Фарёди азин бӣси алмқри венаи барзани пари деву дад
فریاد ازین بئسالمقر وین برزن پر دیو و دد
Ин меҳтарон бе ҳунари венаи хоҷагон бе хирад
این مهتران بیهنر وین خواجگان بیخرد
Шаҳрии буруни пари ҳелҳалаи вази андарун чун мзблаҳ
شهری برون پر هلهله وز اندرون چون مزبله
Афъии наҳуфта дар силаи кФчаҳи фишурда дар сабад
افعی نهفته در سله کفچه فشرده در سبد
Қавмӣ ба фитрати муттакии неи Аҳмадии неи Мaздaкӣ
قومی به فطرت متکی نی احمدی نی مزدکی
Сари тофта дар габр кӣ аз мсмғону ҳербад
سر تافته در گبر کی از مسمغان و هیربد
Гуфтанд доноёни ма , ма зояд аз ма , ки з ки
گفتند دانایان مه، مه زاید از مه، که ز که
Аз мардум ба кор ба , вази кишвари бад , кори бад
از مردم به کار به، وز کشور بد، کار بد
Кӣ зини сароби хашму кин шаҳд ояду моءи муайян
کی زین سراب خشم و کین شهد آید و ماء معین
Кандӯаши холии зи ангабину окандаи чоҳаши зонгжд
کندوش خالی ز انگبین و آکنده چاهش زانگژد
Дар перҳанашон аҳриман гашта ниҳони ҳамбози тан
در پیرهنشان اهرمن گشته نهان همباز تن
Зинда ба деваст ин бадани ин деви ҳаргиз кӣ мард
زنده به دیو است این بدن این دیو هرگز کی مرد
Ҳар хоҷаи маҳзи озмӯн чу Ни уштури масти ҳрўн
هر خواجه محض آزمون چون اشتر مست حرون
Бар мардуми хори забуни нҳмори парронди лагад
بر مردم خوار زبون نهمار پراند لگد
Бастанди мардумро забон то кас надонад розашон
بستند مردم را زبان تا کس نداند رازشان
Чун шбрўӣ кандар ниҳон бар пой дрпичд намад
چون شبروی کاندر نهان بر پای درپیچد نمد
Ҳар як ба тороҷи ватан доман зада чун Таҳамтан
هر یک به تاراج وطن دامن زده چون تهمتن
Вази дўкдон перзан бардошта саҳм ва расад
وز دوکدان پیرزن برداشته سهم و رسد
Дар тираи ҷонишони аждаҳо дар мағзи сарашони деви по
در تیرهجانشان اژدها در مغز سرشان دیو پا
ЪФритшони зери қабо , Иблисашон дар колбуд
عفریتشان زیر قبا، ابلیسشان در کالبد
Масти ръўнт ҳар яке суда ба кайвони торакӣ
مست رعونت هر یکی سوده به کیوان تارکی
Вази кибр ҳамчун Бобакӣ бинишаста дар айвони бад
وز کبر همچون بابکی بنشسته در ایوان بد
Дил гашта қирондўдшони андарзи надиҳади судашон
دل گشته قیراندودشان اندرز ندهد سودشان
Вази теғи зҳролўдшони хастаи ҳазор андрзпд
وز تیغ زهرآلودشان خسته هزار اندرزپد
Мардум аз ин муштии гадо аз мардуми мондаи ҷудо
مردم از این مشتی گدا از مردم مانده جدا
Кӯи шуълаи қаҳри худои кӯи оташи хашми язд
کو شعلهٔ قهر خدا کو آتش خشم یزد
Кӯи родмардӣ бе нишони дркФи прндии хўнФшон
کو رادمردی بینشان درکف پرندی خونفشان
Костанд аз мардум кашон дод ҷавонмардони рад
کاستاند از مردم کشان داد جوانمردان رد
Барпо кунад ноўрдҳои дору наад бар дардҳо
برپا کند ناوردها دارو نهد بر دردها
Бар рағми ин номрдҳо гардад ба мардии номзад
بر رغم این نامردها گردد به مردی نامزد
Кӯи он Масеҳи поки ҷон кин гуфта ронад бар забон :
کو آن مسیح پاکجان کاین گفته راند بر زبان:
Бар дайгарӣ мапаснд ҳони онро ки напасандӣ ба худ
