Ангур шуд обистани ҳон эй бачаи ҳур
انگور شد آبستن هان ای بچهٔ حور
Бархез ва ба гаҳвора фикан бачаи ангур
برخیز و به گهواره فکن بچهٔ انگور
Чандонаш мҳл каз дам дай гардад ранҷур
چندانش مهل کز دم دی گردد رنجور
Комади дайу афсаради дами моҳу дами ҳўр
کامد دی و افسرد دم ماه و دم هور
Бркрди сияҳи абр , сари азкўаҳи ншобўр
برکرد سیه ابر، سر ازکوه نشابور
Ворости зи хоразми сипаҳ то дар булғор
واراست ز خوارزم سپه تا در بلغار
Дар ҳар боғ аз барфу шоқӣ ва нақибӣ аст
در هر باغ از برف و شاقی و نقیبی است
Бар ҳар шох аз зоғи хурӯшӣ ва нъибӣ аст
بر هر شاخ از زاغ خروشی و نعیبی است
Шамшоди ҳабибӣу сияҳи зоғ рақибӣ аст
شمشاد حبیبی و سیه زاغ رقیبی است
Вази барфи шабона ба сари сарв насибӣ аст
وز برف شبانه به سر سرو نصیبی است
Гўӣӣ ба сафи бори малики зода хатибӣ аст
گوئی بهصف بار ملکزاده خطیبی است
Дастори фурӯи барда ба кофур ва ба зангор
دستار فرو برده به کافور و به زنگار
Он суда симаст ки дар даст насимаст
آن سودهٔ سیم است که در دست نسیمست
Ваон кӯҳ , биндўдаҳ бидон суда сим аст
وان کوه، بیندوده بدان سودهٔ سیم است
Хуршед ба меғи андар чун рӯй сқим аст
خورشید به میغ اندر چون روی سقیم است
ё дар бен дрбои яд Байзоӣ кулем аст
یا در بن دربا ید بیضای کلیم است
Ваон шохаи бед эй аҷабии сахт Карим аст
وان شاخهٔ بید ای عجبی سخت کریم است
КоФшонд чун дасти малики дарҳаму динор
کافشاند چون دست ملک درهم و دینار
Зини пеш чу уммоли хазони бози расиданд
زین پیش چو عمال خزان باز رسیدند
Ваон хаймаи зарбафти хазон боз кашиданд
وان خیمهٔ زربفت خزان باز کشیدند
Деҳқони писарон ҳар сӯ дар боғ давиданд
دهقان پسران هر سو در باغ دویدند
Ҷуз аз бачагон дар вай ҷанбнда надиданд
جز از بچگان در وی جنبنده ندیدند
Хандони бдўиднд вглўшон бибареданд
خندان بدویدند وگلوشان ببریدند
Бе ҳеҷ афв ҷустан , бе ҳеҷ стғФор
بی هیچ عفو جستن، بی هیچ ستغفار
Чун ёфт кдиўри гунаҳи бачаи гкон ро
چون یافت کدیور گنه بچه گکان را
Барбаст ба занҷири дугонро ва се гои Н ро
بربست به زنجیر دوگان را و سه گان را
Вонгаҳ ба даруни дршд ва дид он ҳамагон ро
وانگه به درون درشد و دید آن همگان را
Вази он ҳамаи гон пок бипардохт макон ро
وز آن همه گان پاک بپرداخت مکان را
Ваон ҷумла биовараду бинбошти дукон ро
وان جمله بیاورد و بینباشت دکان را
То зонҳмаҳи як рӯзи биФрўзди бозор
تا زانهمه یک روز بیفروزد بازار
Биниҳод пас он духтараконро ба сабад бар
بنهاد پس آن دخترکان را به سبد بر
Баради онҳамаро тафти сӯии хонаи худ бар
برد آنهمه را تفت سوی خانهٔ خود بر
Қавмӣ дид обаст ба панҷоҳ ва ба сад бар
قومی دید آبست به پنجاه و به صد بر
Мискин ба ғалат рафту гумони барад ба бдбр
مسکین به غلط رفت و گمان برد به بدبر
Дасту сарашони кӯфт ба панҷоҳ лагад бар
دست و سرشان کوفت به پنجاه لگد بر
Чандон ки зи танашони хуй ва хӯн рафт ба якбор
چندان که ز تنشان خوی و خون رفت به یکبار
Вонгоаҳ нигаҳ кард бидон ҳоли табаи шан
وانگاه نگه کرد بدان حال تبهشان
Зон карда пушаймон шуду бхшўди гунаҳашон
زان کرده پشیمان شد و بخشود گنهشان
