Дариғо ки бо худ надидам мусоҳиб

دریغا که با خود ندیدم مصاحب

Рафиқии мувофиқ , анисии муносиб

رفیقی موافق، انیسی مناسب

Рафиқӣ ки пурсади ғамам дар макора

رفیقی که پرسد غمم در مکاره

Анисӣ ки ҷӯяд дилам дар масоиб

انیسی که جوید دلم در مصائب

Касоне ки бо ман зананд аз вафои дам

کسانی که با من زنند از وفا دم

зи аҳли ватан , яъне аҳли маносиб

ز اهل وطن، یعنی اهل مناصب

Ҳама дар диёр ҷафо карда маскан

همه در دیار جفا کرده مسکن

Ҳама аз тариқ вафо гашта ҳорб

همه از طریق وفا گشته هارب

Ҳама аз ҷунуну тамом аз ҷаҳолат

همه از جنون و تمام از جهالت

Бъоқли мухолиф , бъорФи мғозб

بعاقل مخالف، بعارف مغاضب

зи мисдоқ « алФқрии фахрӣ » ҳаросон

ز مصداق «الفقری فخری» هراسان

Бҳзён « алнори лоолъор » хотб

بهذیان «النار لاالعار » خاطب

Насаби нома ӣ хештан карда пора

نسب نامه ی خویشتن کرده پاره

Шудаи дафтари дигаронро муҳосиб

شده دفتر دیگران را محاسب

Нахонанд ҳар ҷо нишинанд бо ҳам

نخوانند هر جا نشینند با هم

Ҷуз аз худ макорим , ҷуз аз худ маноқиб

جز از خود مکارم، جز از خود مناقب

Буд чанд ҳолами парешон азишон

بود چند حالم پریشان ازیشان

Буд захмем дили зи тоби нўоиб

بود زخمیم دل ز تاب نوایب

Кунад заҳр дар ҷому хӯнами бсоғр

کند زهر در جام و خونم بساغر

Нифоқи аҳбо ва кед ақорб

نفاق احبا و کید اقارب

Аҳбо ки баси биўФо чун аъодӣ

احبا که بس بیوفا چون اعادی

Ақорб ки баси ҷонгзо чун ъқорб

اقارب که بس جانگزا چون عقارب

Шуморанд сидқи марои айб ва , ҳасанӣ

شمارند صدق مرا عیب و، حسنی

Надоранд ҷузи кизби ин қавми козиб

ندارند جز کذب این قوم کاذب

Агар кизб ҳасанаст , бӣси алмҳосн ;

اگر کذب حسن است، بئس المحاسن؛

Вагар сидқ айбаст , нъми алмъоиб

وگر صدق عیب است، نعم المعایب

Ҳамон ба ки бандами азин гуфтугӯи лаб

همان به که بندم ازین گفتگو لب

Фалаки мнтқми боду гардуни мъоқб

فلک منتقم باد و گردون معاقب

Ғараз , аз рафиқон ва аз ошноён

غرض، از رفیقان و از آشنایان

Чу ҷон буд навмеду дил буд хоиб

چو جان بود نومید و دل بود خایب

Ҳамми ҷони бтрки ватани гашти моил

همم جان بترک وطن گشت مایل

Ҳамми дили басӯии сафари гашти роғиб

همم دل بسوی سفر گشت راغب

Гузидам сафар , рафтам аз шаҳри берун ;

