Шунидам яке аз бузургони аср
شنیدم یکی از بزرگان عصر
Нишастӣ бузургона бар боми қаср
نشستی بزرگانه بر بام قصر
Сарони вилоят дар он остон
سران ولایت در آن آستان
Бмдҳш нишастанд ҳамдостон
بمدحش نشستند همداستان
Кушодии бакори адолат чу даст
گشادی بکار عدالت چو دست
Фгндӣ бар айвони касрии шикаст
فگندی بر ایوان کسری شکست
Ҳаме кунад бунёди зулм аз замин
همی کند بنیاد ظلم از زمین
Бесари ясору бимни ямин
بیسر یسار و بیمن یمین
Чу нақш карам дидӣ аз хотамаш
چو نقش کرم دیدی از خاتمش
Бдриўзаҳ пеш омадӣ ҳотамаш
بدریوزه پیش آمدی حاتمش
Ҳамеи рехти он абри баҳри карам
همی ریخت آن ابر بحر کرم
Бҷибу канори фақирони дирам
بجیب و کنار فقیران درم
Бахилӣ дар он остон роҳ дошт
بخیلی در آن آستان راه داشت
зи ҷўдши бадали хӯн , блб оҳ дошт !
ز جودش بدل خون، بلب آه داشت!
зи ҷўдши баҳр кас раседӣ расад
ز جودش بهر کس رسیدی رسد
Шудӣ тнгдли он бахил аз ҳасад
شدی تنگدل آن بخیل از حسد
Вале дар гулӯи гиря будаш гиреҳ
ولی در گلو گریه بودش گره
Нёрстӣ аз бими гуфтан : мада !
نیارستی از بیم گفتن: مده!
Набӯд огаҳи он довари биҳмол
نبود آگه آن داور بیهمال
Ки аз вай бахиласт ошуфтаи ҳол
که از وی بخیل است آشفته حال
Магари шикваи барадаши яке бомдод
مگر شکوه بردش یکی بامداد
Ки дӯшами яке сифла дашном дод
که دوشم یکی سفله دشنام داد
Ғуломони бФрмони он додхоҳ
غلامان بفرمان آن دادخواه
Расонданди он сифла бар пешгоҳ
رساندند آن سفله بر پیشگاه
Бдлҷўиии оҷизи синаи риш
بدلجویی عاجز سینه ریش
Биҷӯшед бар сифлаи он раҳми кеш
بجوشید بر سفله آن رحم کیش
зи адлаши итобӣ бондозаҳ кард
ز عدلش عتابی باندازه کرد
Ҷаҳон аз адолати пар овоза кард
جهان از عدالت پر آوازه کرد
Бова дод дашном чун марзбон
باو داد دشنام چون مرزبان
Бахил омадаш ин сухан бар забон
بخیل آمدش این سخن بر زبان
Ки : эй довари афғони зи исрофи ту
که: ای داور افغان ز اسراف تو
Басӣ шиква дорам зи инсофи ту
بسی شکوه دارم ز انصاف تو
Гар ин аст доду диҳиши мари ту ро
گر این است داد و دهش مر تو را
Наёрам дигар рӯй бар дар ту ро
نیارم دگر روی بر در تو را
Ту худ ҳар чаҳ ҳар ҷои баҳри каси диҳӣ
تو خود هر چه هر جا بهر کس دهی
Бмни доғ чун шуъла бар хас наҳй
بمن داغ چون شعله بر خس نهی
Диҳӣ гарчи дашном , дард оядам
دهی گرچه دشنام، درد آیدم
Бҷони ранҷ ва бар дида гирд оядам
بجان رنج و بر دیده گرد آیدم
Бигир аз карами дасти дарвеш ро
بگیر از کرم دست درویش را
МиФгни зи пои банда ӣ хеш ро
میفگن ز پا بنده ی خویش را
Намирамгар аз ҷавдат эй ганҷи бахш
نمیرم گر از جودت ای گنج بخش
Нтозди аҷал бар ман аз кӣнаи Рахш
نتازد اجل بر من از کینه رخش
Макун ҷӯад ва , ҷони ман аз ман мгир ;
مکن جود و، جان من از من مگیر؛
Дареғаст , хӯнами бгрдни мгир !
دریغ است، خونم بگردن مگیر!
Чунин гуфташ он адлпарвар хдиў
چنین گفتش آن عدل پرور خدیو
Ки : эй аз дамат гашта девонаи дев
که : ای از دمت گشته دیوانه دیو
Шавад зиндагар сад кас аз ҷӯади ман
شود زنده گر صد کس از جود من
Якегар бимирад , буд суди ман
یکی گر بمیرد، بود سود من
Чу сад кас шавад зиндаи як каси ҳалок
چو صد کس شود زنده یک کس هلاک
зи девони рӯзи ҳисобам чаҳ бок ? !
ز دیوان روز حسابم چه باک؟!