намегуфтам дар аллоҳ мутаҳайир бошам ва аз ҳамаи овомир мунқатиъ бошам , ки таҳайюр бо тадорук рост наёяд ; чу аллоҳ мустағнӣаст , ҳамаи ошиқ ва муҳиб мехоҳаду бас . Ҳамаи сувари шароеъу муомилоту қатъи хсўмоту ҳудӯду зўоҷр аз баҳр онаст то пораи пораи муҳиб аллоҳ шавам , ва чунон муҳиб шавам ки маро аз хушӣу нохушии худ хабар набошад .

می‌گفتم در اللّه متحیر باشم و از همه اوامر منقطع باشم، که تحیر با تدارک راست نیاید؛ چو اللّه مستغنی است، همه عاشق و محب می‌خواهد و بس. همه صور شرایع و معاملات و قطع خصومات و حدود و زواجر از بهر آن است تا پاره پاره محب اللّه شوم، و چنان محب شوم که مرا از خوشی و ناخوشی خود خبر نباشد.

Вақте ки алтҳёт мехонам , мехоҳам то ҳамаи офаринҳо ба аллоҳ бигӯям , ва ҳамчун ошиқони пеши маъшӯқи худ сад ҳазор байт мегӯям . Ва чун « сбҳонк » мегӯям , май байнам ки « сбҳонк » , дар ҷамоли аллоҳи мутаҳайири шудании сети чунонкӣ ба русуми нигоҳи доштан касе напардозам , ва ҳеҷ андеша дигар накунам ҷузи аллоҳ . Пас чун надонам ки арқонро нигоҳи доштан бо ишқу муҳаббати аллоҳ ҷамъ наёяд . Ва аҳволи вуҷӯди ман аз зикри адаму сувару ғифлат ва бехабарӣу хобу ғайри вай аз ҷавҳару арз , ин ҳамаро дидам ки ҳиҷобаст мари руяти аллоҳро . Ва ин ҳамаро боз дидам ки феъл аллоҳаст ,у аллоҳро дидам ки дар яке худаст ; пас аллоҳи мҳтҷб ба феъл худаст .

وقتی که التّحیّات می‌خوانم، می‌خواهم تا همه آفرین‌ها به اللّه بگویم، و همچون عاشقان پیش معشوق خود صد هزار بیت می‌گویم. و چون «سبحانک» می‌گویم، می‌بینم که «سبحانک»، در جمال اللّه متحیر شدنی‌ست چنانکه به رسوم نگاه داشتنِ کسی نپردازم، و هیچ اندیشهٔ دیگر نکنم جز اللّه. پس چون ندانم که ارکان را نگاه داشتن با عشق و محبت اللّه جمع نیاید. و احوال وجود من از ذکر عدم و صور و غفلت و بی‌خبری و خواب و غیر وی از جوهر و عرض، این همه را دیدم که حجاب است مر رؤیت اللّه را. و این همه را باز دیدم که فعل اللّه است، و اللّه را دیدم که در یکیِ خود است؛ پس اللّه محتجب به فعل خود است.

Акнӯн бояд ки ҳар ҷузви ман зоҳир хозеъ бошаду ботин хошиъ бошад ва намедонам ки мадори таъзиму ибодати хузўъ зоҳираст ва ё хушўъ ботинаст ки ба манзала ниятаст ; аммо дидам ки ишқ сабукӣаст ,у ибодати таъзим оқилонааст ,у бинҳмои тноФӣ . Ва ишқ ҳамчун буиаст аз аллоҳ , ва ман такаллуфӣ мекунам ва бар хнўрӣ баста медорам то бӯяш ба ҳар касе наравад ки бад-ӣни буии дардмандонро басии дармонҳо боз бастааст .

اکنون باید که هر جزو من ظاهر خاضع باشد و باطن خاشع باشد و نمی‌دانم که مدار تعظیم و عبادت خضوع ظاهر است و یا خشوع باطن است که به منزلهٔ نیت است؛ اما دیدم که عشق سبکی است، و عبادت تعظیم عاقلانه است، و بینهما تنافی. و عشق همچون بوی است از اللّه، و من تکلفی می‌کنم و بر خنوری بسته می‌دارم تا بویش به هر کسی نرود که بدین بوی دردمندان را بسی درمانها باز بسته است.