گزیدم سفر، رفتم از شهر بیرون؛

Бҳсрти муқорин , бмҳнти мқорб

بحسرت مقارن، بمحنت مقارب

Раҳе пешам омад , ки буданд пинҳон

رهی پیشم آمد، که بودند پنهان

Шабу рӯз ӯ дар ҳиҷоби ғёҳб

شب و روز او در حجاب غیاهب

Гуҳӣ бар фарозӣ , ки шери фалак ро

گهی بر فرازی، که شیر فلک را

Шикам чок шуд аз рикоби ркоиб

شکم چاک شد از رکاب رکایب

Гуҳӣ дар нишебӣ , ки гови замин ро

گهی در نشیبی، که گاو زمین را

Шикасти устихон аз нъоли мрокб

شکست استخوان از نعال مراکب

Фарозаши бҳдӣ ки кару баён ро

فرازش بحدی که کر و بیان را

Шунидам ки буданд бо ҳам мухотаб

شنیدم که بودند با هم مخاطب

Нишебаши баҷое ки фарёди қорун

نشیبش بجایی که فریاد قارون

Бгўшм ҳаме мерасад аз ҷавониб

بگوشم همی میرسد از جوانب

Давидами саросема ; ҳар сӯйу гаштам

دویدم سراسیمه؛ هر سوی و گشتم

Рафиқи съолб , аниси аронб

رفیق ثعالب، انیس ارانب

На ҷое ки бар рӯй мискинии онҷо

نه جایی که بر روی مسکینی آنجا

Насимии вазад аз мҳби мавоҳиб

نسیمی وزد از مهب مواهب

На ёрӣ , ки ҷон ва дилӣ бошад ӯ ро

نه یاری، که جان و دلی باشد او را

Брҳми ошно ва ба инсофи роғиб

برحم آشنا و به انصاف راغب

Сафар , қитъа ӣӣ аз сқр бошад , аммо

سفر، قطعه یی از سقر باشد، اما

На дар чашми он каз ватан гашта ҳорб

نه در چشم آن کز وطن گشته هارب

Ғараз , ланги лангон , бҳрҷои расидам

غرض، لنگ لنگان، بهرجا رسیدم

Надидам бғир аз матоъи мтоъб

ندیدم بغیر از متاع متاعب

Бҳрҷо шудам , шуд аёни пеши чашмам

بهرجا شدم، شد عیان پیش چشمم

Бурузи ғароиб , зуҳӯри аҷоиб

بروز غرایب، ظهور عجایب

Буридам раҳи куфру дайнро ва , кардам

بریدم ره کفر و دین را و، کردم

Тамошои адёну сайри мазоҳиб

تماشای ادیان و سیر مذاهب

Дарунҳо , ҳамаи тира аз дарди нихват

درونها، همه تیره از درد نخوت

Чаҳ дар каъбаи шайх ва , чаҳ дар дайри роҳиб

چه در کعبه شیخ و، چه در دیر راهب

Дар охир , бмихонаҳ афтод роҳам

در آخر، بمیخانه افتاد راهم

Дарун рафтам осӯда аз бими ҳоҷиб

درون رفتم آسوده از بیم حاجب

Чаҳ майхона , равшани сипеҳрӣ ва дар вай

چه میخانه، روشن سپهری و در وی

Аён аз қнодили нури кавокиб

عیان از قنادیل نور کواکب

Чаҳ майхона , боғӣ ва аз чашма ӣ хам

چه میخانه، باغی و از چشمه ی خم

Равони бода ӣ лаъли гаван дар мшорб

روان باده ی لعل گون در مشارب

Чаҳ майхона , сарчашма ӣ зиндагонӣ

چه میخانه، سرچشمه ی زندگانی

Азуи пери майхона чун Хизри шорб

ازو پیر میخانه چون خضر شارب

Тиҳии сина аз кӣна , дидам гуруҳе

تهی سینه از کینه، دیدم گروهی

Ҳама бо ҳам аз меҳрбонии мусоҳиб

همه با هم از مهربانی مصاحب

Бсршохи гули глрхон дар ҳавошӣ

بسرشاخ گل گلرخان در حواشی

БкФи ҷом май маҳвашон дар ҷавониб

بکف جام می مهوشان در جوانب

Биҳиштии пар аз сунбулу наргис , аз чаҳ ?

