Азин пеш чанде зи шоҳи ҷаҳон
ازین پیش چندی ز شاه جهان
Яке сифла шуд омили Исфаҳон
یکی سفله شد عامل اصفهان
Чу саг бар сари ҷиФаҳи бас ҷанг дошт
چو سگ بر سر جیفه بس جنگ داشت
Дили халқ чун чашми худ танг дошт
دل خلق چون چشم خود تنگ داشت
Бҳилт , бад омӯз мардуми ҳама
بحیلت، بد آموز مردم همه
Сияҳ , чун дилаш , рӯзи мардуми ҳама !
سیه، چون دلش، روز مردم همه!
На марди огаҳ аз кед он куҳнаи дузд
نه مرد آگه از کید آن کهنه دزد
На зани воқиф аз макри он зани бмзд
نه زن واقف از مکر آن زن بمزد
Бар авлоди одами з талбис кард
بر اولاد آدم ز تلبیس کرد
Ҳамаи он ки бо одам Иблис кард
همه آن که با آدم ابلیس کرد
На мусаллам , на тарсо аз он дидаи хайр
نه مسلم، نه ترسا از آن دیده خیر
На масҷиди зи бедодаши эмин на дайр
نه مسجد ز بیدادش ایمن نه دیر
Зироати бмлки ҷигари хстгонш
زراعت بملک جگر خستگانش
Тиҷорат бимол забони бастагонаш
تجارت بمال زبان بستگانش
Бшркти ҳамаи шаҳри пои басти азу
بشرکت همه شهر پا بست ازو
Вале моя аз дигарон , даст аз ӯ
ولی مایه از دیگران، دست از او
зи деҳқон ба бедоди баради ончии кишт
ز دهقان به بیداد برد آنچه کشت
зи сад хӯшаи икдонаҳ бар ҷо наҳашт
ز صد خوشه یکدانه بر جا نهشت
Шарар дар дил некбахтон фурухт
شرر در دل نیکبختان فروخت
Шунидам ки барг дарахтон фурухт
شنیدم که برگ درختان فروخت
Бшоаҳ ҷаҳон кард аз он фитнаи соз
بشاه جهان کرد از آن فتنه ساز
зи ғайбати забони шикояти дароз
ز غیبت زبان شکایت دراز
Ки эй ёдгори анӯшервон
که ای یادگار انوشیروان
Буд давр аз ғайрати хусравон
بود دور از غیرت خسروان
Ки созанд дар малики фармон пазир
که سازند در ملک فرمان پذیر
зи ҷғду зи рӯбоҳ , шоҳину шер !
ز جغد و ز روباه، شاهین و شیر!
Касеро чаро кардае ёварӣ
کسی را چرا کرده ای یاوری
Ки бо заргарӣ карда симоварӣ ? !
که با زرگری کرده سیم آوری؟!
Кунун омдстими сӯяти дахил
کنون آمدستیم سویت دخیل
Ки султон Каримасту омили бахил
که سلطان کریم است و عامل بخیل
Чаҳ ҳосили зи ҷӯади ту эй шаҳриёр ?
چه حاصل ز جود تو ای شهریار؟
Ки аз бухли омил , табаи шддёр !
که از بخل عامل، تبه شددیار!
Чаҳ хезад з дод ту эй комёб ?
چه خیزد ز داد تو ای کامیاب؟
Ки аз ҷаври омил , ҷаҳон шуд хароб !
که از جور عامل، جهان شد خراب!
Гар аз ҳол мо ҳаст огоҳят
گر از حال ما هست آگاهیت
Бигӯ то чаҳ шуд ғайрати шоҳят ? !
بگو تا چه شد غیرت شاهیت؟!
Вагар бошиддати ҳоли мардуми ниҳон
وگر باشدت حال مردم نهان
Бмо гиряд ва бар ту хандад ҷаҳон !
بما گرید و بر تو خندد جهان!
