Омад рамазону халқи рафтанди зи ҳуш

آمد رمضان و خلق رفتند ز هوش

Шуд майкадаҳо қуфлу забонҳо хомӯш

شد میکده‌ها قفل و زبان‌ها خاموش

То нашунӯд алғёс май хорон ро

تا نشنود الغیاث می‌خواران را

Минои арақ пунба ниҳодаст ба гӯш

مینای عرق پنبه نهادست به گوش