بهشتی پر از سنبل و نرگس، از چه؟

зи гесуии атробу чашми кўоъб

ز گیسوی اتراب و چشم کواعب

Ҳарифон ки оварда ҳар як зи шаҳрӣ

حریفان که آورده هر یک ز شهری

Бонҷои паноҳ аз сипеҳри млоъб

بآنجا پناه از سپهر ملاعب

зи зоҳиди гурезон , зи воъизи ҳаросон

ز زاهد گریزان، ز واعظ هراسان

Ҳам аз зуҳди нодам , ҳам аз тавбаи тоӣб

هم از زهد نادم، هم از توبه تائب

Чунон шуд дилами шод аз рӯй эшон

چنان شد دلم شاد از روی ایشان

Ки аз рӯй матлӯби худ , ҷони толиб

که از روی مطلوب خود، جان طالب

Вале будам аз толеъи худ бҳирт

ولی بودم از طالع خود بحیرت

Ки чун шуд ки гаштами Саиди алъўоқб ? !

که چون شد که گشتم سعید العواقب؟!

Даромад з дар ногаҳони моҳрӯе

درآمد ز در ناگهان ماهرویی

Булӯрӣни биногвашу мишкӣни зўоиб

بلورین بناگوش و مشکین ذوایب

Ҳам аз ҳасрати чеҳрааш , гули парешон

هم از حسرت چهره اش، گل پریشان

Ҳам аз ғайрати оризаши шамъи зоиб

هم از غیرت عارضش شمع ذایب

зи мастии ду чашмаш , ду оҳӯии сархуш ;

ز مستی دو چشمش، دو آهوی سرخوش؛

зи шухии ду зулфаш , ду ҳиндӯии лоъб

ز شوخی دو زلفش، دو هندوی لاعب

Гирифтаи бхўнризи мардуми нигоҳаш

گرفته بخونریز مردم نگاهش

Саҳҳом аз лўоҳз , қсӣ аз ҳўоҷб

سهام از لواحظ، قسی از حواجب

зи паии меҳри афрӯзи маи талъатонаш

ز پی مهر افروز مه طلعتانش

Равон чун зи дунбола ӣ маи кавокиб

روان چون ز دنباله ی مه کواکب

Ҳам аз раҳи басӯи ман омад хиромон

هم از ره بسوی من آمد خرامان

з май , бар кафши ҷом чун наҷми соқиб

ز می، بر کفش جام چون نجم ثاقب

Бмн дод он ҷом аз май лаболаб

بمن داد آن جام از می لبالب

Бмн гуфт баъд аз адои мроҳб

بمن گفت بعد از ادای مراحب

Бануш ин қадаҳ , то броиии зи хиҷлат

بنوش این قدح، تا برآیی ز خجلت

Бҳирт чаро ҳайратат гашта ғолиб ? !

بحیرت چرا حیرتت گشته غالب؟!