بر دیگری مپسند هان آن را که نپسندی به خود
Дардӣ ки зод аз астмӣ дорам зи шӯриши марҳамӣ
دردی که زاد از استمی دارم ز شورش مرهمی
Отшзнаҳ гардад ҳамеи атлас куҷо кардед пад
آتشزنه گردد همی اطلس کجا کردید پد
Бо ҷавру зулму хашми вкини шӯриш падед ояд яқин
با جور و ظلمو خشموکینشورش پدید آید یقین
Бо дай ма ояд пӯстин бо тир моҳ ояд шмд
با دی مه آید پوستین با تیر ماه آید شمد
Дардо ки аз шӯришгар ӣ ҳастам ба табъи андари барӣ
دردا که از شورشگری هستم به طبع اندر بری
Бо перӣ ва бо шоирии шӯришпажӯҳӣ кӣ сазад
با پیری و با شاعری شورشپژوهی کی سزد
Дар рай бимонадам по ба гул аз соли сӣ то соли чл
در ری بماندم پا به گل از سال سی تا سال چل
Зини ёздаҳи солим ба дил шуд хӯни ҳаштод ва навад
زین یازده سالم به دل شد خون هشتاد و نود
Давр аз хуросон гузин дар рай шудам азлат гузин
دور از خراسان گزین در ری شدم عزلت گزین
Мӯён чу чанги ромтӣни нолон чу равад борбад
مویان چو چنگ رامتین نالان چو رود باربد
Дорам ба дили ранҷии гарон аз ёди зшгу анбарон
دارم به دل رنجی گران از یاد زشگ و عنبران
Саҳрои Тӯсу тоброни алгои позу Формд
صحرای طوس و طابران الگای پاز و فارمد
Он рӯдборон назиҳ аз Ќулҳаку тҷи рашт ба
آن رودباران نزه از قلهک و طجرشت به
Нўғони дарави шоҳонаи даҳ моёну кнку трғбд
نوغان درو شاهانه ده مایان و کنک و ترغبد
Дар гармсераши роғҳо дар обдонҳо моғ ҳо
در گرمسیرش راغها در آبدانها ماغها
Дар кохҳоу боғҳо ҳам бодғди ҳам обғд
در کاخها و باغها هم بادغد هم آبغد
Табъ « вусуқ » поки ҷони он хоҷаи бсёрдон
طبع «وثوق» پاک جان آن خواجهٔ بسیاردان
Шояд ки ин рози ниҳони беҳтари намояди гӯшзад
شاید که این راز نهان بهتر نماید گوشزد
Алмос рӯмӣ барканд пӯлод ҳиндӣ сараканд
الماس رومی برکند پولاد هندی سرکند
Бар сафҳа дафтар кунад пайдои яке кони басад
بر صفحهٔ دفتر کند پیدا یکی کان بسد
« бигузашт дар ҳасрати марои баси моҳҳоу солҳо »
«بگذشت در حسرت مرا بس ماهها و سالها»
То мисраӣ гӯям куҷо бо мисрааш паҳлу занад
تا مصرعی گویم کجا با مصرعش پهلو زند
Кӣ ҳаст якро дар назар монанди сад қадару хатар
کی هست یک را در نظر مانند صد قدر و خطر
Гарчи якаст андари шимури ҳамтоу ҳмболои сад
گرچه یک است اندر شمر همتا و همبالای صد
Заннам хато шуд ростӣ дар табъам омад костӣ
ظنم خطا شد راستی در طبعم آمد کاستی
Бигирифтам аз шарми остӣ дар пеши рухсори хирад
بگرفتم از شرم آستی در پیش رخسار خرد
эй хоҷаи зи осифи машрабии мстўаҳи азин муштии ғбӣ
ایخواجه ز آصف مشربی مستوه ازین مشتی غبی
Кӣ пӯри Довӯди набӣ , ояд сутӯҳ аз деву дад
کی پور داود نبی، آید ستوه از دیو و دد
Ғам нестгар хасм аз риё гирад хато бар атқё
غم نیست گر خصم از ریا گیرد خطا بر اتقیا
Гиранд зиндиқони хато бар қул ҳўи аллоҳи аҳад
گیرند زندیقان خطا بر قل هو الله احد
Гуфтам алии рағми аду дар ақтФои шеъри ту
گفتم علیرغم عدو در اقتفای شعر تو
Дар якҳазор ва сесаду чори андари асФндори мад
در یکهزار و سیصد و چار اندر اسفندار مد