Ҳаст Марвӣ дар аҳодӣси ҳасан
هست مروی در احادیث حسن
Аз ҳусайни бен алӣ , кони мумтаҳан
از حسین بن علی، کان ممتحن
Дар замин Карбало мешуд шаҳид
در زمین کربلا میشد شهید
Дар миёни хоку хӯн , хуши митпид
در میان خاک و خون، خوش میطپید
Омад аз султони маъшӯқони Нидо
آمد از سلطان معشوقان ندا
К-эии бароа дӯст карда ҷони фидо !
کای براه دوست کرده جان فدا!
Дода дар роҳи вафои фарзанду зан
داده در راه وفا فرزند و زن
Кушта ӣ теғи ҷафо , аз ишқи ман
کشته ی تیغ جفا، از عشق من
Орзӯят чист ? як як бар шумор
آرزویت چیست؟ یک یک بر شمار
То гузорами орзӯят дар канор
تا گذارم آرزویت در کنار
Гуфт : мехоҳам зи ту ҳафтод ҷон
گفت: میخواهم ز تو هفتاد جان
То кунам як як нисорат дар замон !
تا کنم یک یک نثارت در زمان!
Боз омад ҳазрати рӯҳи аломин
باز آمد حضرت روح الامین
Ин паём оварад аз арши барин
این پیام آورد از عرش برین
К-эии ҷаҳонат дар вафои дории хаҷал
کای جهانت در وفا داری خجل
Карда ин номаи баноми худ сҷл
کرده این نامه بنام خود سجل
Гар вафо кардӣ бўъд аз содиқӣ аст
گر وفا کردی بوعد از صادقی است
Ин шаҳодати миннатҳои ошиқӣ аст
این شهادت منتهای عاشقی است
Ҳад маъшӯқӣаст болотар аз ин
حد معشوقی است بالاتر از این
Ро з натавон гуфт пайдотар аз ин
را ز نتوان گفت پیداتر از این
Чун шунид ин ҳарф , шоҳи дайни ҳусайн ;
چون شنید این حرف، شاه دین حسین؛
Гуфт : ин хӯн бар рухи ман боди зин
گفت: این خون بر رخ من باد زین
Доштӣ чун майл бо ин мушти хок
داشتی چون میل با این مشت خاک
Додам ӯро ва гирифтам ҷони пок
دادم او را و گرفتم جان پاک
Ҳамди ллаҳ , сами ҳмдллаҳ ки дӯст
حمد لله، ثم حمدلله که دوست
Дид каши ҷон доданам дар роҳ ӯст
دید کش جان دادنم در راه اوست
Бас кун озар , ин забон дигар аст
بس کن آذر، این زبان دیگر است
Ин забонро гӯши дигар дар хур аст
این زبان را گوش دیگر در خور است
Субҳ шуд , эй шамъи оташи дами мсўз
صبح شد، ای شمع آتش دم مسوز
Дами фурӯкаш , ошкорои гашти рӯз !
دم فروکش، آشکارا گشت روز!
Танг шуд дил , ноларо таъсири даҳ
تنگ شد دل، ناله را تأثیر ده
Нағма кам кун , рангро тағйири даҳ
نغمه کم کن، رنگ را تغییر ده
Ҷон ҳар кас , муҳаррами ин роз нест
جان هر کس، محرم این راز نیست
Гӯш ҳар кас , лоиқи ин соз нест
گوش هر کس، لایق این ساز نیست
Бӯе аз хӯни шаҳидони субҳу шом
بویی از خون شهیدان صبح و شام
Мехӯрд дар роҳи ишқам , бар машом
میخورد در راه عشقم، بر مشام
Доғ ҳо дорам , бадал аз моҳҳо
داغ ها دارم، بدل از ماهها
Хиздм аз сина ҳар шаби оҳҳо
خیزدم از سینه هر شب آهها
Дардҳо дорам гумон аз рашкҳо
دردها دارم گمان از رشکها
Риздм аз дида ҳар шаби ашкҳо
ریزدم از دیده هر شب اشکها
Аз фалак дорам бсинаҳи сӯзҳо
از فلک دارم بسینه سوزها
Оҳи азин шабҳо , фиғони зини рӯзҳо !
آه ازین شبها، فغان زین روزها!
Ҷонам , аз ин меҳнату андӯҳи кост ;
جانم، از این محنت و اندوه کاست؛
Рӯзи умедӣ , шаб васлӣ куҷост ? !
روز امیدی، شب وصلی کجاست؟!