эй суда бар дар ту ҷабини ма , сари офтоб ;

ای سوده بر در تو جبین مه، سر آفتاب؛

Нози ту ҳам бмоаҳ расад ҳам бар офтоб

ناز تو هم بماه رسد هم بر آفتاب

Дар саҳни боғи сарвӣ ва , бартарафи боми моҳ ;

در صحن باغ سروی و، برطرف بام ماه؛

Дар анҷумани чароғӣ ва , дар манзари офтоб

در انجمن چراغی و، در منظر آفتاب

Зон хати нишона ӣӣаст , баҳри шаҳри ғолия ;

زان خط نشانه یی است، بهر شهر غالیه ؛

Зон рухи намӯна ӣӣаст , баҳри кишвари офтоб

زان رخ نمونه یی است، بهر کشور آفتاب

Аз нисбати рухи ту , ки моҳӣаст мҳрўш

از نسبت رخ تو، که ماهی است مهروش

Шуд нўрбхши моҳу зёи густари офтоб

شد نوربخش ماه و ضیا گستر آفتاب

Фаршаст бар дар ту рухи моҳи талъатон

فرش است بر در تو رخ ماه طلعتان

ё рехтааст бар сари якдигари офтоб ? !

یا ریخته است بر سر یکدیگر آفتاب؟!

Хат нест онкӣ руста бигард ду рухи ту ро

خط نیست آنکه رسته بگرد دو رخ تو را

эй бори сарви қади ту моҳ ва , бар офтоб

ای بار سرو قد تو ماه و، بر آفتاب

Сунбули зи гули дамидау райҳони зи ёсуман

سنبل ز گل دمیده و ریحان ز یاسمن

Дар машк , маи ниҳон шуда , дар анбари офтоб !

در مشک، مه نهان شده، در عنبر آفتاب!

Ту масти ҳасанӣ ва , шабу рӯзати ду соқинд ;

تو مست حسنی و، شب و روزت دو ساقیند؛

Дар базми номи ин ма ва он дигари офтоб

در بزم نام این مه و آن دیگر آفتاب

Баҳри шароби ноб ва май софашони бкФ

بهر شراب ناب و می صافشان بکف

Аз сими косаи моҳ ва , зи зари соғари офтоб !

از سیم کاسه ماه و، ز زر ساغر آفتاب!

Гар нест дар дилаши зи ту оташ нишаста , чист

گر نیست در دلش ز تو آتش نشسته، چیست

Дар гулхани сипеҳри бхокстри офтоб ? !

در گلخن سپهر بخاکستر آفتاب؟!

Дандони тобноку рухсор чун маат

دندان تابناک و رخسار چون مهت

Ин бар ситора ханда занад , он бар офтоб

این بر ستاره خنده زند، آن بر آفتاب

Рӯят ки гулшанӣу изорат ки дафтарӣ аст

رویت که گلشنی و عذارت که دفتری است

Аз сунъи эзад , эй чу маати чокари офтоб

از صنع ایزد، ای چو مهت چاکر آفتاب

Як барг зойеъаст аз он гулшани арғавон

یک برگ ضایع است از آن گلشن ارغوان

Як фард ботиласт аз он дафтари офтоб

یک فرد باطل است از آن دفتر آفتاب

Ҳар ҷо ки моҳ рӯй ту толеъ шавад , буд

هر جا که ماه روی تو طالع شود، بود

Бо он ҳамаи зёи зи сҳо камтари офтоб

با آن همه ضیا ز سها کمتر آفتاب

Ту офтоби бурҷи ҷамолӣу талъатат

تو آفتاب برج جمالی و طلعتت

Аз бскаҳ зад тпончаҳ ӣ ғайрат бар офтоб

از بسکه زد طپانچه ی غیرت بر آفتاب

Набӯд аҷаб , ки срзнд аз чашма ӣ сипеҳр

نبود عجب، که سرزند از چشمه ی سپهر

Бо чеҳра ӣ кабӯд , чу нилӯфари офтоб

با چهره ی کبود، چو نیلوفر آفتاب

Кандаи қабо , Фгндаҳи калла бар сарири ноз ;

کنده قبا، فگنده کله بر سریر ناز؛

Бинад шабат агар ма ва , рӯзатгар офтоб !