Магари табъ аз тақвоу дили зи зуҳдат

مگر طبع از تقوی و دل ز زهدت

Бмо нест моил , бамӣ нест роғиб

بما نیست مایل، بمی نیست راغب

Магари хӯрда ё дидае дар диёрӣ

مگر خورده یا دیده ای در دیاری

Азин ба шароби вази ман ба мусоҳиб

ازین به شراب وز من به مصاحب

Задам бӯсаи брдстш , онгаҳ гирифтам

زدم بوسه بردستش، آنگه گرفتم

Азуи ҷоми рухшанда , чун нори лоҳб

ازو جام رخشنده، چون نار لاهب

Ҳаром ва ҳалолам шуд аз ёд ва , бар лаб

حرام و حلالم شد از یاد و، بر لب

Ниҳодами лаби ҷому гаштами мухотаб

نهادم لب جام و گشتم مخاطب

Ки як умр будам зи зӯҳҳод ва акнӯн

که یک عمر بودم ز زهاد و اکنون

Маро кард ишқи ту аз зуҳди тоиб

مرا کرد عشق تو از زهد تایب

На беҳтари азин май , ки хӯрдам зи дастат

نه بهتر ازین می، که خوردم ز دستت

Шаробӣ шунидам зи перони шорб

شرابی شنیدم ز پیران شارب

Шаробӣ ки соқяш бошӣ ту , шурбаш

شرابی که ساقیش باشی تو، شربش

Мубоҳаст неи мустаҳаб , балки воҷиб

مباح است نی مستحب، بلکه واجب

На беҳтари зи рӯят , ки Меҳрӣаст рахшон

نه بهتر ز رویت، که مهریست رخشان

Рухӣ дидам эй маи ббзми ту ҳоҷиб

رخی دیدم ای مه ببزم تو حاجب

Гар уфтад з рӯй чу меҳри ту бурқаъ

گر افتد ز روی چو مهر تو برقع

Батон қамар чеҳра гирданд ғоиб

بتان قمر چهره گردند غایب

Ки қандили хуршед чун брФрўзд

که قندیل خورشید چون برفروزد

Равад равшанои зи шамъи кавокиб

رود روشنایی ز شمع کواکب

Магар , кавкаби шамъи айвони шоҳӣ

مگر، کوکب شمع ایوان شاهی

Ки хуршед ӯ , дар Наҷаф гашта ғорб

که خورشید او، در نجف گشته غارب

Алӣ вале шаҳриёри Музаффар

علی ولی شهریار مظفر

Шаҳаншоҳи Мансуру султони ғолиб

شهنشاه منصور و سلطان غالب

Риёзи мъолӣ , саҳоби макорим ;

ریاض معالی، سحاب مکارم؛

Ҷаҳони мҳомд , сипеҳри маноқиб

جهان محامد، سپهر مناقب

Васии расӯли худо , шоҳи дайн , каш

وصی رسول خدا، شاه دین، کش

Худоу расӯл аз улувва маротиб

خدا و رسول از علو مراتب

Гуҳи базли хотам , ситудаш боиаҳ

گه بذل خاتم، ستودش بآیه

Гуҳи қатли мрҳб , расонадаши мроҳб

گه قتل مرحب، رساندش مراحب

Набӯдигар ӯ рӯз зодани нигаҳбон

نبودی گر او روز زادن نگهبان

Набӯдигар ӯ рӯзи мурдани муроқиб

نبودی گر او روز مردن مراقب

На атфоли сари барзадӣ аз ?машаем

نه اطفال سر برزدی از مشایم

На арвоҳ берун шудӣ аз қўолб

نه ارواح بیرون شدی از قوالب

Чу бошад дар айвон , хдиўӣаст одил

چو باشد در ایوان، خدیوی است عادل

Чу ояд бмидон , ҳужабрӣаст солб

چو آید بمیدان، هژبری است سالب

Зиҳии ақли кул , дар ҳарими ту ҳоҷиб

زهی عقل کل، در حریم تو حاجب

Санои ту бар мо сӯии аллоҳи воҷиб

ثنای تو بر ما سوی الله واجب

Туе , ҷонишини паямбари бмнбр

تویی، جانشین پیمبر بمنبر

Нишоед ки онҷо нишинад аҷониб

نشاید که آنجا نشیند اجانب

Каз онҷо ки бошад мақоми зёғм

کز آنجا که باشد مقام ضیاغم

Нишоед шунидани нбоҳи аколб

نشاید شنیدن نباح اکالب

зи анфоси ту , тозаи дашти мақосид ;

