Сбҳонки аллоҳам оғоз кардам , дидам ки инро аллоҳ мегуяд ба ман , ва ин сӯрати таъзимро аллоҳаст ки дар ман ҳаст мекунад то ваҳми ман қатъ мешавад ; ки иборат аз вай аллоҳ меояд ва аллоҳаст ки он ҳолатро аллоҳ мегуяд ва аллоҳам мегуяд ва сбҳонк мегуяд , ва ин ба ман мегуяд аз бас ки таъаҷҷубҳост дар ман ,у инқитоъ авҳомаст . Акнӯн сбҳонки аллоҳами лафз мухотабааст , ҳаргиз касе нагӯяд ки дурӯғаст ва мухотаба нест ;у мухотаба беҳузур мумкин набошад .

سبحانک اللهمّ آغاز کردم، دیدم که این را اللّه می‌گوید به من، و این صورت تعظیم را اللّه است که در من هست می‌کند تا وهم من قطع می‌شود؛ که عبارت از وی اللّه می‌آید و اللّه است که آن حالت را اللّه می‌گوید و اللّهم می‌گوید و سبحانک می‌گوید، و این به من می‌گوید از بس که تعجب‌هاست در من، و انقطاع اوهام است. اکنون سبحانک اللهم لفظ مخاطبه است، هرگز کسی نگوید که دروغ است و مخاطبه نیست؛ و مخاطبه بی‌حضور ممکن نباشد.

Чун ман назар ба аллоҳ мекунам , маҳв мешавам ва маъдӯм мешавам ; боз чун назар ба убудийят худ мекунам мавҷӯдам мекунад . Гуфтам ки аёк яъне ки исбот ӯ кунаму назар ба ӯ кунаму бас , чун наабд гуфтам худро ба убудийят собит кунам .

چون من نظر به اللّه می‌کنم، محو می‌شوم و معدوم می‌شوم؛ باز چون نظر به عبودیّت خود می‌کنم موجودم می‌کند. گفتم که ایّاک یعنی که اثبات او کنم و نظر به او کنم و بس، چون نعبد گفتم خود را به عبودیّت ثابت کنم.

Ва дар вақти зикр агар назар ба бандагӣу ихтиёр худ кунам зорӣу риққат падед меояд , ва дар зимн зикр мегӯям ки бндгки туаму гноҳкорки туам . Ва боз чун назар ба аллоҳ кунаму назар ба ҳукм аллоҳ мекунам , ихтиёрам меравад ва дар ҳайрат май уфтам ва риққат мераваду аҷаб байн мешавам . Акнӯн дар вақти зикри аллоҳи назар ба ихтиёри худу назар ба бандагӣ худ мекунам то монда нашавам ва чун монда шудам ва аз кори Фрўмондм , назар ба аллоҳ кунаму назари боз ба аллоҳ кунам то аҷаб байн шавам ; ба як назар бандаам ва ба як назар афкандаам .

و در وقت ذکر اگر نظر به بندگی و اختیار خود کنم زاری و رقّت پدید می‌آید، و در ضمن ذکر می‌گویم که بندگک توام و گناهکارک توام. و باز چون نظر به اللّه کنم و نظر به حکم اللّه می‌کنم، اختیارم می‌رود و در حیرت می‌افتم و رقت می‌رود و عجب بین می‌شوم. اکنون در وقت ذکر اللّه نظر به اختیار خود و نظر به بندگی خود می‌کنم تا مانده نشوم و چون مانده شدم و از کار فروماندم، نظر به الله کنم و نظر باز به اللّه کنم تا عجب‌بین شوم؛ به یک نظر بنده‌ام و به یک نظر افکنده‌ام.

Бози назарро покиза мекунам дар вақти зикр , зеро ки малики назар аз он аллоҳаст ,у аллоҳ бар мо нозираст . Бози аҷзои худро гуфтам : чу аллоҳи нозири мост , биёед то дар таъзим аллоҳ нест шавем ! дидам ҳамон дам ки ҳамаи аҷзои ман гирд бар гирди рӯҳ ман истоданд ва иқтидо карданд ба рӯҳи ман , чунонкӣ иқтидо кунанд ба эмом дар каъба ,у ҳама маҳв мешаванд дар намоз ба ҳазрати аллоҳ ,у рӯҳи ман перӣ дар миёна нишастау аҷзои ман мусофирони гирд ҷаҳон гашта бо риёзат , ва ба наздики рӯҳи ман ҳама бозомада ва сарҳо бар зонуи ниҳода ва ба ваҷд машғӯл гашта ,у ҳама сухангӯён хамӯш бӯда .

باز نظر را پاکیزه می‌کنم در وقت ذکر، زیرا که مُلک نظر از آن اللّه است، و اللّه بر ما ناظر است. باز اجزای خود را گفتم: چو اللّه ناظر ماست، بیایید تا در تعظیم اللّه نیست شویم! دیدم همان دم که همه اجزای من گرد بر گرد روح من ایستادند و اقتدا کردند به روح من، چنانکه اقتدا کنند به امام در کعبه، و همه محو می‌شوند در نماز به حضرت اللّه، و روح من پیری در میانه نشسته و اجزای من مسافرانِ گرد جهان گشته با ریاضت، و به نزدیک روح من همه بازآمده و سرها بر زانو نهاده و به وجد مشغول گشته، و همه سخنگویان خموش بوده.

