« гӯяндаи ин достони Абулфазли Байҳақии дабир аз дидори хеш чунин гуяд ки чун султони мозии Маҳмӯди бен сбктгини ғозии ғазнавии разии аллоҳи анҳу дар ғзнӣ фармон ёфту вадиати ҷони ширинро бҷони офарин таслим намӯд писари бузургу валиаҳди ваии амири масъӯд дар сипоҳон буду басӯии Ҳамадону Бағдоди ҳаракат май хост кардан ва аз тахти малик бисёр давр буд . Бноءи алии ҳозо , уманоу арқони давлати Маҳмӯдӣ аз қабили амири алии қариби ҳоҷиби бузургу ъздолдўлаҳи амири Абуёқӯби Юсуфи бен Носириддини сбктгини бародари султон ки сипаҳсолор буду амири ҳасани вазири машҳур ба ҳснки вазиру бўнсри машкони соҳиби девони рисолату бўолқосми касӣри соҳиби девони арзу бктғдии солори ғуломони сароеу абўолнҷми Аёзу алии дояи хеши султони ин ҷумла бо соири Фҳўлу стркон бсўоб дид якдигар дарёфт вақтро писари кеҳтари султони мозии анори аллоҳи барраонаи амири абӯи Аҳмади Муҳамадро аз кўзконон ки ба доролмлки наздик буд оварда ба ҷои падари бузургвораш бар тахти салтанат нишонеданаду ҳоҷиби бузурги амири алии қариб ки вҷиаҳтарин уманои давлат буд дар пеши кори истодаи корҳои давлатиро рондан гирифт . Ва чун амири масъӯди раҳмаи аллоҳи фасхи азимат Бағдод карда аз сипоҳон ба рай ва аз рай ба ншобўр ва аз ншобўр ба Ҳирот расед бози амири алӣ ба ҳамдостонии дигари стркони амири Муҳамадро дар қалъаи кўҳтизи ткинобод мавқуф намӯда ва ба узрхоҳии ончӣ аз рӯй маслиҳати рафта буд ин аризаи набишта ба сҳобти мнгитроки бародари ҳоҷиби бузургу бўбкри ҳасирии надими султони мозӣ ба даргоҳи султони шаҳриёри масъӯди разии аллоҳи анҳу анФоз доштанд » . . .

«گویندهٔ این داستان ابوالفضل بیهقی دبیر از دیدار خویش چنین گوید که چون سلطان ماضی محمود بن سبکتگین غازی غزنوی رضی اللّه عنه در غزنی فرمان یافت و ودیعت جان شیرین را بجان آفرین تسلیم نمود پسر بزرگ و ولیعهد وی امیر مسعود در سپاهان بود و بسوی همدان و بغداد حرکت می‌خواست کردن و از تخت ملک بسیار دور بود. بناء علی هذا، امنا و ارکان دولت محمودی از قبیل امیر علی قریب حاجب بزرگ و عضدالدوله امیر ابویعقوب یوسف بن ناصرالدین سبکتگین برادر سلطان که سپهسالار بود و امیر حسن وزیر مشهور به حسنک وزیر و بونصر مشکان صاحب دیوان رسالت و بوالقاسم کثیر صاحب دیوان عرض و بکتغدی سالار غلامان سرایی و ابوالنجم ایاز و علی دایه خویش سلطان این جمله با سایر فحول و سترکان بصواب دید یکدیگر دریافت وقت را پسر کهتر سلطان ماضی انار اللّه برهانه امیر ابو احمد محمد را از کوزکانان که به دارالملک نزدیک بود آورده به جای پدر بزرگوارش بر تخت سلطنت نشانیدند و حاجب بزرگ امیر علی قریب که وجیه‌ترین امنای دولت بود در پیش کار ایستاده کارهای دولتی را راندن گرفت. و چون امیر مسعود رحمه اللّه فسخ عزیمت بغداد کرده از سپاهان به ری و از ری به نشابور و از نشابور به هرات رسید باز امیر علی به همداستانی دیگر سترکان امیر محمد را در قلعهٔ کوهتیز تکیناباد موقوف نموده و به عذرخواهی آنچه از روی مصلحت رفته بود این عریضه نبشته به صحابت منگیتراک برادر حاجب بزرگ و بوبکر حصیری ندیم سلطان ماضی به درگاه سلطان شهریار مسعود رضی اللّه عنه انفاذ داشتند» ...