« аҳднои алсроти алмстқим »

« اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِیمَ »

Гуфтам : эй аллоҳ ! ҳар ҷузви маро ба анъомӣ ба шаҳри хушӣ ва роҳат бирасон , ва ҳазор дарвозаи хушӣ бар ҳар ҷузв ман бигушоӣ ,у роҳи рост он бошад ки ба шаҳр хушӣ бирасонад ,у роҳи каж он бошад ки ба шаҳр хушӣ нарасонад .

گفتم: ای اللّه! هر جزوِ مرا به انعامی‌ به شهرِ خوشی و راحت برسان، و هزار دروازهٔ خوشی بر هر جزوِ من بگشای، و راه راست آن باشد که به شهر خوشی برساند، و راه کژ آن باشد که به شهر خوشی نرساند.

Ҳамчунин дидам ки аллоҳи мазаи ҷумлаи хубонро дар ману аҷзои ман дрхўронид , гӯйии ҷумлаи аҷзои ман дар аҷзои эшон андромихту шер аз ҳар ҷузви ман равон шуд . Ва ҳар сӯратӣ ки мусаввир мешавад аз ҷамолу камолу мазау муҳаббату хушӣ , гӯйии ин ҳама аз зоти аллоҳ дар шаш ҷиҳати ман падед меояд ; чунонкӣ касе ҷома обгунӣ дорад ва бар он ҷомаи нақшҳои гӯногӯну сӯратҳои мухталифу лавн лавн бошад , ҳамчунон аллоҳ аз худ сад ҳазор сӯрат май намояд дар ман , аз ҳис ва дарёфт ӯу сувари боҷмолону хубону ишқҳои эшон ,у мавзуниҳоу сӯрати ақлӣоту ҳуру қусӯру оби равону аҷоибҳои дигар , лои илои нҳоиаҳ . Назар мекунам ва ин сӯратҳоро мушоҳида мекунам ки чандини ҷамоли ороста дар ман май намояд , ва ҳар сӯратӣ ки мехоҳам май намоядам ва май байнам ки ин ҳама аз аҷзои ман падед меояд .

همچنین دیدم که اللّه مزهٔ جمله خوبان را در من و اجزای من درخورانید، گویی جمله اجزای من در اجزای ایشان اندرآمیخت و شیر از هر جزو من روان شد. و هر صورتی که مصوّر می‌‌شود از جمال و کمال و مزه و محبّت و خوشی، گویی این همه از ذات اللّه در شش جهت من پدید می‌‌آید؛ چنانکه کسی جامهٔ آبگونی دارد و بر آن جامه نقش‌های گوناگون و صورت‌های مختلف و لون‌لون باشد، همچنان اللّه از خود صد هزار صورت می‌‌نماید در من، از حس و دریافت او و صور باجمالان و خوبان و عشق‌های ایشان، و موزونی‌ها و صورت عقلیات و حور و قصور و آب روان و عجایب‌های دیگر، لا الی نهایه. نظر می‌‌کنم و این صورت‌ها را مشاهده می‌‌کنم که چندین جمال آراسته در من می‌‌نماید، و هر صورتی که می‌‌خواهم می‌‌نمایدم و می‌‌بینم که این همه از اجزای من پدید می‌‌آید.

Ва аллоҳро дидам ки сад ҳазор раёҳину гулу гулистону самани зарду сипеду ёсуман падед оварад ,у аҷзои маро гулзор гардонид ,у онгоҳи он ҳамаро аллоҳи биФшорд ва гулоб гардонид ва аз буии хуши ваии ҳурони биҳишти офариду аҷзои маро бо эшон дрсршт . Акнӯн ҳақиқат нигоҳ кардам ҳамаи сӯратҳои сӯрат , сӯрати мива аллоҳаст . Акнӯн ин ҳамаи роҳатҳо аз аллоҳ ба ман мерасад дар ин ҷаҳон .

و اللّه را دیدم که صد هزار ریاحین و گل و گلستان و سمن زرد و سپید و یاسمن پدید آورد، و اجزای مرا گلزار گردانید، و آنگاه آن همه را اللّه بیفشارد و گلاب گردانید و از بوی خوش وی حوران بهشت آفرید و اجزای مرا با ایشان درسرشت. اکنون حقیقت نگاه کردم همه صورت‌های صورت، صورتِ میوهٔ اللّه است. اکنون این همه راحت‌ها از اللّه به من می‌‌رسد در این جهان.

Агар гӯйанд ту аллоҳро май бинӣ ё наме бинӣ , гӯям ки ман ба худ набинам ки « лни турои не » ; аммо чу ӯ бинмоед , чаҳ кунам ки набинам

اگر گویند تو اللّه را می‌‌بینی یا نمی‌‌بینی، گویم که من به خود نبینم که «لَنْ تَرا نی» ؛ اما چو او بنماید، چه کنم که نبینم

Ва аллоҳи аълам .

و اللّه اعلم.