ز انفاس تو، تازه دشت مقاصد؛

зи эҳсони ту , сабзи кишти морб

ز احسان تو، سبز کشت مآرب

Чу саҳни чаман , аз убӯр нисоем

چو صحن چمن، از عبور نسایم

Чу барги саман , аз мурӯри сҳоиб

چو برگ سمن، از مرور سحایب

Сарои ту конҷост аз бадви фитрат

سرای تو کانجاست از بدو فطرت

Вусӯли мақосиди ҳусӯли матолиб

وصول مقاصد حصول مطالب

БФрошиш , боди гулшани муваккил ,

بفراشیش، باد گلشن موکل،

Бсқоӣиш , абри баҳмани мувозиб

بسقائیش، ابر بهمن مواظب

Агар шаҳна ӣ эҳтисобати бмҳФл

اگر شحنه ی احتسابت بمحفل

Занад бар ҷабини чин чу шахси мғозб

زند بر جبین چین چو شخص مغاضب

з барбат равад бар фалаки навҳа ӣ ғам

ز بربط رود بر فلک نوحه ی غم

з мино расад бар замини дмъи сокб

ز مینا رسد بر زمین دمع ساکب

Зании такя чун бар сарири адолат

زنی تکیه چون بر سریر عدالت

зи бأси қисос эй амири атолб

ز بأس قصاص ای امیر اطالب

зи тиҳуи ҳаросад , уқоби шикорӣ ;

ز تیهو هراسد، عقاب شکاری؛

зи оҳӯи гурезад , паланги муҳориб !

ز آهو گریزد، پلنگ محارب!

Гурезандаи оҳӯу парандаи съўаҳ

گریزنده آهو و پرنده صعوه

зи адли ту эй ғолиби кули ғолиб

ز عدل تو ای غالب کل غالب

Кунад хўобгаҳи шерро дар бросн

کند خوابگه شیر را در براثن

Наад ошёни бозро дар мухотаб

نهد آشیان باز را در مخاطب

Гуҳи разму вақти ҷадал , рӯзи ҳиҷо ;

گه رزم و وقت جدل، روز هیجا؛

Чу хоҳии баҳам бар шикофии ктоиб

چو خواهی بهم بر شکافی کتایب

Ббозўи камонат , саҳобйаст қотир

ببازو کمانت، سحابی است قاطر

Бпҳлўи синонат шаҳобӣаст соқиб

بپهلو سنانت شهابی است ثاقب

Буд чун сипар бар сар , оеи муҷоҳид

بود چون سپر بر سر، آیی مجاهد

Буд чун синон бар каф , оеи муҳориб

بود چون سنان بر کف، آیی محارب

Синони золро аз Асои ъҷоиз

سنان زال را از عصای عجایز

Сипари сомро аз луоби ънокб

سپر سام را از لعاب عناکب

Бурузи набард эй ҳужабри мъорк

بروز نبرد ای هژبر معارک

Далерон чу банданд саф аз ду ҷониб

دلیران چو بندند صف از دو جانب

Палангони оҳани қабои аъоҷм

پلنگان آهن قبای اعاجم

Ҳужаброни разми озмои аъорб

هژبران رزم آزمای اعارب

Бароянд бар барқи рафтори асбон

برآیند بر برق رفتار اسبان

Нишинанд бар кӯҳи кӯҳони нҷоиб

نشینند بر کوه کوهان نجایب

Зира бар тан оянд , фарсони Форс ;

زره بر تن آیند، فرسان فارس؛

Каманд аФгн оянд шҷъони рокиб

کمند افگن آیند شجعان راکب

Яке дар камони тир , чун барқи хотФ ;