Акнӯн чун аллоҳи мустағнии сет , май байнам ки бо ҳеҷ мавҷӯдӣ ҷинсият надораду мавҷӯдотро май байнам ки аз аллоҳи нек тарсон мебошанд , зеро ки аллоҳи худро таъриф кард ба лафзи мустағнӣ . Боз аз ҷиҳати тарки хавфи эшонро гуфт ки рҳмну раҳим . Ва ҳар мавҷӯдиро ки назар мекунам май байнам ки вуҷӯду бақоу фаноу оқибат ӯ ба аллоҳаст , ва аллоҳ медонад ки чаҳ хоҳад шудан , ва ҳамчунон мешавад ки ӯ хоҳад .

اکنون چون اللّه مستغنی‌ست، می‌بینم که با هیچ موجودی جنسیت ندارد و موجودات را می‌بینم که از اللّه نیک ترسان می‌باشند، زیرا که اللّه خود را تعریف کرد به لفظ مستغنی. باز از جهت ترک خوف ایشان را گفت که رحمن و رحیم. و هر موجودی را که نظر می‌کنم می‌بینم که وجود و بقا و فنا و عاقبت او به اللّه است، و اللّه می‌داند که چه خواهد شدن، و همچنان می‌شود که او خواهد.

Ва ҳар феълӣ ки хоҳам кардан , май байнам ки он ҳама ба исми аллоҳ мавҷӯд мешавад на ба исми ман ; гӯйӣ ҳарчӣ ман мекунам ва ҳар феълӣ ки аз ман меояд , ҳамаи феъл аллоҳаст ва карда аллоҳаст , ва ман ҳамчун уштури боркашам ; агар ба вақти қиёмами бор аз ман бастанд , боистам ва агар ба вақт суҷуд бихобанд , бхсбм , ва ба вақти рукӯъ низ ҳамчунон . Ва кас чаҳ донад дар ин борҳои корҳо ки мекунам чаҳ чизҳост ва чаҳ аҷоибҳост ва чаҳ қимат ҳо дорад !

و هر فعلی که خواهم کردن، می‌بینم که آن همه به اسم اللّه موجود می‌شود نه به اسم من؛ گویی هرچه من می‌کنم و هر فعلی که از من می‌آید، همه فعل اللّه است و کردهٔ اللّه است، و من همچون اشتر بارکشم؛ اگر به وقت قیامم بار از من بستاند، بایستم و اگر به وقت سجود بخواباند، بخسبم، و به وقت رکوع نیز همچنان. و کس چه داند در این بارهای کارها که می‌کنم چه چیزهاست و چه عجایب‌هاست و چه قیمت‌ها دارد!

Боз дидам ки аллоҳи рӯҳи маро ҳар соъатӣ дар чаҳор ҷӯии биҳишт ғӯта медиҳад , дар майу шеру ангабину об . Ва ҳар соъатии ҷоми рӯҳи маро дар ҷӯии хушии форумии барад ва дар ҷоми сари ман ки даҳ гӯша дорад яъне чашму бинӣу гӯшу забону боқии ҳавосро ва он шарбати хуширо аз ҳар ҷое бар инҳо май расонад то ман ба касе дигари ҳам расонам . Боз май байнам ки ҳамаи хушии ман аз оби ҳаёт манаст , чун ҳаёт аз оби биҳишт ки навъ ба навъаст . Ва ин ҳаёти ман зиёда мешавад ҳам аз оби ҳаёти ман ,у роҳати ман бештар ме шавад

باز دیدم که اللّه روح مرا هر ساعتی در چهار جوی بهشت غوطه می‌دهد، در می‌ و شیر و انگبین و آب. و هر ساعتی جام روح مرا در جوی خوشی فرومی‌برد و در جام سر من که ده گوشه دارد یعنی چشم و بینی و گوش و زبان و باقی حواس را و آن شربت خوشی را از هر جایی بر این‌ها می‌رساند تا من به کسی دیگر هم رسانم. باز می‌بینم که همه خوشی من از آب حیات من است، چون حیات از آب بهشت که نوع به نوع است. و این حیات من زیاده می‌شود هم از آب حیات من، و راحت من بیشتر می‌شود

Ва аллоҳи аълам .

و اللّه اعلم.