Гуфтӣ ки дилат аз ишқи пайвастаи ғамин бодо
گفتی که دلت از عشق پیوسته غمین بادا
То бӯда чунин бӯда , то боди чунин бодо !
تا بوده چنین بوده، تا باد چنین بادا!
Аз нола ӣ ман эй гул , ошуфта макун сунбул
از نالهی من ای گل، آشفته مکن سنبل
Гӯи пардаи дарди булбул , гул парда нишин бодо !
گو پرده درد بلبل، گل پرده نشین بادا!
Сайди дил аз ин водӣ , дорад сари озодӣ
صید دل از این وادی، دارد سر آزادی
Умед ки сайёдӣ , бозаш ба камӣни бодо !
امید که صیادی، بازش به کمین بادا!
Ағёри ҳамеи пўинд , то пеши миннати ҷӯянд
اغیار همی پویند، تا پیش منت جویند
Ҳарфӣ ба гумон гӯйанд , эй коши яқини бодо !
حرفی به گمان گویند، ای کاش یقین بادا!
Афзуд дигар имшаб , захми дили ман зон лаб
افزود دگر امشب، زخم دل من زان لب
Зон биштрк ё раб , он лаби намакин бодо !
زان بیشترک یا رب، آن لب نمکین بادا!
То теғ ҷафо барбаст , сад кушта ба ҳам пайваст
تا تیغ جفا بربست، صد کشته بههم پیوست
Дар сидкшии он даст , чобуктар азин бодо !
در صیدکُشی آن دست، چابکتر ازین بادا!
Ғайрат ки з пай пуед , васлат ба дуо ҷӯяд
غیرت که ز پی پوید، وصلت به دعا جوید
Ҳар чанд ки ӯ гуяд , гӯям , на чунин бодо !
هر چند که او گوید، گویم، نه چنین بادا!
Даии кони ма мавзун рафт , длхўн шуда дар хӯн рафт
دی کآن مه موزون رفت، دلخون شده در خون رفت
Дайн аз паии дил чун рафт , ҷони пайрави дайни бодо !
دین از پی دل چون رفت، جان پیرو دین بادا!
Гашти ин дили шӯрангез , вайрони зи ту чун табриз
گشت این دل شورانگیز ، ویران ز تو چون تبریز
Ин малики харобат низ , дар зери нигини бодо !
این ملک خرابت نیز، در زیر نگین بادا!
Тороҷи Бадахшонгар , кард он лаби ҷон парвар
تاراج بدخشان گر، کرد آن لب جان پرور
Он зулфи сиёҳи озар , ғоратгари чини бодо !
آن زلف سیاه آذر، غارتگر چین بادا!