Исфаҳон , Миср буд ва шуд Кӯфа

اصفهان، مصر بود و شد کوفه

эй ки сар хайл кунӣа варзоне

ای که سر خیل کنیه‌ورزانی

Кас ба зулмати ризо на , гар набӯд

کس به ظلمت رضا نه، گر نبود

Модараши зониаҳ , падари зоне

مادرش زانیه، پدر زانی

Бар сари халқ , дили нлрзидт

بر سر خلق، دل نلرزیدت

Дилашони гӯй каз чаҳ ларзоне ? !

دلشان گوی کز چه لرزانی؟!

Додӣ имони баҳоии нон , ҷон низ

دادی ایمان بهای نان، جان نیز

Ман даҳуми зар , ки бе хабари зоне

من دهم زر، که بی‌خبر زانی

Пора нон хӯрем ҳар ду , вале

پارهٔ نان خوریم هر دو، ولی

Ба гаронии ту , ман ба арзонӣ

به گرانی تو، من به ارزانی

Ба ман он пораи нони гуворои бод

به من آن پاره نان گوارا باد

Ба ту ин ҳирсу ози арзонӣ

به تو این حرص و آز ارزانی

Доштами зи аҳли он диёри шигифт

داشتم ز اهل آن دیار شگفت

Хонд деҳқони пери брзонӣ

خواند دهقان پیر برزانی

Зод мардӣ назода модари даҳр

زاد مردی نزاده مادر دهر

Гӯйии ин перзан , писари зо , не

گویی این پیرزن، پسر زا، نی