بیند شبت اگر مه و، روزت گر آفتاب!

Мигирдт чу ҳола дар оғӯши хеши моҳ

میگیردت چو هاله در آغوش خویش ماه

Мигрддт чу зарра бигард сари офтоб

میگرددت چو ذره بگرد سر آفتاب

Рӯзии рух ту дидам ва акнӯн бойени умед

روزی رخ تو دیدم و اکنون باین امید

эй аз шиканҷи зулфи ту дар чанбари офтоб

ای از شکنج زلف تو در چنبر آفتاب

Гоҳе балолаи мигзрм , гуҳ бар арғавон ,

گاهی بلاله میگذرم، گه بر ارغوان،

Гоҳе бмоаҳи мингрм , гуҳ бар офтоб

گاهی بماه مینگرم، گه بر آفتاب

Зинсон ки аз шуъоъи ваии дида равшан аст

زینسان که از شعاع وی دیده روشن است

Гуё з рӯй тести фурӯғӣ дар офтоб

گویا ز روی تست فروغی در آفتاب

ё аксии аўФтодаҳ бар ойӣна ӣ сипеҳр

یا عکسی اوفتاده بر آیینه ی سپهر

Аз қубба ӣӣ ки ёфта зон зевари офтоб

از قبه یی که یافته زان زیور آفتاب

Он зарнигори қубба ки то аўФтодаҳ аст

آن زرنگار قبه که تا اوفتاده است

Олам фурӯз пуртӯй аз вай бар офтоб

عالم فروز پرتوی از وی بر آفتاب

Дар қурбу баъди вай , чаҳ аҷаб ояд ар бичишам

در قرب و بعد وی، چه عجب آید ار بچشم

Чун моҳи гоҳи фарбеҳ ва , гуҳи лоғари офтоб ? !

چون ماه گاه فربه و، گه لاغر آفتاب؟!

Яъне хуҷастаи сақфи зарандӯд манзарӣ

یعنی خجسته سقف زر اندود منظری

КоФтодаҳи зери соя ӣ он манзари офтоб

کافتاده زیر سایه ی آن منظر آفتاب

Оромгоҳи фахри замину замони алӣ

آرامگاه فخر زمین و زمان علی

Ковро буд ғуломи мау чокари офтоб

کاو را بود غلام مه و چاکر آفتاب

Шоҳӣ ки гуфтамӣ будаш фарши остон

شاهی که گفتمی بودش فرش آستان

Чун хишти сими моҳ ва , чу хишти зари офтоб

چون خشت سیم ماه و، چو خشت زر آفتاب

Медод ин маҳали бахуд , ар эҳтимоли моҳ ;

میداد این محل بخود، ار احتمال ماه؛

Мекард ин шарафи зи худ ар бовари офтоб

میکرد این شرف ز خود ار باور آفتاب

эй чокари сарои туро чокари офтоб

ای چاکر سرای تو را چاکر آفتاب

Ваии равшании рои туро мазҳари офтоб

وی روشنی رای تو را مظهر آفتاب

Дар ҷустуҷӯии хок дарат , коб зиндагӣаст ;

در جستجوی خاک درت، کآب زندگی است؛

Ҳар шаб равад бғрб , чу Искандари офтоб

هر شب رود بغرب، چو اسکندر آفتاب

Дорад шҳо ду ҳалқа дар боргоҳи ту

دارد شها دو حلقه در بارگاه تو

Аз симу зар , якяш мау дигари офтоб

از سیم و زر، یکیش مه و دیگر آفتاب

Аз баҳри саҷда ҳар шаб ва ҳар рӯз бар дарат

از بهر سجده هر شب و هر روز بر درت

Аз бохтар ма ояд ва аз ховари офтоб

از باختر مه آید و از خاور آفتاب

Ҳар субҳ , осмону заминро агар кунад

هر صبح، آسمان و زمین را اگر کند

Равшан , баровард зи уфуқ чун сари офтоб

روشن، برآورد ز افق چون سر آفتاب

Ҳар шом , аз шмўъи қнодили равзаи ?ут

هر شام، از شموع قنادیل روضه ات

Тобади ҳазор ахтар ва , ҳар ахтари офтоб

تابد هزار اختر و، هر اختر آفتاب

Уфтад агар зи равзани қасрати бмоаҳи акс

افتد اگر ز روزن قصرت بماه عکس

Аз моҳи касб нур кунад дигари офтоб

از ماه کسب نور کند دیگر آفتاب

Дар равза ӣ ту , миҷмараи гардон каф кулем ;