یکی در کمان تیر، چون برق خاطف؛

Яке бар миён , теғ чун нори лоҳб

یکی بر میان، تیغ چون نار لاهب

зи баси хӯни гарм далерон намонад

ز بس خون گرم دلیران نماند

Биҷузи қабза ӣ теғ , дар дасти зориб

بجز قبضه ی تیغ، در دست ضارب

Сипарҳо ки бошанд чун бадари тобон

سپرها که باشند چون بدر تابان

Ҳилолӣ шаванд аз сиўФи қўозб

هلالی شوند از سیوف قواضب

Шавад чун замини чарх аз гирд ва гардад

شود چون زمین چرخ از گرد و گردد

Ҷибол аз сами деви зодони сбосб

جبال از سم دیو زادان سباسب

Хурушону ҷӯшон , даройии бмидон

خروشان و جوشان، درآیی بمیدان

Чу ширӣ ки ояд миёни аронб

چو شیری که آید میان ارانب

Чу бенанди тиру синонати бдонсон

چو بینند تیر و سنانت بدانسان

зи ноўрдгоаҳ ту гирданд ҳорб

ز ناوردگاه تو گردند هارب

Ки аз ҳайбати гурзаи морони съоўӣ

که از هیبت گَرزه ماران صعاوی

Ки аз савлати шарзаи шерони съолб

که از صولت شرزه شیران ثعالب

Кунӣ дар сафи разм бо теғу ханҷар

کنی در صف رزم با تیغ و خنجر

Кунанд ончӣ эй солби кули солб

کنند آنچه ای سالب کل سالب

Палангони кӯҳу уқобони саҳро

پلنگان کوه و عقابان صحرا

Ба имдоди анёбу Авни мхолб

به امداد انیاب و عون مخالب

Бурузи ғадир , Аҳмади он сарвари дайн

بروز غدیر، احمد آن سرور دین

Бҳкми ?алаии туро кард нойиб

بحکم آلهی تو را کرد نایب

Бигӯаш баду неки уммати саросар

بگوش بد و نیک امت سراسر

Расед ин ҳикоят чаҳ ҳозир чаҳ ғоиб

رسید این حکایت چه حاضر چه غایب

Бова карда тасдиқи хайли аъозим

باو کرده تصدیق خیل اعاظم

Туро таҳният дода фавҷи атоиб

تو را تهنیت داده فوج اطایب

Туро гуфта қоими мақом , аҳли бтҳо ;

تو را گفته قایم مقام، اهل بطحا؛

Туро хонд нойиби мноб , оли ғолиб

تو را خواند نایب مناب، آل غالب

Чу рӯҳ набӣ шуд бҷнти равона

چو روح نبی شد بجنت روانه

Равони хайли рӯҳонӣон аз ҷавониб

روان خیل روحانیان از جوانب

Ту , машғӯли расм ғзо гашта ӯ ро

تو، مشغول رسم غزا گشته او را

Ки гирад мусоҳиби азои мусоҳиб

که گیرد مصاحب عزای مصاحب

Куҳани душманоне ки буданд аз аввал

کهن دشمنانی که بودند از اول

Набиро мунофиқ , валеро мғосб

نبی را منافق، ولی را مغاصب

Аён карда аз синаҳо кӣнаҳо ро

عیان کرده از سینه ها کینه ها را

Бик ҷо нишастанд бо ҳам мқорб

بیک جا نشستند با هم مقارب

Фаромӯш карданд аз ҳақи суҳбат

فراموش کردند از حق صحبت

Надиданд вақте аз он ба муносиб

ندیدند وقتی از آن به مناسب

зи найрангҳое ки донеи бноҳқ

ز نیرنگهایی که دانی بناحق

Шудаи маснади шаръро аз ту ғосиб

شده مسند شرع را از تو غاصب

Фиғон зон мусӣбат , фиғон зон мусӣбат ;

فغان زان مصیبت، فغان زان مصیبت؛

Ки буд он мусӣбати хатири алъўоқб

که بود آن مصیبت خطیر العواقب

Ҳазор ва сад ва шаст рафтааст ва , мо ро

هزار و صد و شصت رفته است و، ما را

Расидааст аз он як мусӣбати мсоиб

رسیده است از آن یک مصیبت مصایب

Мизоҷ ҷаҳон шуд аз он рӯзи фосид

مزاج جهان شد از آن روز فاسد

Яке гашта қотил , яке гашта ноҳб

یکی گشته قاتل، یکی گشته ناهب

БсФки дмоءнд , ашрори моил ;

بسفک دماءند، اشرار مایل؛

Бғсб фурӯҷанд , аҷлоФи роғиб

بغصب فروج اند، اجلاف راغب

Босалоҳ ноед дигар кори олам

باصلاح ناید دگر کار عالم

Магар ояд аз Маккаи мавлои ғоиб

مگر آید از مکه مولای غایب

з ҳар гӯша даҷолӣ омад бмидон

ز هر گوشه دجالی آمد بمیدان

Буруни ой ! эй сарвари оли ғолиб

برون آی! ای سرور آل غالب

Саломи алии аҳли байти алнбўаҳ

سلام علی اهل بیت النبوه

Даҳ вдўи эмом , аз алӣ то ба соҳиб

ده ودو امام، از علی تا به صاحب

Ҳамин бас бар кӯрии чашми аъдо

همین بس بر کوری چشم اعدا

Чаҳ хайли хавориҷ , чаҳ фавҷи нўосб

چه خیل خوارج، چه فوج نواصب

Ду тан , ҳар касеро зи хайли млоик ;

