
Або ӯ сҳобону ёрони ӯй
ابا او صحابان و یاران اوی
Паямбари абои ёварону сипоҳ
پیمبر ابا یاوران و سپاه
Сӯии шаҳри шом андар омад зроаҳ
سوی شهر شام اندر آمد زراه
Сӯии дашту саҳро яке бингаред
سوی دشت و صحرا یکی بنگرید
Ҳамаи дашту саҳрои пар аз халқ дид
همه دشت و صحرا پر از خلق دید
Бар он ҳар ду мискини хастаи ҷигар
بر آن هر دو مسکین خسته جگر
Ҷуҳуду мусулмон шудаи навҳа гар
جهود و مسلمان شده نوحه گر
Хабар шуд ба соъат бар шоҳи шом
خبر شد به ساعت بر شاه شام
Ки омад Муҳамади алайҳи ассалом
که آمد محمد علیه السلام
Накардаш диранг инч омад ба пой
نکردش درنگ ایچ آمد به پای
Давон шуд ба назд расӯли худоӣ
دوان شد به نزد رسول خدای
Дилаши пари зи тимору ҷони пари зҳир
دلش پر ز تیمار و جان پر زحیر
Бигуфт : эй Муҳамади марои дасти гир !
بگفت: ای محمد مرا دست گیر!
Бигуфташ Муҳамад ки аҳвол чист
بگفتش محمد که احوال چیست
Чаҳ қавманд венаи нола аз баҳр кист ?
چه قومند وین ناله از بهر کیست؟
Шаҳ аз ғам дар андҳон боз кард
شه از غم در اندهان باز کرد
зи пеши набии қисса оғоз кард
ز پیش نبی قصه آغاز کرد
Ҳаме гуфт пеши набии саргузашт
همی گفت پیش نبی سرگذشت
Ҳаме ҳар замони ҳол бар ваии бгшт
همی هر زمان حال بر وی بگشت
Чу шоҳи ин сухан ронад бо мстФо
چو شاه این سخن راند با مصطفا
Набӣ гуфт : инаст меҳру сафо !
نبی گفت: اینست مهر و صفا!
Пас онгаҳ набӣ гуфт : эй родмард
پس آنگه نبی گفت: ای رادمرد
Нахоҳӣ ки озоди гардии зи дард ?
نخواهی که آزاد گردی ز درد؟
Нахоҳӣ ки он ҳар ду фаррухи ҳам?ил
نخواهی که آن هر دو فرخ همال
Шавад зинда аз қудрати зулҷалол ?
شود زنده از قدرت ذوالجلال؟
Шаҳ шом гуфт эй чароғи башар
شه شام گفت ای چراغ بشر
Азин ба зи шодӣ чаҳ бошад дигар ?
ازین به ز شادی چه باشد دگر؟
Ҳаме гуфт агар ҷумлагии хосу ом
همی گفت اگر جملگی خاص و عام
Ҷуҳудон ки ҳастанд дар шаҳри шом ,
جهودان که هستند در شهر شام،
Абои кирдигор ошноӣ диҳанд
ابا کردگار آشنایی دهند
Ба пайғамбарӣам гўоиӣ диҳанд
به پیغمبری ام گوایی دهند
Кунам ман дуо то худои ҷаҳон
کنم من دعا تا خدای جهان
Кунад ҳар дуро зиндаи андари замон
کند هر دو را زنده اندر زمان
Малик гуфт то назд эшон рӯм
ملک گفت تا نزد ایشان روم
Ҷавоби ҷуҳудон ҳама бишинавам
جواب جهودان همه بشنوم
Набӣ гуфт айдун кун ва рафт шоҳ
نبی گفت ایدون کن و رفت شاه
Намӯдаш баришон ҳамаи хуби роҳ
نمودش بریشان همه خوب راه
Ҷуҳудони зи тимори он ҳар ду тан
جهودان ز تیمار آن هر دو تن
Ба оби мижа шаста буданд тан
به آب مژه شسته بودند تن
Чу пайғоми пайғамбари додгар
چو پیغام پیغمبر دادگر
Шуниданд он қавми бидодгар
شنیدند آن قوم بیدادگر
Бигуфтанд : яксар мусулмон шавем
بگفتند: یکسر مسلمان شویم
зи роҳи хатои сӯй имон шавем
ز راه خطا سوی ایمان شویم
Аҷаб шодмон шуд расӯли худоӣ
عجب شادمان شد رسول خدای
Бирафташ ба гӯри ду меҳри озмоӣ
برفتش به گور دو مهر آزمای
Чу хок аз бар гӯрашони брФгнд
چو خاک از بر گورشان برفگند
Ҳаме кард даъват ба бонги баланд
همی کرد دعوت به بانگ بلند
зи пеши худованди он поки зод
ز پیش خداوند آن پاک زاد
Бинолед вондри намози истод
بنالید واندر نماز ایستاد
Ҳаме кард арзаи набӣ дар намоз
همی کرد عرضه نبی در نماز
Нёздли хеш бар бе ниёз
نیازدل خویش بر بی نیاز
Ҳаме гуфт эй довари ростӣ
همی گفت ای داور راستی
Худованди афзӯнӣу костӣ
خداوند افزونی و کاستی
Ту зи асрори ин қавми донотрӣ
تو ز اسرار این قوم داناتری
Баҳри шуғл дар ту тўонотрӣ
بهر شغل در تو تواناتری
Ту кун даъвати бандаро мустаҷоб
تو کن دعوت بنده را مستجاب
Раҳо кун дили бандагон аз азоб
رها کن دل بندگان از عذاب
Ҳам андари замони сӯй ӯ Ҷабраил
هم اندر زمان سوی او جبرئیل
