Бомдод дар масҷид нишаста будам , ҳар касе салом мегуфтанд ва суҷуд мекарданд . Гуфтам ки аллоҳи рӯҳи маро бар инҳо арза мекунаду рӯҳ маро меороеду оростаи бад-ӣнҳо май намояд , то эшон он осори аллоҳро май бенанду маро саҷда мекунанд аз дӯстии аллоҳ ; агарчӣ ба риёу нифоқ ва солус бошад , он ҳам ороиш аллоҳаст .

بامداد در مسجد نشسته بودم، هر کسی سلام می‌گفتند و سجود می‌کردند. گفتم که اللّه روح مرا بر این‌ها عرضه می‌کند و روح مرا می‌آراید و آراسته بدین‌ها می‌نماید، تا ایشان آن آثار اللّه را می‌بینند و مرا سجده می‌کنند از دوستی‌ِاللّه؛ اگرچه به ریا و نفاق و سالوس باشد، آن هم آرایش اللّه است.

Ва чун халқонро соҷди рӯҳи худ май байнам , шукри аллоҳро зиёда мекунам ва май байнам ки аллоҳи рӯҳи маро бо рӯҳҳои дигарон гоҳе грҳбнд май бандад ва гоҳе дар эшон май кушояду ҳарякиро дар яке май орад , ва медидам ки ин ҳама аз ҳукм « ҳии қиўм »аст , ва ман « ҳии қиўм »ро пеш дил меоварадам ва дар зиндагии аллоҳу корсозии вай назар мекардам , дилам зинда мешуд .

و چون خلقان را ساجد روح خود می‌بینم، شکر اللّه را زیاده می‌کنم و می‌بینم که اللّه روح مرا با روح‌های دیگران گاهی گرهبند می‌بندد و گاهی در ایشان می‌گشاید و هریکی را در یکی می‌آرد، و می‌دیدم که این همه از حکم «حیّ قیوم» است، و من «حیّ قیوم» را پیش دل می‌آوردم و در زندگی اللّه و کارسازی وی نظر می‌کردم، دلم زنده می‌شد.

Бози назар дар сифати идрок худ кардам , дидам ки аллоҳи тоӣФаҳ эйро дар уқубати сармоу змҳрир боздоштааст ,у тоӣФаҳ эйро дар гармоу нор боздоштааст . Бози назар ба ҷаҳон кардам , оламро мураттаб дидам . Боз назар кардам ба ҷаҳони муассирот ва асбоб дидам . Боз назар кардам , дарёӣ бепоён ва сода дидаму адам дар якдигар задау дарраҳои мунбасит дидам . Боз назар кардам дар ҷаҳон , на аҷзо ва на мунбасит дидам . Боз назар кардам ин ҷаҳонро « вҳдаҳи лои шарики ?ла » ёфтам . Бози назар дар сифот бениҳоятӣ ва беғоятӣ кардам , дидам ки ҳеҷ дарё дар вай наме намояд ва ночиз шавад .

باز نظر در صفت ادراک خود کردم، دیدم که اللّه طائفه‌ای را در عقوبت سرما و زمهریر بازداشته است، و طائفه‌ای را در گرما و نار بازداشته است. باز نظر به جهان کردم، عالم را مرتب دیدم. باز نظر کردم به جهان مؤثرات و اسباب دیدم. باز نظر کردم، دریای بی‌پایان و ساده دیدم و عدم در یکدیگر زده و درّه‌های منبسط دیدم. باز نظر کردم در جهان، نه اجزا و نه منبسط دیدم. باز نظر کردم این جهان را «وحده لا شریک له» یافتم. باز نظر در صفات بی نهایتی و بی‌غایتی کردم، دیدم که هیچ دریا در وی نمی‌نماید و ناچیز شود.

Боз назар кардам , тайифаеро дар хушӣ ва дар самоъ ва дар шодӣ дидам , гуфтам инҳо бҳштённд ,у тайифаеро дард ва нола дидам , гуфтам ки ин дўзхённд . Боз назар кардам , ҳасаду кин ва адоват медидам дар баъзе , гуфтам ки борӣ дар пас инҳо назар кунам то бубинам ки кист ки инҳоро дар ҳаво кардаасту маро май намояд . Аллоҳро дидам ки инҳоро дар даст гирифтааст ва дар пеш ман медорад то бубинам , ва ин нақшҳоро дар пеш ман менагорд то маронигор барме наад ва меороед . Ҳамон соъат дидам ки он дарахти хори ҳасаду адовату кини ҳама дар пеши ман ёсуман сипед шуду шукуфа ва гул шуду Фрўризд дар пеши ман . Боз агар ғам ва андӯҳ оядам , май байнам ки он ғаму андӯҳи зулфи мишкӣн аллоҳаст ки бар рӯй ман андохтааст онро . Боз май байнам ки барме дорад онро аз ман гўӣӣ ки аллоҳи инҳоро ки май байнам раҳнамӯн кардааст ба азиз дошт ман ки неъмат аллоҳам ,у неъмати аллоҳи азиз май бояд доштан

باز نظر کردم، طایفه‌ای را در خوشی و در سماع و در شادی دیدم، گفتم اینها بهشتیانند، و طایفه‌ای را درد و ناله دیدم، گفتم که این دوزخیانند. باز نظر کردم، حسد و کین و عداوت می‌دیدم در بعضی، گفتم که باری در پس اینها نظر کنم تا ببینم که کیست که اینها را در هوا کرده است و مرا می‌نماید. اللّه را دیدم که اینها را در دست گرفته است و در پیش من می‌دارد تا ببینم، و این نقش‌ها را در پیش من می‌نگارد تا مرا نگار برمی‌نهد و می‌آراید. همان ساعت دیدم که آن درخت خار حسد و عداوت و کین همه در پیش من یاسمن سپید شد و شکوفه و گل شد و فروریزد در پیش من . باز اگر غم و اندوه آیدم، می‌بینم که آن غم و اندوه زلف مشکین اللّه است که بر روی من انداخته است آن را. باز می‌بینم که برمی‌دارد آن را از من گوئی که اللّه این‌ها را که می‌بینم رهنمون کرده است به عزیز داشتِ من که نعمت‌اللّه‌ام، و نعمت اللّه عزیز می‌باید داشتن

Ва аллоҳи аълам .

و اللّه اعلم.