Дар айёми султони ҳусайн , онкии номаш

در ایام سلطان حسین، آنکه نامش

Саромади бъдл аз салотини номӣ

سرآمد بعدل از سلاطین نامی

Шунидам : ваҳиди замони абди рҳмн

شنیدم: وحید زمان عبد رحمن

Чаҳ алтофи он хусраваши гашти ҳомӣ

چه الطاف آن خسروش گشت حامی

Чунон дар фан назм шуд шуҳраи охир

چنان در فن نظم شد شهره آخر

Ки гардӣда қоӣмқоми Низомӣ

که گردیده قائمقام نظامی

Чу ҷомӣ кашид аз май алтФотш

چو جامی کشید از می التفاتش

зи арбоби дониш , лақаб ёфт ҷомӣ

ز ارباب دانش، لقب یافت جامی

Ту султони ҳусайни замонӣ ва , хоҳам

تو سلطان حسین زمانی و، خواهم

Кисозӣ марои ҳамчуи ҷомии гиромӣ

که سازی مرا همچو جامی گرامی

Диҳӣ , яъне он нусха кӯҳаст машҳун

دهی، یعنی آن نسخه کوهست مشحون

Ҳам аз хат , ҳам аз шеъри ҷомии тамомӣ

هم از خط، هم از شعر جامی تمامی

Ним ҷомӣ , аммо зи лутфат чаҳ бошад

نیم جامی، اما ز لطفت چه باشد

Ки пайвастаи нӯшам май аз ҷоми ҷомӣ ? !

که پیوسته نوشم می از جام جامی؟!