Паём оваред аз худои ҷалил
پیام آورید از خدای جلیل
Ки дороӣ ҷаббор гуяд ҳаме
که دارای جبار گوید همی
Кӣ дар дили мёўри ту акнӯн ғамӣ
کی در دل میاور تو اکنون غمی
Куҷои умри эшон ба поён расед
کجا عمر ایشان به پایان رسید
Ки маргу фанои сӯй эшон расед
که مرگ و فنا سوی ایشان رسید
Чу шан зиндагонӣ намондаст беш
چو شان زندگانی نماندست بیش
Чигуна кунам зиндаи шан беш азяш
چگونه کنم زنده شان بیش ازیش
Кунун он шаҳи неки дилро бигӯӣ
کنون آن شه نیک دل را بگوی
Кигар ту вафодорӣу мҳрҷўӣ
که گر تو وفاداری و مهرجوی
Туро мондааст умр май шасти сол
ترا مانده است عمر می شست سال
Бқоҳст дода турои зулҷалол
بقاهست داده ترا ذوالجلال
Баришон диҳии умри як нимаи рост
بریشان دهی عمر یک نیمه راست
Ки ҳар бандаро хуррамӣ аз бақост
که هر بنده را خرمی از بقاست
Чу кардӣ вафои умрро эй хдиш
چو کردی وفا عمر را ای خدیش
Бибинӣ ту шани зинда дар пеши хеш
ببینی تو شان زنده در پیش خویش
Бигуфто бад-ӣн ҳар ду фаррухи ҳам?ил
بگفتا بدین هر دو فرخ همال
Чиҳил сол бахшедам аз шасти сол
چهل سال بخشیدم از شست سال
Ки то ҳарякии бист сол дигар
که تا هریکی بیست سال دگر
Бимонем бебим ва бе дарди сар
بمانیم بی بیم و بی درد سر
Пас аз бист сол ар бимирам равост
پس از بیست سال ار بمیرم رواست
Ки охири тани одамии марги рост
که آخر تن آدمی مرگ راست
Бирафташ сабки Ҷабраили амин
برفتش سبک جبرئیل امین
Ниҳодаи набӣ рӯйро бар замин
نهاده نبی روی را بر زمین
Ба пеши малик ӯ зи даъвати тамом
به پیش ملک او ز دعوت تمام
Бкрдши Муҳамади алайҳи ассалом
بکردش محمد علیه السلام
Ки бад ҳар ду тани зинда дар зери хок
که بد هر دو تن زنده در زیر خاک
Баромади зи хоки он ду ёқӯти пок
برآمد ز خاک آن دو یاقوت پاک
Ҳамаи халқи пеши ҷаҳони офарин
همه خلق پیش جهان آفرین
Бсҷдаҳ ниҳоданд сар бар замин
بسجده نهادند سر بر زمین
зи шодии дили халқи пари ҷӯши гашт
ز شادی دل خلق پر جوش گشت
зи бонгу зи наъра ки хомӯши гашт ?
ز بانگ و ز نعره که خاموش گشت؟
Чу диданди он ҳар дуро зинда рӯй
چو دیدند آن هر دو را زنده روی
Дарафтод дар ҳар касе гуфту гӯй
درافتاد در هر کسی گفت و گوی
Ҳаме тофт рахшон чу хуршеди шарқ
همی تافت رخشان چو خورشید شرق
зи шодии ҳамеи ҷусти ҳаряк чу барқ
ز شادی همی جست هریک چو برق
Ҷуҳудони з шодӣ шуданд шоди ком
جهودان ز شادی شدند شاد کام
Мусулмони покиза аз хосу ом
مسلمان پاکیزه از خاص و عام
Мари он ҳар ду дили бардаро пеш хонд
مر آن هر دو دل برده را پیش خواند
Ба шодӣ ба пеши худ андари нишонд
به شادی به پیش خود اندر نشاند
Чунонк орзӯ буд мари шоҳ ро
چنانک آرزو بود مر شاه را
Бпиўст бо варақаи глшоаҳ ро
بپیوست با ورقه گلشاه را
Чу глшоаҳ бо варақаи анбози гашт
چو گلشاه با ورقه انباز گشت
Паямбар аз он ҷойгаҳи бозгашт
پیمبر از آن جایگه بازگشت
Шудаи халқи шодони зи дидорашон
شده خلق شادان ز دیدارشان
Бросўди шаҳ аз чунин корашон
برآسود شه از چنین کارشان
Шаҳи шому варақа ба шаҳр омаданд
شه شام و ورقه به شهر آمدند
Шудаи эмин аз феъл даҳр омаданд
شده ایمن از فعل دهر آمدند
Бадв дод шоҳӣ гузин шоҳи шом
بدو داد شاهی گزین شاه شام
Ки биншин ба шоҳӣ ва май рони ту ком
که بنشین به شاهی و می ران تو کام
Шаҳи шоми он ганҷҳоро кушод
شه شام آن گنجها را گشاد
Басии молу неъмат ба дарвеш дод
بسی مال و نعمت به درویش داد
Нишастанд аз он пас ба шодӣу ноз
نشستند از آن پس به شادی و ناز
Дар нози боз ва дар ғами фароз
در ناز باز و در غم فراز
Чунин буд ин қиссаи пураҷаб
چنین بود این قصهٔ پرعجب
Зохбори тозӣу кутуби араб
زاخبار تازی و کتب عرب
зи Айюқӣ вааматон хосу ом
ز عیوقی و امتان خاص و عام
Сано бар Муҳамади алайҳи ассалом
ثنا بر محمد علیه السلام