Дилами коҳили гӯна шуда буд аз ғалабаи хоб . Зуд бархестам , аз хуфтан ва аз савдои фосиди дасти шастам ва вузӯ кардам ва ба намози истодаму даст ба такбир оварадам , яъне пардаи коҳилиро аз худ баркашам ва аз сар берун андозам .

دلم کاهل‌گونه شده بود از غلبهٔ خواب. زود برخاستم، از خفتن و از سودای فاسد دست شستم و وضو کردم و به نماز ایستادم و دست به تکبیر آوردم، یعنی پردهٔ کاهلی را از خود برکشم و از سر بیرون اندازم.

Неи не ! даст аз худу тадбир худ бидораму даст ба зории занам аз худ . Ва чун даст ба такбир барорам , ангуштро ба гӯш худ бирасонам ки ҳалқа дар гӯш туам . Ва бози ангуштонро ба сар барам , ки серумро фидои хок даргаат кардам .

نی نی! دست از خود و تدبیر خود بدارم و دست به زاری زنم از خود. و چون دست به تکبیر برآرم، انگشت را به گوش خود برسانم که حلقه در گوش تو ام. و باز انگشتان را به سر برم، که سرم را فدای خاک درگهت کردم.

Неи не ! дастҳоамро панҷаи кушода аз зери хок ғифлат барорам чун шохи дарахти анҷӣр ки сар аз зери хоки برارد ба фасли баҳор ,у аллоҳ Акбар гӯям . Ва онгоҳи худро гӯям ки дар кори ҷаҳон чуст мебошӣ , кори аллоҳи муҳим тараст . Дар ҷамоли маъшӯқони олами шайдоу даст бар сари дорӣ , ишқи ҳазрати аллоҳ аз он қавӣ тараст .

نی نی! دست‌هام را پنجه گشاده از زیر خاک غفلت برآرم چون شاخ درخت انجیر که سر از زیر خاک برآرد به فصل بهار، و اللّه اکبر گویم. و آنگاه خود را گویم که در کار جهان چُست می‌باشی، کارِ اللّه مهمّ تر است. در جمال معشوقان عالم شیدا و دست بر سر داری، عشق حضرت اللّه از آن قوی‌تر است.

Сбҳонк гуфтам , яъне туе туро эй аллоҳ ҳеҷ намедонам ,у сбўҳӣу нағзии туро ҳеҷ намедонам , аз ғояти онкии ҳамаи нағзиҳои ҷаҳони маро мусаввир мешавад ва аз ҳунарҳоеу сифатҳоӣ ки маро мусаввир мешавад . Гуфт аллоҳ : ин сифотӣ ки тамом ва камол шумост ва тӯй шумост , вуҷӯд ноқисаст ва ман муназзаҳам аз вуҷӯду ҷамоли ноқис , то бадоне ки вуҷӯди ҷамоли ман комил тараст ва нағзтараст ; на чунонкии хираи шӯйу марои хаёлу сифати въдми ном ниҳодангирӣ . Охири хаёлу сифати адам кам аз вуҷӯд ноқис бошад , пас марои носазотар ном менаҳйу ошиқтару вола тар намебошӣ бар ман .

سبحانک گفتم، یعنی توییِ تو را ای اللّه هیچ نمی‌دانم، و سبّوحی و نغزیِ تو را هیچ نمی‌دانم، از غایت آنکه همه نغزی‌های جهان مرا مصوّر می‌شود و از هنرهایی و صفت‌هایی که مرا مصوّر می‌شود. گفت اللّه: این صفاتی که تمام و کمال شماست و توی شماست، وجود ناقص است و من منزّهم از وجود و جمال ناقص، تا بدانی که وجود جمال من کامل‌تر است و نغزتر است؛ نه چنانکه خیره شوی و مرا خیال و صفت وعدم نام نهادن گیری. آخر خیال و صفت عدم کم از وجود ناقص باشد، پس مرا ناسزاتر نام می‌‌نهی و عاشق‌تر و واله‌تر نمی‌باشی بر من.

Чун инро шунидам аз аллоҳ , ба рукӯъ рафтам ; яъне ҳарки ба муҳаббати аллоҳи истоду ошиқ ӯ буд , пушт ӯ хам бояд ва рӯй ӯ бар хок бояд .

چون این را شنیدم از اللّه، به رکوع رفتم؛ یعنی هرکه به محبّت اللّه ایستاد و عاشق او بود، پشت او خم باید و روی او بر خاک باید.

Ҳосил , чун хаёлу сифат кам аз вуҷӯд ноқисаст аллоҳро бидон сифат накунам .

حاصل، چون خیال و صفت کم از وجود ناقص است اللّه را بدان صفت نکنم.

Боз назар кунам аллоҳро , ба ҳар хаёл ки ташбеҳ мекунам бингарам ки шоиста ҳаст мар ҳаст кардани мавҷӯдотро ? чун шоиста набошад аллоҳро бидон сифат накунам . Ва ҳарчӣ маро хуш ояд аз ҷамолу овозу мазаи ҳамаро нафй кунам , аз ваии он камол ва он хуширо собит дорам ки « лӣси кмслаҳи шайъи ء » .