در روضه ی تو، مجمره گردان کف کلیم؛

Резон вале чу ахгар аз он миҷмари офтоб

ریزان ولی چو اخگر از آن مجمر آفتاب

Дар ҳуҷра ӣ ту , мрўҳаҳи ҷунбони дамати Масеҳ

در حجره ی تو، مروحه جنبان دمت مسیح

Тобон , вале аз он дами ҷонпарвар офтоб

تابان، ولی از آن دم جان پرور آفتاب

Чун лола , офтоби фалаки соя ӣ ту ро

چون لاله، آفتاب فلک سایه ی تو را

Ҷӯяд чунонкӣ ҷӯяд нилӯфари офтоб

جوید چنانکه جوید نیلوفر آفتاب

Баҳри адои хутба ӣ мадҳи ту , на фалак ;

بهر ادای خطبه ی مدح تو، نه فلک؛

эй дар фалаки туро шудаи мдҳтгри офтоб

ای در فلک تو را شده مدحتگر آفتاب

На поя , минбарӣаст ; ки ҷо аз адаб гирифт

نه پایه، منبری است ؛ که جا از ادب گرفت

Бар поя ӣ чаҳоруми он минбари офтоб !

بر پایه ی چهارم آن منبر آفتاب!

Доранд ошёни шабу рӯзати ббоми қаср

دارند آشیان شب و روزت ببام قصر

Мурғии ду , номи ин ма ва он дигари офтоб

مرغی دو، نام این مه و آن دیگر آفتاب

Лек аз фурӯғи равзани он қасри нўрбхш

لیک از فروغ روزن آن قصر نوربخش

Симин ҷиноҳ шуд мау заррини пари офтоб

سیمین جناح شد مه و زرین پر آفتاب

Толеъ шудаи зи машриқи сулби ту ахтарон

طالع شده ز مشرق صلب تو اختران

Зон ахтарон , шубайри мау шбри офтоб

زان اختران، شبیر مه و شبر آفتاب

Гар рӯй ходимон даратро надида ам

گر روی خادمان درت را ندیده ام

эй бар дар сарои ту хизматгари офтоб

ای بر در سرای تو خدمتگر آفتاب

Шаби зи абрӯии балол , суроғам диҳад ҳилол ;

شب ز ابروی بلال، سراغم دهد هلال؛

Рӯзам нишон диҳад зи рҳи қанбари офтоб

روزم نشان دهد ز رح قنبر آفتاب

Доранд бскаҳи шарми зи тоқи равоқи ту

دارند بسکه شرم ز طاق رواق تو

эй ҳоҷиби каминаи туро бар дар офтоб

ای حاجب کمینه تو را بر در آفتاب

Аз ҳолау шуъоъ , шабу рӯзи аФгннд

از هاله و شعاع، شب و روز افگنند

Бар рухи ниқоби моҳ ва , басари мъҷри офтоб

بر رخ نقاب ماه و، بسر معجر آفتاب

Гази хасми тираи рӯзи ту пӯшади бетони зира

گز خصم تیره روز تو پوشد بتن زره

эй бо шаҳоби теғи ту аз як сари офтоб

ای با شهاب تیغ تو از یک سر آفتاب

Мишкӣнаи дръи шаб , ки буд зркш аз нуҷум ;

مشکینه درع شب، که بود زرکش از نجوم؛

Гардад бетони қабо , чу кашад ханҷари офтоб

گردد بتن قبا، چو کشد خنجر آفتاب

зи асҳоби колнҷўми паямбари гуҳи ҷиҳод

ز اصحاب کالنجوم پیمبر گه جهاد

Сарвари туе бтиғ , чу аз ахтари офтоб

سرور تویی بتیغ، چو از اختر آفتاب

Оре , бурузи разм буд ҳар куҷо буд ;

