Ва ҳам дарин роҳи бмрўи алрўди хоҷаи ҳасан , адоами аллоҳи саломата , кадхудои амири Муҳамад бадаргоҳ расед ва аз гўзгонон меомаду хазонаи бқлъти шодёхи ниҳода буд бҳкми фармони амири масъӯду бмътмд ӯ супурда то ба ғазнӣн барда ояд , ва дарин боби тақаррубӣу хидматӣ некӯ карда ; чун пеш омад бо нисории тамому ҳадя ӣӣ боФроту расми хизматро биҷой оварад , амири вайро бнўохт ва некуӣ гуфту баростӣу амонати бстўд . Ва ҳамаи арқону аъёни давлат ӯро бпсндиднд бидон ростӣу амонату хизмат ки кард дар маънии он хазонаи бузург ки чун донист ки кори худовандаши ббўд , дил дар он мол набасту хештанро бадасти шайтони надоду роҳи рост ва ҳақ гирифт ки мард бо хиради тамом буд гарм ва сард чашидау кутуби хондау авоқибро бдонстаҳ , то лоҷарами ҷоҳаш бар ҷой бимонад .

و هم درین راه به مروالرّود خواجه حسن، ادام اللّه سلامته، کدخدای‌ امیر محمّد بدرگاه رسید و از گوزگانان میآمد و خزانه بقلعت شادیاخ‌ نهاده بود بحکم فرمان امیر مسعود و به معتمَد او سپرده تا به غزنین برده آید، و درین باب تقرّبی و خدمتی نیکو کرده؛ چون پیش آمد با نثاری تمام‌ و هدیه‌یی بافراط و رسم خدمت‌ را بجای آورد، امیر وی را بنواخت و نیکویی گفت و براستی و امانت بستود. و همه ارکان و اعیان دولت او را بپسندیدند بدان راستی و امانت و خدمت که کرد در معنی آن خزانه بزرگ که چون دانست که کار خداوندش ببود، دل در آن مال نبست و خویشتن را بدست شیطان نداد و راه راست و حق گرفت که مرد با خرد تمام بود گرم و سرد چشیده‌ و کتب خوانده‌ و عواقب را بدانسته، تا لاجرم‌ جاهش بر جای بماند.

Ва дарин роҳи хоҷаи бӯи саҳл ҳмдўӣ менишаст ба ним тарки девон ва дар муомилот сухан мегуфт ки аз ҳамагон ӯ беҳтар донист ва низ ҳишмати вазорати гирифта буду амир [ вайро ] бчшмӣ некӯ менагирист . Ва хоҷаи бӯи алқосми касӣр низ бдиўон арз менишаст ва дар боби лашкари амири сухан бо вай мегуфт . Ва аз хоҷагони даргоҳ ,у муставфӣон чун тоҳиру бӯи алФтҳи розӣ ва дигарон наздики бӯи саҳл ҳмдўӣ менишастанд .

و درین راه خواجه بوسهل حمدوی‌ می‌نشست به نیم‌ترک‌ دیوان و در معاملات سخن میگفت که از همگان او بهتر دانست و نیز حشمت وزارت گرفته بود و امیر [وی را] به چشمی نیکو می‌نگریست. و خواجه بوالقاسم کثیر نیز بدیوان عرض‌ می‌نشست و در باب لشکر امیر سخن با وی میگفت. و از خواجگان درگاه و مستوفیان‌ چون طاهر و بوالفتح رازی و دیگران نزدیک بوسهل حمدوی می‌نشستند.

Ва шуғли вазорати бӯи алхир балхӣ меронад ки брўзгори амири мозии омили Хатлон буд . Ва тоҳиру ироқии бодӣ дар сар доштанд бузург . Ва бештари хилватҳо бо бӯи саҳли зўзнӣ буду сорФот ӯ мебуриду мроФъотро ӯ май ниҳоду масодирот ӯ мекард ,у мардумон аз ваии бшкўҳиднд . Ва пайғомҳо бар забони вай май буд ,у бештар аз муҳимоти малик . Ва низ ъбдўси сахти наздик буд бамӣонаи ҳамаи корҳо даромада .

و شغل وزارت بوالخیر بلخی میراند که بروزگار امیر ماضی‌ عامل‌ ختلان بود. و طاهر و عراقی بادی در سر داشتند بزرگ. و بیشتر خلوتها با بوسهل زوزنی بود و صارفات‌ او می‌برید و مرافعات‌ را او می‌نهاد و مصادرات‌ او میکرد، و مردمان از وی بشکوهیدند . و پیغامها بر زبان وی می‌بود، و بیشتر از مهمّات ملک‌ . و نیز عبدوس سخت نزدیک بود بمیانه همه کارها درآمده‌.

Ва ҳоҷиби бузурги алиро муаззин , муътамади ъбдўси бқлъти курки барад ки дар ҷибол Ҳиротасту бкўтўоли онҷои супурд ки нишондаи ъбдўс буд . Ва сухани алии пас аз он , ҳамаи амир бо ъбдўс гуфтӣ ,у номаҳо ки аз кўтўол курк омадӣ , ҳамаи ъбдўс арза кардӣ , онгоҳи наздик устодам фиристодӣу ҷавоби он ман нбштмӣ ки бӯи алФзлм бар мисоли устодам .

و حاجب بزرگ علی را مؤذّن‌، معتمَد عبدوس بقلعت کرک‌ برد که در جبال هرات است و بکوتوال آنجا سپرد که نشانده عبدوس‌ بود. و سخن علی پس از آن، همه امیر با عبدوس گفتی، و نامه‌ها که از کوتوال کرک آمدی، همه عبدوس عرضه کردی، آنگاه نزدیک استادم فرستادی و جواب آن من نبشتمی که بوالفضلم بر مثال‌ استادم.