Дили шаҳ бадарад омад аз дардашон
دل شه بدرد آمد از دردشان
зи азли ваии осӯда дил кардашон
ز عزل وی آسوده دل کردشان
з маъзуляш рафт чун икдўсол
ز معزولیش رفت چون یکدوسال
Ки додаш бадасти адаби гӯшмол
که دادش بدست ادب گوشمال
Басӣ панд додаш бҳсни сулӯк
بسی پند دادش بحسن سلوک
Ки ҳасан сулӯкаст тарзи мулӯк
که حسن سلوک است طرز ملوک
Дар он малик аз он шоҳи равшани замир
در آن ملک از آن شاه روشن ضمیر
Бподоши хизмати з нав шуд амир
بپاداش خدمت ز نو شد امیر
Чу фармони равои гашти он бадгумон
چو فرمان روا گشت آن بدگمان
Ҷафояши ҳамон буду бухлаши ҳамон
جفایش همان بود و بخلش همان
Раоё дигар сӯй шоҳ омаданд
رعایا دگر سوی شاه آمدند
зи бедод ӯ додхоҳ омаданд
ز بیداد او دادخواه آمدند
Ки шоҳо набошад раво чун фалак
که شاها نباشد روا چون فلک
Бзхми куҳани резӣ аз нави намак
بزخم کهن ریزی از نو نمک
Дариғо ки гардуни бидонадяши гашт
دریغا که گردون بداندیش گشت
Чунон гардад акнӯн , казин пеши гашт
چنان گردد اکنون، کزین پیش گشت
Шигифтед хусрав аз он бадниҳод
شگفتید خسرو از آن بدنهاد
Ки чун рафташ андарзи шоҳии зиёд ? !
که چون رفتش اندرز شاهی زیاد؟!
Магар буд перӣ дар он базмгоҳ
مگر بود پیری در آن بزمگاه
Хурӯшед к-эии додгари подшоҳ
خروشید کای دادگر پادشاه
Чаро сифлагонро броФрохтӣ ?
چرا سفلگان را برافراختی؟
Магари поя ӣӣ сифла нашинохтӣ ? !
مگر پایه یی سفله نشناختی؟!
Раоё сроФгндгон тавонад
رعایا سرافگندگان تواند
Зану мардашон бандагон тавонад
زن و مردشان بندگان تواند
Туро карда аз дод ёд омаданд
تو را کرده از داد یاد آمدند
зи бедод омил бидод омаданд
ز بیداد عامل بداد آمدند
зи азлаши раоёу омили ҳама
ز عزلش رعایا و عامل همه
Ҳам аз зулм раст ва ҳам аз мзлмаҳ
هم از ظلم رست و هم از مظلمه
Дигар раҳи нишондяш чун бар сарир ? !
دگر ره نشاندیش چون بر سریر؟!
Бадасти худ оташ задӣ бар ҳарир !
بدست خود آتش زدی بر حریر!
Кунун ар шигифт дил анда гирифт
کنون ار شگفت دل انده گرفت
Маро аз шигифт ту омад шигифт
مرا از شگفت تو آمد شگفت
Фгндӣ чу аз хори бен баргу шох
فگندی چو از خار بن برگ و شاخ
Гузаргоҳ бар халқ кардӣ фарох
گذرگاه بر خلق کردی فراخ
Чу абри кафати реша аш парваред
چو ابر کفت ریشه اش پرورید
Шигифтат наёяд ки доман дарид
شگفتت نیاید که دامن درید
Шуд оташ чу афсурда дар мушти кас
شد آتش چو افسرده در مشت کس
Насузад зи ангушташи ангушти кас
نسوزد ز انگشتش انگشت کس
Чу боз аз шароряши каш бар фурухт
چو باز از شراریش کش بر فروخت
Чаҳ ҷои шигифт ар ҷаҳонӣ бсухт ? !
چه جای شگفت ار جهانی بسوخت؟!
Чаро шуд бигӯ эй хароб аз шароб
چرا شد بگو ای خراب از شراب
Раоёи гурезону кишвари хароб ? !
رعایا گریزان و کشور خراب؟!
Дукони ҷғдро чун нагардад макон ? !
دکان جغد را چون نگردد مکان؟!
Асаси бихўду дузди худ дар дукон
عسس بیخود و دزد خود در دکان
Гила чун нагардад з ҳар сӯи яла ? !
گله چون نگردد ز هر سو یله؟!
Шубони хуфтаи гургаши шубон дар гила !
شبان خفته گرگش شبان در گله!