باز نظر کنم اللّه را، به هر خیال که تشبیه می‌کنم بنگرم که شایسته هست مر هست کردن موجودات را؟ چون شایسته نباشد اللّه را بدان صفت نکنم. و هرچه مرا خوش آید از جمال و آواز و مزه همه را نفی کنم، از وی آن کمال و آن خوشی را ثابت دارم که «لَیْسَ کَمِثْلِهِ شَیْ ء » .

Ҳаркасӣ ки ҷамолу мазау ҳаёт ва хушӣ ёфтаанд аз аллоҳ ёфтаанд , чунонкии ҳурёну халқони биҳишту биҳиштён ихтисосӣ доранд ба ҳазрати аллоҳ ва ба муҷовирати аллоҳ , ва аз он муҷовиратаст ки чунон ҳаёт мегиранд .

هرکسی که جمال و مزه و حیات و خوشی یافته‌اند از اللّه یافته‌اند، چنانکه حوریان و خلقان بهشت و بهشتیان اختصاصی دارند به حضرت اللّه و به مجاورت اللّه، و از آن مجاورت است که چنان حیات می‌گیرند.

Акнӯн эй мурӣдон ! ҳар рӯз бар ҷойгоҳи хеш ва дар намоз бо ҳам менишинем ва бо ҳам мебошем ва чунин чизе мегӯйем то дар шумо асарӣ кунад ва дар кори худ гарм бошед , ҳамчинонкии он мурғ бар он байза худ биншинад ва онро гарм медорад ва аз он чўзгони берун май орад аз баракати он гармӣу муҳофизати вай ки аз он байза давр намебошад . Боз агар он мурғ аз он байза бархезад то сард гардад , чизе берун наёяд .

اکنون ای مریدان! هر روز بر جایگاه خویش و در نماز با هم می‌نشینیم و با هم می‌باشیم و چنین چیزی می‌گوییم تا در شما اثری کند و در کار خود گرم باشید، همچنانکه آن مرغ بر آن بیضهٔ خود بنشیند و آن را گرم می‌دارد و از آن چوزگان بیرون می‌آرد از برکت آن گرمی‌ و محافظت وی که از آن بیضه دور نمی‌باشد. باز اگر آن مرغ از آن بیضه برخیزد تا سرد گردد، چیزی بیرون نیاید.

Акнӯн шумо низ бомдод чун аз ҷои намоз барме хезед ва дар кори дигару шуғли дигар машғӯл мебошед , ин кор сард мегардад , лоҷарам чун чўзгон берун намеоянд . Аммо чун гарм бошед дар кори худ , аз ин гармӣу муроқибаи ҳол худ бибинед ки чаҳ мурғони тасбеҳ падед ояд .

اکنون شما نیز بامداد چون از جای نماز برمی‌خیزید و در کار دیگر و شغل دیگر مشغول می‌باشید، این کار سرد می‌گردد، لاجرم چون چوزگان بیرون نمی‌آیند. اما چون گرم باشید در کار خود، از این گرمی‌ و مراقبهٔ حال خود ببینید که چه مرغان تسبیح پدید آید.

Охири вақтҳои корҳоро падед кардаанду рӯзроу шабро тартиб ниҳодаанд . Хобро ба вақти хобу бедориро ба вақти бедорӣу намозро ба вақти намозу касбро ба вақти касб . Чун ту инҳоро дар якдигар май занӣ , лоҷарами маза ту намемонад .

آخر وقت‌های کارها را پدید کرده‌اند و روز را و شب را ترتیب نهاده‌اند. خواب را به وقت خواب و بیداری را به وقت بیداری و نماز را به وقت نماز و کسب را به وقت کسب. چون تو این‌ها را در یکدیگر می‌زنی، لاجرم مزهٔ تو نمی‌ماند.

Коркунандагони млоикаҳу ситорагону боду абр , гули шуморо ба бели тақдир аз рӯй замин тарошиданад то шуморо чунин ғунчаҳои гул кардаанд . Бош то даст ба даст ба конгресс биҳиштатон бирасонанд то бибинед ки чаҳ равнақ мегиред ! охири чашми шуморо ки ба осор худ бикшоданд чунин ошиқ шудят . Бош то чашми шуморо ба худ бигушоӣанд онгоҳ бибинед то чигуна ме бошед

کارکنندگانِ ملایکه و ستارگان و باد و ابر، گِل شما را به بیل تقدیر از روی زمین تراشیدند تا شما را چنین غنچه‌های گُل کرده‌اند. باش تا دست به دست به کنگرهٔ بهشتتان برسانند تا ببینید که چه رونق می‌گیرید! آخر چشم شما را که به آثار خود بگشادند چنین عاشق شدیت. باش تا چشم شما را به خود بگشایند آنگاه ببینید تا چگونه می‌باشید

Ва аллоҳи аълам .

و اللّه اعلم.