Ба номи барозандаи ном ҳо
به نام برازندهٔ نامها
Каз оғозҳо донад анҷом ҳо
کز آغازها داند انجامها
Худованди аршу худованди фарш
خداوند عرش و خداوند فرش
Гроиндаҳ ҳар ду гетӣ ба арш
گرایندهٔ هر دو گیتی به عرش
Фурӯзандаи ақлу ҷону сухан
فروزندهٔ عقل و جان و سخن
Барозандаи ин ҷаҳони куҳан
برازندهٔ این جهان کهن
зи даври андрбни паҳнаи бекарон
ز دور اندربن پهنهٔ بیکران
Чу бинӣ бар ин тофтаи ахтарон
چو بینی بر این تافته اختران
Ту гӯйӣ ки онон ба якҷо даранд
تو گویی که آنان به یکجا درند
Ҳамаи зосмон бар замин бингаранд
همه زآسمان بر زمین بنگرند
Ҳамеи дон ки ҳар ахтарӣ бе гумон
همی دان که هر اختری بی گمان
Заминаст ва он дигарон осмон
زمین است و آن دیگران آسمان
з ҳар ахтарӣ ба осмони бенгарӣ
ز هر اختری به آسمان بنگری
Ҳамин паҳнаи бекарони бенгарӣ
همین پهنهٔ بیکران بنگری
Дарин ҳуққа ҳар ахтарии муҳраи ист
درین حقه هر اختری مهرهایست
зи бозӣ ба ҳар муҳрае баҳраи ист
ز بازی به هر مهرهای بهرهایست
Даруни яке ҳуққаи лоҷувард
درون یکی حقهٔ لاجورد
Шитобони басии муҳраи гирди гирд
شتابان بسی مهرهٔ گِرد گرد
зи чокии панҷаи муҳраи боз
ز چاکی پنجهٔ مهرهباز
Яке дар нишеб ва яке дар фароз
یکی در نشیب و یکی در فراز
Дар ин паҳнаи ошӯби мо ва ту чист
در این پهنه آشوب ما و تو چیست
Ки мо ва туе андарин паҳна нест
که ما و تویی اندرین پهنه نیست
Басити замин бо ҳамаи обу тоб
بسیط زمین با همه آب و تاب
Буд ҷузъӣ аз пайкари офтоб
بود جزئی از پیکر آفتاب
Ҳамӯ ҳаст аз заррае паст тар
همو هست از ذرهای پستتر
Бар пайкари офтобӣ дигар
بر پیکر آفتابی دگر
Ҳамон офтоб дигар бе гумон
همان آفتاب دگر بیگمان
Буд ҷузъӣ аз пайкари осмон
بود جزئی از پیکر آسمان
Буд осмони пуртӯй бе қарор
بود آسمان پرتوی بیقرار
зи андешаи зоти парвардгор
ز اندیشهٔ ذات پروردگار
Ба гетии даруни мо ва ту чистем
به گیتی درون ما و تو چیستیم
Агар ҳастӣ инаст мо нестем
اگر هستی اینست ما نیستیم
Замона каз ӯмон саросар гила аст
زمانه کز اومان سراسر گله است
Вази ахтараш дар ҳар дилӣ валвала аст
وز اخترش در هر دلی ولوله است
Фурӯзандаи меҳр ва моҳасту бас
فروزندهٔ مهر و ماه است و بس
Камӣн банда подшоҳасту бас
کمین بندهٔ پادشاهست و بس
Ман ва ту чу карамем ва ҳамчун гиёҳ
من و تو چو کرمیم و همچون گیاه
Ба бстонсрои яке подшоҳ
به بستانسرای یکی پادشاه
Агар ин гёи мард ва он карам зист
اگر این گیا مرد و آن کرم زیست
Ба бстонсрои малик ҷурм нест
به بستانسرای ملک جرم نیست
Бакӯш эй гё то дарахтии шӯй
بکوش ای گیا تا درختی شوی
Ба боғи амли неки бахтии шӯй
به باغ امل نیکبختی شوی
Ки бар ту бисӯзад дили боғбон
که بر تو بسوزد دل باغبان
Ба чашми андари ойяши рӯзу шубон
به چشم اندر آییش روز و شبان
Нигар то чаҳ гуфтааст устоди Тӯс
نگر تا چه گفته است استاد طوس
Бдонҷокаҳ аз маргаш ояд фусӯс
بدانجاکه از مرگش آید فسوس
« яке мурғ бар кӯҳ бинишаст ва хост »
«یکی مرغ بر کوه بنشست و خاست»
« на афзуди бркўаҳ ва наз ваии бкост »
«نهافزود برکوه و نز وی بکاست»
« ман он мурғам ва ин ҷаҳони кӯҳи ман »
«من آن مرغم و این جهان کوه من»
« чу мардуми ҷаҳонро чаҳ андӯҳи ман »
«چو مردم جهان را چه اندوه من»
Сухан карда кӯтаҳи вагарнаи ҷаҳон
سخن کرده کوته وگرنه جهان
На кӯҳасту мардум на мурғӣ бар он
نه کوهست و مردم نه مرغی بر آن
Ба кӯҳӣ ки хўршидозони ди раҳи ист
به کوهی کهخورشیدازآندرهایست
Басити замини камтар аз зарраи ист
بسیط زمین کمتر از ذرهایست
Ман ва ту барин зарраи борӣ ки ем
من و تو برین ذره باری کهایم
Дарин кибриё ва манӣ бар чаҳ ем
درین کبریا و منی بر چهایم
Бузургӣ чунонасту хурдии чунин
بزرگی چنانست و خردی چنین
Бузургаст зоти ҷаҳони офарин
بزرگست ذات جهانآفرین
Бирав саъй кун то чу гул дар баҳор
برو سعی کن تا چو گل در بهار
Бихандӣ ба рухсораи рӯзгор
بخندی به رخسارهٔ روزگار
Машав бе баҳои жож ва бе барги хас
مشو بیبها ژاژ و بیبرگ خس
Ки дар бӯстонҳо ниёе ба кас
که در بوستانها نیایی به کس
Мёмўзи ойини нопоки хор
میاموز آیین ناپاک خار
Ки ҷуз сӯхтанро ниёе ба кор
که جز سوختن را نیایی به کار
Бад-ӣни хурдӣ эй кӯдаки пўии пўӣ
بدینخردی ای کودک پویپوی
Чаҳ хезӣ ки ногуҳи дроФтӣ ба рӯй
چه خیزی که ناگه درافتی بهروی
Биандешу оҳанг бешӣ макун
بیندیش و آهنگ بیشی مکن
Ҷавонӣ бибояд ту пешӣ макун
جوانی بباید تو پیشی مکن
зи бешӣу пешии дилат хӯн шавад
ز بیشی و پیشی دلت خون شود
Ду чашмонат монанди Ҷайҳун шавад
دو چشمانت مانند جیحون شود
Тилоия кунад пешравро суроғ
طلایه کند پیشرو را سراغ
Хӯрд миваи пишрсро калоғ
خورد میوهٔ پیشرس را کلاغ