Май намоеи хешро сӯфии манам

می‌نمایی خویش را صوفی منم

Дар диёри обиду зоҳиди манам

در دیار عابد و زاهد منم

Чанд бо худ бинӣ ва бошӣ мудом

چند با خود بینی و باشی مدام

Кӣ раҳеи зини далқи дарвешии манам

کی رهی زین دلق درویشی منم

Гар маниро сари донеи роҳи рӯ

گر منی را سر دانی راه رو

То нагӯйӣ бори дигари кини манам

تا نگویی بار دیگر کین منم

Ёри гуфтани ман наме шояд туро

یار گفتن من نمی‌شاید ترا

Зон ки ман Иблис гуфта кини манам

زان که من ابلیس گفته کین منم

Ту чаро ман ман кунӣ , эй ҷони ман

تو چرا من من کنی، ای جان من

Онкии як қатраи манӣ , гӯйии манам

آنکه یک قطره منی، گویی منم