Маӣ , ки мояи шодӣ оламаст ғамаш

مهی، که مایهٔ شادی عالم است غمش

Буд шикоят бисёр ман , зи лутфи камаш

بود شکایت بسیار من، ز لطف کمش

Марои фироқи ваии он рӯзи кишт ва , май тарсам

مرا فراق وی آن روز کشت و، می‌ترسم

Ки рӯзи ҳашар ба қатлам кунанд муттаҳамаш !

که روز حشر به قتلم کنند متهمش!

Маниши ситамгарии омухтам , надонистам

منش ستمگری آموختم، ندانستم

Ки ман нахусти даҳуми ҷон ба хорӣ аз ситамаш

که من نخست دهم جان به خواری از ستمش

Фгнди теғ ва ӣам сари бпоӣ ӯ , шодам

فگند تیغ و یم سر بپای او، شادم

Ки бар надоштам он рӯзи ҳам сар аз қадамаш

که بر نداشتم آن روز هم سر از قدمش

Фиғон ки рӯзи фироқам , замон замон омад ;

فغان که روز فراقم، زمان زمان آمد؛

Биёади сӯии рақибон , нигоҳи дмбдмш

بیاد سوی رقیبان، نگاه دمبدمش

Фгнди ишқ , ба бтхонаҳ ӣӣ маро каз ноз

فگند عشق، به بتخانه یی مرا کز ناز

Надидаи гӯша ӣ чашмии брҳмн аз санамаш

ندیده گوشه ی چشمی برهمن از صنمش

Чаҳ мурғ номаам озари баради бкўии бутӣ

چه مرغ نامه ام آذر برد بکوی بتی

Ки нест боки зи қатли кабӯтари ҳарамаш ? !

که نیست باک ز قتل کبوتر حرمش؟!