Ин таснифро баҳор дар мнФои худ дар соли 1312 сохта ва ба ба аҳолии Исфаҳон эҳдо кардааст .
این تصنیف را بهار در منفای خود در سال ۱۳۱۲ ساخته و به به اهالی اصفهان اهدا کرده است.
Ба Исфаҳони рӯ ки то бенгарӣ биҳишти сонӣ
به اصفهان رو که تا بنگری بهشت ثانی
Ба зинда равадаш саломии зи чашми мо расонӣ
به زندهرودش سلامی ز چشم ما رسانی
Бабр аз вафои канори ҷулфо ба гули чеҳрагони саломи мо ро
ببر از وفا کنار جلفا به گل چهرگان سلام ما را
Шаҳр бо шиква
شهر با شکوه
Қасри члстўн
قصر چلستون
Кун гузар ба чори боғаш
کن گذر به چار باغش
Гар шуд аз кафат
گر شد از کفت
Ёр бе вафо
یار بیوفا
Кун канори пули суроғаш
کن کنار پل سراغش
Биншин дркрёси ёди шоҳи аббоси бустон аз дилбар май
بنشین درکریاس یاد شاه عباس بستان از دلبر می
Бустон аз дасти вай май пай дар паии токӣ то битавонӣ
بستان از دست وی می پی در پی تاکی تا بتوانی
Ҷузи шодӣ дар даҳр кадомаст
جز شادی در دهر کدامست
Ғайр аз май ҳарчиз ҳаром аст
غیر از می هرچیز حرام است
Соъатӣ дар ҷаҳони хуррам бӯдан беғам бӯдан беғам бӯдан
ساعتی در جهان خرم بودن بیغم بودن بیغم بودن
Бо бутии длстони муҳаррам бӯдан бо ҳам бӯдани ҳамдам бӯдан
با بتی دلستان محرم بودن با هم بودن همدم بودن
эй бути Исфаҳони зони шароби ҷулфои соғарӣ дар даҳ мо ро
ای بت اصفهان زآن شراب جلفا ساغری در ده ما را
Мо ғарибем эй ма - бар ғарибон раҳмӣ кун худо ро
ما غریبیم ای مه - بر غریبان رحمی کن خدا را