Ва биорам пас азин ки дар боби алӣ чаҳ рафт то онгоҳ ки фармон ёфт . Ва мнгитрокро низ ббрднду ббўи алӣ кўтўол супурданду бқлът ғазнӣн боздоштанд . Ва дигари бародарону қавмашро бҷмлаҳ фурӯ гирифтанд ва ҳар чаҳ доштанд , ҳамаи поки бстднд . Ва писари алиро , сарҳанги Муҳсин бмўлтон фиристоданду сахти ҷавон буд аммо бихараду хештани дор то лоҷарам назар ёфт ва кушода шуд аз банду меҳнат ва бғзнин омаду имрӯзи ъзизои мкрмо бар ҷойаст бғзнин ва ҳамон хештани дориро бо қаноати пеши гирифтау бхдмти машғӯл ва дар талаби зёдтӣ на , бақоаши бод бо саломат .

و بیارم پس ازین که در باب علی چه رفت تا آنگاه که فرمان یافت. و منگیتراک را نیز ببردند و به بوعلی کوتوال سپردند و بقلعت غزنین بازداشتند. و دیگر برادران و قومش‌ را بجمله فروگرفتند و هر چه داشتند، همه پاک بستدند. و پسر علی را، سرهنگ محسن بمولتان فرستادند و سخت جوان بود امّا بخرد و خویشتن‌دار تا لاجرم نظر یافت و گشاده شد از بند و محنت و بغزنین آمد و امروز عزیزا مکرّما بر جای است بغزنین و همان خویشتن‌داری را با قناعت پیش گرفته و بخدمت مشغول و در طلب زیادتی نه، بقاش‌ باد با سلامت.

Ва султони масъӯд , разии аллоҳи анҳу , бсъодт ва дўсткомӣ меомад то бшбўрқону онҷои иди азҳии бикраду басӯи Балх омад ва онҷо расед рӯзи се шанбеи нимаи зии алҳҷаҳи санаи аҳадӣ ва ъушрину арбъмоӣаҳу бкўшк дар абди алоълӣ фурӯд омад бсъодт ,у ҷаҳони арӯсии оростаро монаст дар он рӯзгори муборакаш , хоссаи Балхи бад-ӣни рӯзгор . Дигари рӯз борӣ дод сахт бо шиквау аъёни Балх ки бхдмт омада буданд бо нисорҳо бо бисёр некуӣ ва навохт бозгаштанд . Ва ҳар касе бшғли хеши машғӯли гашт . Ва нишот шароб кард .

و سلطان مسعود، رضی اللّه عنه، بسعادت و دوستکامی‌ میآمد تا به شبورقان‌ و آنجا عید اضحی‌ بکرد و بسوی بلخ آمد و آنجا رسید روز سه‌شنبه نیمه ذی الحجه سنه احدی و عشرین و اربعمائه‌ و به کوشک در عبدالاعلی فرودآمد بسعادت، و جهان عروسی آراسته را مانست‌ در آن روزگار مبارکش، خاصّه بلخ بدین روزگار. دیگر روز باری داد سخت با شکوه و اعیان بلخ که بخدمت آمده بودند با نثارها با بسیار نیکویی و نواخت بازگشتند. و هر کسی بشغل خویش مشغول گشت. و نشاط شراب کرد.

Ва ахбори ин подшоҳи брондм то ӣнҷоу воҷиб чунон кардӣ ки аз он рӯз ки ӯро хабар расед ки бародарашро бтгинободи ФрўгрФтнд , ман гуфтамӣ ӯ бар тахт малик нишаст , аммо нагуфтам ки ҳануз ин малик чун мстўФзӣ буд , ва рӯй бблх дошт , ва акнӯн имрӯз ки бблх расед [ ва ] корҳо ҳама барқарор бозомад , рондани таърих аз лавнии дигар бояд . Ва нахусти хутба ӣӣ хоҳам набшат ва чанд фасл сухан бидон пайваст , онгоҳи таърихи рӯзгори ҳумоюн ӯ баранд ки ин китобӣ хоҳад буд алии ҳада . Ва тавфиқ аслаҳ хоҳам аз худоӣ , ъзўҷл ,у ёрии бтмом кардан ин таърих , анаи субҳонаи хайри муваффақу муайяни бмнаҳу саъаи раҳматау фазла ,у слии аллоҳи алии Муҳамаду ?алаи аҷмъин .

و اخبار این پادشاه براندم تا اینجا و واجب چنان کردی که از آن روز که او را خبر رسید که برادرش را بتگیناباد فروگرفتند، من گفتمی او بر تخت ملک نشست، امّا نگفتم که هنوز این ملک‌ چون مستوفزی‌ بود، و روی ببلخ داشت، و اکنون امروز که ببلخ رسید [و] کارها همه برقرار بازآمد، راندن تاریخ از لونی دیگر باید. و نخست خطبه‌یی خواهم نبشت و چند فصل سخن بدان پیوست، آنگاه تاریخ روزگار همایون او براند که این کتابی خواهد بود علی‌حده‌. و توفیق اصلح‌ خواهم از خدای، عزّوجلّ، و یاری بتمام کردن این تاریخ؛ انّه سبحانه خیر موفّق و معین بمنّه و سعة رحمته و فضله، و صلَّی اللّه علی محمّد و آله اجمعین‌.