Гӯйӣ ки одамӣу ҳайвоноту обу боду хоку шамсу қамари баробарандӣ дар ибодати аллоҳ , ва чунон бояд ки таъзими аллоҳи мари аҷзои марои хуштар аз ҳамаи ғизоҳо буду хуштар аз ҳамаи шаробҳо буд ,у мастии он аз мастии ҳамаи мускироти қавитар буд .

گویی که آدمی‌ و حیوانات و آب و باد و خاک و شمس و قمر برابرندی در عبادت اللّه، و چنان باید که تعظیم اللّه مر اجزای مرا خوش‌تر از همه غذاها بود و خوش‌تر از همه شراب‌ها بود، و مستی آن از مستی همه مسکرات قوی‌تر بود.

Боз дар рӯҳи худ ва дар мавзеи илм худ менагиристам ки ин чандини навъи илми ману ғайри ман аз рӯҳҳо аллоҳ чигуна нақш мекунад , бояд ки муайяни бубинам . Аллоҳ илҳом дод ки дар идроки мумайизу донишу ҳикмати назар мебояд кард то аҷоиби бинӣ . Боз ба ниёзи аллоҳро ёд кардам ки эй аллоҳ ! мехоҳам то чигунагии туро нигоҳ кунам . Дидам ки сӯрати қФс падед меояд , то ҳеҷ набинам . Гуфтам пас сувар ҳамчун қФсаст ки албата ин мурғи рӯҳи азин ҷой берун меравад . Боз дидам ки ҳар сӯрат аз аллоҳ ҳаст мешавад ва ҳам биллоҳ боз мегардад ва нест мешаваду إлиаҳи алмсир . Гуфтам ки охири мақдам бар сувари чизе буд ки то сувар аз ӯ мураккаб шавад ва ранг гирад ва манзур шавад . Акнӯн ман он собиқаро назар мекунам ки ҳеҷ моҳият надорад , ҳамчунон ки ҳеҷ адад бе яке набӯд ҳеҷ сӯрату манзур бе он набӯд .

باز در روح خود و در موضع علم خود می‌نگریستم که این چندین نوع علم من و غیر من از روح‌ها اللّه چگونه نقش می‌کند، باید که معیّن ببینم. اللّه الهام داد که در ادراک ممیّز و دانش و حکمت نظر می‌باید کرد تا عجایب بینی. باز به نیاز اللّه را یاد کردم که ای الله! می‌خواهم تا چگونگی تو را نگاه کنم. دیدم که صورت قفص پدید می‌آید، تا هیچ نبینم. گفتم پس صور همچون قفص است که البته این مرغ روح ازین‌جای بیرون می‌رود. باز دیدم که هر صورت از اللّه هست می‌شود و هم باللّه باز می‌گردد و نیست می‌شود وَ إِلَیْهِ الْمَصِیرُ . گفتم که آخر مقدم بر صور چیزی بود که تا صور از او مرکب شود و رنگ گیرد و منظور شود. اکنون من آن سابقه را نظر می‌کنم که هیچ ماهیت ندارد، همچنان‌که هیچ عدد بی‌یکی نبود هیچ صورت و منظور بی‌آن نبود.

Боз дидам ки рӯҳи ман офтобаст , то девори сувару ҳавоӣ иродат намебошад рӯҳи ман наме намояд ва то лавҳи сувар наме буд хату нақши рӯҳи ман падед намеояд .

باز دیدم که روح من آفتاب است، تا دیوار صور و هوای ارادت نمی‌باشد روح من نمی‌نماید و تا لوح صور نمی‌بود خط و نقش روح من پدید نمی‌آید.

Акнӯн эй аллоҳ ! шукуфаи рӯҳи марои фароғатии бахш аз боди сарди андешаи он одамиён ва он касон ки ба эшон муҳаббат дорам , ки эшон дар хушиҳои фусурда ӣ худ мустағриқанд ва аз хушиҳоу мазаҳои ман бе хабаранд ; ё агар на , эй аллоҳи рӯҳи маро бе хабари гардон то ҳечгуна назараш ба эшон науфтад , на ба хушии шан ва на ба нохушии шан . эй аллоҳ , гули барги шукуфаи рӯҳи маро аз тобиши он хушиҳои эшон нигоҳи дор то ба боди сарди тўлӣу ҳурмону муҷонибаи сиёҳ ва фусурда нагардад

اکنون ای اللّه! شکوفهٔ روح مرا فراغتی بخش از باد سرد اندیشهٔ آن آدمیان و آن کسان که به ایشان محبت دارم، که ایشان در خوشی‌های فسرده‌‌ی خود مستغرق‌اند و از خوشی‌ها و مزه‌های من بی‌خبرند؛ یا اگر نه، ای اللّه روح مرا بی‌خبر گردان تا هیچگونه نظرش به ایشان نیفتد، نه به خوشی‌شان و نه به ناخوشی‌شان. ای اللّه، گل برگ شکوفهٔ روح مرا از تابش آن خوشی‌های ایشان نگاه دار تا به باد سرد تولّی و حرمان و مجانبه سیاه و فسرده نگردد

Ва аллоҳи аълам .

و اللّه اعلم.