эй писари модари худро мозор

ای پسر مادر خود را مازار

Беш аз ӯ ҳеҷ крои дӯсти мадор

بیش از او هیچ کرا دوست مدار

Ту чаҳ доне ки чҳо дар дил ӯст

تو چه دانی که چها در دل اوست

ӯ туро то ба куҷо дорад дӯст

او ترا تا به کجا دارد دوست

Нест аз « ишқ » фузунтар Меҳрӣ

نیست از «‌عشق‌» فزون‌تر مهری

Он ки бастааст ба мӯӣу чеҳрӣ

آن که‌بسته است به موی و چهری

Ишқ аз васл бакоҳад борӣ

عشق از وصل بکاهد باری

Кам шавад аз ғамӣу озорӣ

کم شود از غمی و آزاری

Лекини он меҳр ки модар дорад

لیکن آن مهر که مادر دارد

Соя кӣ аз сар мо бардорад ?

سایه کی از سر ما بردارد؟

Меҳри модар чу буд бунёдӣ

مهر مادر چو بود بنیادی

Нашавад кам зи азо ё шодӣ

نشود کم ز عزا یا شادی

Кӯри вкркрдӣу бемору пареш

کور وکرکردی و بیمار و پریش

Перу фартуту фақиру дарвеш

پیر و فرتوت و فقیر و درویش

Моамро бо ту ҳамон меҳр баҷост

مام را با تو همان مهر بجاست

Нест ин меҳр , ки ин меҳр худост

نیست ‌این ‌مهر، که این ‌مهر خداست

Гар набӯдӣ дили модар ба ҷаҳон

گر نبودی دل مادر به جهان

Одамият шудӣ аз чашми ниҳон

آدمیت شدی از چشم نهان

Маънии ишқи дроб ва гул ӯст

معنی عشق درآب و گل اوست

Ишқ агар шакли пазирад дил ӯст

عشق اگر شکل پذیرد دل اوست

Ҳаст фирдавси барин чеҳраи моам

هست فردوس برین چهرهٔ مام

Чеҳраи моам биҳиштӣаст тамом

چهرهٔ مام بهشتی است تمام

Воби кўсркаҳ равон афзоед

واب کوثرکه روان افزاید

Зон ду пистон муборак зояд

زان دو پستان مبارک زاید

Шох тӯбоаст қаду болояш

شاخ طوبیست قد و بالایش

Хезу сар на ба мубораки поиш

خیز و سر نِه به مبارک پایش

Аз тугар модар ту нест ризо

از توگر مادر تو نیست رضا

Дон ки розӣ набӯд аз ту худо

دان که راضی نبود از تو خدا

Вой агар ханда густох кунӣ !

وای اگر خندهٔ گستاخ کنی‌!

Ох агар бар рух ӯ ох кунӣ !

آخ اگر بر رخ او آخ کنی‌!

Бастаи модари дили дрўоӣ ба ту

بسته مادر دل دروای‌ به تو

Гар кунӣ вой бирав , вой ба ту !

گر کنی وای برو، وای به تو!

Дил ӯ ҷӯии ?герати ақлу зкост

دل او جوی گرت عقل و ذکاست

Кони калиди ҳамаи хушбахтӣ ҳост

کان کلید همه خوشبختی‌هاست