Шабӣ дар маҳфилӣ бо оҳу сӯзӣ
شبی در محفلی با آه و سوزی
Шнидстм ки марди пораи дузӣ
شنیدستم که مرد پارهدوزی
Чунин мегуфт бо пери ъҷўзӣ
چنین می گفت با پیر عجوزی
Гулии хуши буи дар ҳаммоми рӯзӣ
گلی خوش بوی در حمام روزی
Расед аз дасти маҳбӯбӣ ба дастам
رسید از دست محبوبی بهدستم
Гирифтам он гул ва кардам хамирӣ
گرفتم آن گل و کردم خمیری
Хамирии нарму некӯ чун ҳарирӣ
خمیری نرم و نیکو چون حریری
Муаттар буду хубу дили пазирӣ
معطر بود و خوب و دلپذیری
Бадв гуфтам ки мишкӣ ё абирӣ
بدو گفتم که مشکی یا عبیری
Ки аз буии диловези ту мастам
که از بوی دلاویز تو مستم
Ҳамаи гулҳои олам озмудам
همه گلهای عالم آزمودم
Надидам чун ту ва ибрат намудем
ندیدم چون تو و عبرت نمودم
Чу гул бишунид ин гуфту шунӯдам
چو گل بشنید این گفت و شنودم
Бигуфто ман гулӣ ночиз будам
بگفتا من گلی ناچیز بودم
Валикини муддатӣ бо гул нишастам
ولیکن مدتی با گل نشستم
Гули андари зери пои густарда пар кард
گل اندر زیر پا گسترده پر کرد
Маро бо ҳамнишинӣ муфтахар кард
مرا با همنشینی مفتخر کرد
Чу умрами муддатӣ бо гул гузар кард
چو عمرم مدتی با گل گذر کرد
Камол ҳамнишин дар ман асар кард
کمال همنشین در من اثر کرد
Вагарнаи ман ҳамон хокам ки ҳастам
وگرنه من همان خاکم که هستم