эй руста аз шукуфтагии қаду хади ту

ای رسته از شکفتگی قد و خد تو

Бар тарафи боғи гул , ба лаби ҷӯйбори сарв

بر طرف باغ گل، به لب جویبار سرو

Имрӯз , аз ниҳоли ту резон бар карам

امروز، از نهال تو ریزان بر کرم

Дар ҳеҷ аҳд агар чаҳ наёварда бори сарв

در هیچ عهد اگر چه نیاورده بار سرو

Соли гузашта , рафт сухани инки солҳост

سال گذشته، رفت سخن اینکه سالهاست

То баргирифтаи соя ӣ худ зини диёри сарв

تا برگرفته سایه ی خود زین دیار سرو

Гуфтӣ ки : боғбони ман он нахли банди чин

گفتی که: باغبان من آن نخل بند چین

Дар саҳни боғи коштаи пирору пори сарв

در صحن باغ کاشته پیرار و پار سرو

Ояд биханда чун зи сиришки саҳоби гул

آید بخنده چون ز سرشک سحاب گل

Ояд бирақс чун зи насими баҳори сарв

آید برقص چون ز نسیم بهار سرو

Зон сарвҳо , равон кунамат шонздаҳи ниҳол

زان سروها، روان کنمت شانزده نهال

Кандар миёни боғ , кашӣ дар канори сарв

کاندر میان باغ، کشی در کنار سرو

Ғофил ки бар серум нафитад соя аз яке

غافل که بر سرم نفتد سایه از یکی

Гар саркашади зи гулшани гетии ҳазор сарв

گر سرکشد ز گلشن گیتی هزار سرو

Будам хулоса , бар сари як пои зи шавқи ман

بودم خلاصه، بر سر یک پا ز شوق من

Коўрди боғбони биҳиштами се чори сарв

کآورد باغبان بهشتم سه چار سرو

Киштами бадасти худ ҳамаро ҷобаҷо , вале

کشتم بدست خود همه را جابجا، ولی

Дидам ки мондаи холии чои чаҳор сарв

دیدم که مانده خالی چای چهار سرو

Манеҳам , се чори байти зи сарвати баландтар

منهم، سه چار بیت ز سروت بلندتر

Кардам равон , ки монад аз он шармсори сарв

کردم روان، که ماند از آن شرمسار سرو

То партав афганд бтмўзу даии офтоб

تا پرتو افگند بتموز و دی آفتاب

То соя густард бхзону баҳори сарв

تا سایه گسترد بخزان و بهار سرو

Рӯзу шабат , зи ҷом майу шоҳидони маст

روز و شبت، ز جام می و شاهدان مست

Дар дасти офтоб буд , дар канори сарв

در دست آفتاب بود، در کنار سرو