آری، بروز رزم بود هر کجا بود؛

Лашкари ситора , теғи зани лашкари офтоб

لشکر ستاره، تیغ زن لشکر آفتاب

Рахши ту , каши буқати убӯр аз паии нисор

رخش تو، کش بوقت عبور از پی نثار

Монанди зарраи рехта дар маъбари офтоб

مانند ذره ریخته در معبر آفتاب

Аз меху наъл ва сам зада ҳар як гуҳи хиром

از میخ و نعل و سم زده هر یک گه خرام

Сад таъна бар стоаҳ ва бар ма бар офтоб

صد طعنه بر ستاه و بر مه بر آفتاب

Шабҳо , бнқши наълаш ва ; рӯзони бнқши сам

شبها، بنقش نعلش و؛ روزان بنقش سم

эй суда бар рикоби ту чун маи сари офтоб

ای سوده بر رکاب تو چون مه سر آفتاب

Ҳам рокъаст , бо тани коҳидаҳи моҳи нав ;

هم راکع است، با تن کاهیده ماه نو؛

Ҳам соҷдаст , бо сар бе афсари офтоб

هم ساجد است، با سر بی افسر آفتاب

То офтоб рӯй туро , хок шуд ниқоб ;

تا آفتاب روی تو را، خاک شد نقاب ؛

эй рӯй ту мунири мау анвари офтоб

ای روی تو منیر مه و انور آفتاب

Ҳар субҳгоҳ , чок занад бар тани осмон ;

هر صبحگاه، چاک زند بر تن آسمان؛

Ҳар шомгоҳ , хок кунад бар сари офтоб

هر شامگاه، خاک کند بر سر آفتاب

Хӯн шуд дилами зи сайри мау офтоб чанд

خون شد دلم ز سیر مه و آفتاب چند

Гоҳе бмоаҳи таънаи занам , гуҳ бар офтоб ? !

گاهی بماه طعنه زنم، گه بر آفتاب؟!

Сомони надоди кори маро эй рафиқи моҳ

سامان نداد کار مرا ای رفیق ماه

Равшан накард рӯзи марои озари офтоб

روشن نکرد روز مرا آذر آفتاب

Дар васфи подшоҳи араб , хусрави аҷам ;

در وصف پادشاه عرب، خسرو عجم؛

Каши вақти базл , сими маи оради зари офтоб

کش وقت بذل، سیم مه آرد زر آفتاب

Гуфтам қасида ӣӣ ва , навиштам бсФҳаҳ ӣӣ ;

گفتم قصیده یی و، نوشتم بصفحه یی؛

Ковро зад аз ашаъа ӣ худ мстри офтоб

کاو را زد از اشعه ی خود مسطر آفتاب

Кардам тамоми қофияаш зи офтоб лек

کردم تمام قافیه اش ز آفتاب لیک

Беҳтари зи офтоби сипеҳраш ҳар офтоб

بهتر ز آفتاب سپهرش هر آفتاب

То аз фурӯғи тарбияти он , мунири моҳ

تا از فروغ تربیت آن، منیر ماه

Вази партави анояти он , анвари офтоб !

وز پرتو عنایت آن، انور آفتاب!

Гардад шабам чу рӯз ва , нишинам бкоми дил ;

گردد شبم چو روز و، نشینم بکام دل؛

Дар гӯша ӣӣ ки соя ам уфтад бар офтоб

در گوشه یی که سایه ام افتد بر آفتاب

То ҳаст аз дўрнгии айёми шому субҳ

تا هست از دورنگی ایام شام و صبح

Каттони гудози моҳ ва , гуҳарпарвар офтоб

کتان گداز ماه و، گهر پرور آفتاب

Қаҳрат кунад бдшмн ва , лутфат кунад бадваст

قهرت کند بدشمن و، لطفت کند بدوست

Кард ончӣ бо каттони ма ва бо гавҳари офтоб

کرد آنچه با کتان مه و با گوهر آفتاب