Малики ҷаҳон чун сўис боғ надорад

ملک جهان چون سویس باغ ندارد

Лолаи боғи сўис доғ надорад

لالهٔ باغ سویس داغ ندارد

Ҷузи дили эрониёни хастаи дарин малик

جز دل ایرانیان خسته درین ملک

Як дили ғамгин касе суроғ надорад

یک دل غمگین کسی سراغ ندارد

Маст нишотанд халқу ҷузи ман бемор

مست نشاطند خلق و جز من بیمار

Кист ки доим ба каф аёғ надорад

کیست که دایم به کف ایاغ ندارد

Як дили афсурда дар тамом женева нест

یک دل افسرده در تمام ژنو نیست

Як гули пажмурдаи ҳеҷ боғ надорад

یک گل پژمرده هیچ باغ ندارد

Водӣ беоб ва санглох наёбӣ

وادی بی‌آب و سنگلاخ نیابی

Ғайри гулистону боғ ва роғ надорад

غیر گلستان و باغ و راغ ندارد

Шаҳр ва даҳ ӣнҷост ғарқи нури валикин

شهر و ده اینجاست غرق نور ولیکن

Маркази Эрон ба шаб чароғ надорад

مرکز ایران به شب چراغ ندارد

Булбул гуё ба боғи гарм сурӯд аст

بلبل گویا به باغ گرم سرود است

лошахӯру каркас ва калоғ надорад

لاشخور و کرکس و کلاغ ندارد

Ошиқи озурда аз рақиб набошад

عاشق آزرده از رقیب نباشد

Булбулаши ошуфтагии з зоғ надорад

بلبلش آشفتگی ز زاغ ندارد

Аз ғами Эрони дилами гирифта ба навъе

از غم ایران دلم گرفته به‌نوعی

Каз паии дармони худ фироқ надорад

کز پی درمان خود فراغ ندارد

Ҷои ғазали гуфтани баҳор ҳамин ҷост

جای غزل گفتن بهار همین‌جاست

Ҳайф ки мискини малик димоғ надорад

حیف که مسکین ملک دماغ ندارد