Ба масҷид рафтам , серум дард мекард . Гуфтам зикри аллоҳи чунон май бояд ки бигӯям ки аллоҳи маро фароғатӣ диҳад аз дарди сар ва аз ҳамаи дардҳо ва аз ҳамаи андешаҳо . Гуфтам чу аллоҳро ёд кунам бояд ки ба ҳар ваҷҳе ки риққат ва хушӣ оядам онро бигираму аллоҳро бидон ваҷҳ ёд кунам ва аз вуҷӯҳи дигар ки риққатам наёяд онро нафй мекунам аз зикр ,у дигар аз он ҳеҷ наяндешам , яъне аз ҳуру қусӯр ва ларзидани пеши вай аз бими дӯзахи вай , дар вақти зикри аллоҳи ҳеҷ азин ҳо наяндешам .

به مسجد رفتم، سرم درد می‌کرد. گفتم ذکر اللّه چنان می‌باید که بگویم که اللّه مرا فراغتی دهد از درد سر و از همه دردها و از همه اندیشه‌ها. گفتم چو اللّه را یاد کنم باید که به هر وجهی که رقّت و خوشی آیدم آن را بگیرم و اللّه را بدان وجه یاد کنم و از وجوه دیگر که رقّتم نیاید آن را نفی می‌کنم از ذکر، و دیگر از آن هیچ نیندیشم، یعنی از حور و قصور و لرزیدن پیش وی از بیم دوزخ وی، در وقت ذکر اللّه هیچ ازین‌ها نیندیشم.

Дидам ки тасарруфи аллоҳи маро дар канор гирифтааст , то « аҳднои алсроти алмстқим » дар зикри аллоҳ ёдам омад бар ваҷҳи мухотаба , яъне ки аллоҳро май байнам ва май зорам дар пеш ӯ , то аз кайфияту ҷаҳоту тасаввур ӯ ҳеҷ на андешам .

دیدم که تصرف اللّه مرا در کنار گرفته است، تا «اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِیمَ» در ذکر اللّه یادم آمد بر وجه مخاطبه، یعنی که اللّه را می‌بینم و می‌زارم در پیش او، تا از کیفیت و جهات و تصور او هیچ نه اندیشم.

Ва назар кардан ба аллоҳи сирот мустақӣм омад , зеро ки ранҷ ба осоиш бадал мешавад ; то ҳамчунин маст мешавам ва дар аҷоибҳо ки аллоҳ дар зикр май намояди форумии рӯм .

و نظر کردن به اللّه صراط مستقیم آمد، زیرا که رنج به آسایش بدل می‌شود؛ تا همچنین مست می‌شوم و در عجایب‌ها که اللّه در ذکر می‌نماید فرومی‌روم.

Акнӯн агар Фрўшўм ва агар болои рӯм ва агар зер шавам куҷои рӯм ? агар дарёст , кӣса аллоҳаст , ва агар осмонаст , сандӯқ аллоҳаст ва агар заминаст , хазина аллоҳаст .

اکنون اگر فروشوم و اگر بالا روم و اگر زیر شوم کجا روم؟ اگر دریاست، کیسهٔ‌ اللّه است، و اگر آسمان است، صندوق اللّه است و اگر زمین است، خزینهٔ اللّه است.

Боз чун зикр оғоз мекунам , нахуст бар ваҷҳ мғоибаҳ мекунам ; онгоҳ зон пас бар ваҷҳ мухотаба мекунам , аз онкӣ ғоиб бӯда бошам ки ба аллоҳ оем .

باز چون ذکر آغاز می‌کنم، نخست بر وجه مغایبه می‌کنم؛ آنگاه زان پس بر وجه مخاطبه می‌کنم، از آنکه غایب بوده باشم که به الله آیم.

Ва зикри аллоҳ ба мухотаба гӯям ки эй аллоҳ вае худованд ! ин гӯшти ману колбуди ман остона дар туаст ва ман дар онҷо хуфтаам ва нишастаам ва дар пеши туам ва аз пеши ту ҷой дигар менарӯм . Ва ин колбуди ман эй аллоҳ , коргоҳ туасту ҳавоси ман мунаққаш туаст . Дар пеши ту ниҳодаам то ҳар чаҳ нақш мекунӣ , мекун . эй аллоҳ , ман пеши ту омадаам ки худованди ман туе , ҷузи ту киро дорам агар азин ҷо биравам эй аллоҳ , куҷои рӯм ва чаҳ ҷо дорам то ман онҷо фурӯд оему қарори гирам , чу худованди ман туе , ҷузи ту худованд дигар намедонам ки бошад

و ذکر اللّه به مخاطبه گویم که ای اللّه و ای خداوند! این گوشت من و کالبد من آستانهٔ درِ توست و من در آنجا خفته‌ام و نشسته‌ام و در پیش توام و از پیش تو جای دیگر می‌نروم. و این کالبد من ای اللّه، کارگاه توست و حواس من منقش توست. در پیش تو نهاده‌ام تا هر چه نقش می‌کنی، می‌کن. ای اللّه، من پیش تو آمده‌ام که خداوند من تویی، جز تو که را دارم اگر ازین‌جا بروم ای اللّه، کجا روم و چه جا دارم تا من آنجا فرود آیم و قرار گیرم، چو خداوند من تویی، جز تو خداوند دیگر نمی‌دانم که باشد

Ва аллоҳи аълам .

و اللّه اعلم.