دو تن، هر کسی را ز خیل ملایک؛

Нишаста ҳамаи умр , фавқи алмнокб

نشسته همه عمر، فوق المناکب

Нависанд неку бад ӯ саросар

نویسند نیک و بد او سراسر

Яке аз мтоън , яке азмноқб

یکی از مطاعن، یکی ازمناقب

Ҳамаи меҳр ҳайдар нависанд аз ман

همه مهر حیدر نویسند از من

Фёхири кутуб ва ё хайри котиб

فیاخیر کتب و یا خیر کاتب

Хдоўндгоро , ҷудо аз ту озар

خداوندگارا، جدا از تو آذر

Саг нотавонӣаст , гум карда соҳиб

سگ ناتوانی است، گم کرده صاحب

Азин беш мапаснд бошад бҳсрт

ازین بیش مپسند باشد بحسرت

зи ҷрги сегон ҷаноби ту ғоиб

ز جرگ سگان جناب تو غایب

Чаҳ бошад кшониши сӯии худ оре

چه باشد کشانیش سوی خود آری

Буд зарраи маҷзӯб ,у хуршеди ҷозиб

بود ذره مجذوب، و خورشید جاذب

Бонҷо чу ояд , нигаҳдорӣ ӯро ;

بآنجا چو آید، نگهداری او را ؛

Бар он дар буд то ҳамаи умри ҳоҷиб

بر آن در بود تا همه عمر حاجب

Дар он даргааш то буд умри боқӣ

در آن درگهش تا بود عمر باقی

Хӯрд аз ъаноёти воҷиб , мавоҷиб

خورد از عنایات واجب، مواجب

Чу умраш бпоён расад , нақди ҷон ро

چو عمرش بپایان رسد، نقد جان را

Сипорад бгнҷўри ганҷи мавоҳиб

سپارد بگنجور گنج مواهب

Таниш хок гардад бдштӣ ки хокаш

تنش خاک گردد بدشتی که خاکش

Дрорӣ диҳад парвариш чун кавокиб

دراری دهد پرورش چون کواکب

Чу бар по шавад рӯзи маҳшари броҳт

چو بر پا شود روز محشر براحت

Бхспд дар он хоки пок аз маъоӣиб

بخسپد در آن خاک پاک از معایب

Нахезад зи ҷо ,гар ббоғи биҳишташ

نخیزد ز جا، گر بباغ بهشتش

Бширу мубашшири кашанд аз ду ҷониб

بشیر و مبشر کشند از دو جانب

Баномаи кашӣ , хати афваши зи раҳмат ;

بنامه کشی، خط عفوش ز رحمت؛

Бурузи қиёмати туе чун муҳосиб

بروز قیامت تویی چون محاسب

Дуо сар кунам , чун санои ту аз ман

دعا سر کنم، چون ثنای تو از من

Маҳоласт ; бо ин улувва маротиб !

محال است؛ با این علو مراتب!

Гар ин чанд мисраи қабул ту уфтад

گر این چند مصرع قبول تو افتد

Зиҳии табъи равшан , зиҳии фикри соиб

زهی طبع روشن، زهی فکر صائب

Буд то буд рӯзу шаби нуру зулмат

بود تا بود روز و شب نور و ظلمت

Дарин тоқи фирӯзаи гаван аз кавокиб

درین طاق فیروزه گون از کواکب

Аёни ахтари дӯстат дар мшорқ

عیان اختر دوستت در مشارق

Ниҳони кавкаби душманат дар мғорб

نهان کوکب دشمنت در مغارب