Воўрди зи чархишати сӯии хФтнгаҳи шан
وآورد ز چرخشت سوی خفتنگهشان
Бар рӯй фурӯи басти з ҳар биҳдаҳи раҳашон
بر روی فرو بست ز هر بیهده رهشان
намедошт ниҳони зидр то як ду се маи шан
میداشت نهان زیدر تا یک دو سه مهشان
Чандон ки баранд аз ёди он меҳнату тимор
چندان که برند از یاد آن محنت و تیمار
Чун моҳ чаҳорум шуд , як рӯзи наҳуфта
چون ماه چهارم شد، یک روز نهفته
Бишитофт бидонҷо ки баданд онони хуфта
بشتافت بدانجا که بدند آنان خفته
То пурсад ва ҷӯяд ки чаҳ бӯдааст ва чаҳ рафта
تا پرسد و جوید که چه بوده است و چه رفته
Ҷӯяд хабар зон гиреҳи хастаи тафта
جوید خبر از آن گره خستهٔ تفته
Ҷузи анҷуми рухшандау гулҳои шукуфта
جز انجم رخشنده و گلهای شکفته
Ҳарчанд фузуни ҷуст ӯ камтар дид осор
هرچند فزون جست او کمتر دید آثار
Чун дид бидон булъаҷабӣ гуфт ба ногоҳ
چون دید بدان بلعجبی گفت به ناگاه
Сад субҳони аллоҳу дусади субҳони аллоҳ
صد سبحانالله و دوصد سبحانالله
Ин ҷумла каёнанд бад-ӣни обу бад-ӣни ҷоҳ
این جمله کیانند بدین آب و بدین جاه
Неи хуршеди ӣнҷои фарози омадаи неи моҳ
نی خورشید اینجای فراز آمده نی ماه
Неи рӯзи кушодами рухи ӣнон на шабонгоҳ
نی روز گشادم رخ اینان نه شبانگاه
Ин фаррухӣу хӯбӣ кӣ гашти падедор
این فرخی و خوبی کی گشت پدیدار
ӣнонанд онон ки ду се моҳи азин пеш
اینانند آنان که دو سه ماه ازین پیش
Оўрдмшон аз рузи зии мстбаҳи хеш
آوردمشان از رز زی مصطبهٔ خویش
Вонгаҳ ба лагад кардам пушт ва барашон риш
وانگه به لگد کردم پشت و برشان ریش
Чунон бнҳодмшони як рӯз кам ва беш
چونان بنهادمشان یک روز کم و بیش
Пас ӣнҷои аФкндмшони биксу бихўиш
پس اینجای افکندمشان بیکس و بیخویش
Бе ҳеҷ риоятгар ва бе ҳеҷ парастор
بیهیچ رعایتگر و بیهیچ پرستار
Имрӯз ба сад иззат ва тамкинанд ӣнон
امروز به صد عزت و تمکینند اینان
Бо дигари расм ва дигар ойинанд ӣнон
با دیگر رسم و دگر آئینند اینان
Дилбанди хушу нағзу нгориннди ӣнон
دلبند خوش و نغز و نگارینند اینان
Гўӣии магар аз хлх ва аз чинанд ӣнон
گوئی مگر از خلخ و از چینند اینان
ё меҳру мау Зуҳра ва парвинанд ӣнон
یا مهر و مه و زهره و پروینند اینان
ё худ магари ин хонаи спҳристи пари анвор
یا خود مگر این خانه سپهریست پُر انوار
Деҳқон сипас азкўшшу фарёду ҳаёҳӯ
دهقان سپس ازکوشش و فریاد و هیاهو
Пеши оради миноӣии покиза чу минӯ
پیش آرد مینائی پاکیزه چو مینو
Баргирад аз он бодаи нағзи хуши некӯ
برگیرد از آن بادهٔ نغز خوش نیکو
Каз лолаи стдгўнаҳ ва аз мшги ситади бӯ
کز لاله ستدگونه و از مشگ ستد بو
Покизау гулгун чу рухи ёри накӯи рӯ
پاکیزه و گلگون چو رخ یار نکو رو
Фархундау равшан чу дили шоҳи накукор
فرخنده و روشن چو دل شاه نکوکار
Нак озармоҳаст ва май ҳмрӣ бояд
نک آذرماه است و می حمری باید
Бар шеъри баҳории самани барӣ бояд
بر شعر بهاری سمنبری باید
Шоҳонро озодагӣу ҳурӣ бояд
شاهان را آزادگی و حری باید
Қатарон шудам инак зи ту бўнсрӣ бояд
قطران شدم اینک ز تو بونصری باید
Бо гуфта ман гуфт манӯчеҳрӣ бояд
با گفتهٔ من گفت منوچهری باید
То ҳар ду бароянд ба як мояу миқдор
تا هر دو برآیند به یک مایه و مقدار