Ин ду қасида бо чандини танбеҳу панд набишта омад . Ва подшоҳони муҳташаму бузург бо - ҷадро чунин сухан бозбоид гуфт , дурусту дурушту панд , то набишта ояд . Ва подшоҳони муҳташамро ҳс бояд кард барафроштани бноءи мъолиро , ки ҳар чанд дар табъ эшон сириштааст бсхну баъс кардани онрои бҷнбоннд . Ва амирони гардани каш бо ҳиммати баланди ҳама аз он бӯдаанд ки суханро хазина дорӣ кардаанду бмои наздиктар сайфи аддавлаи абӯи алҳсн алӣаст , нигоҳ бояд кард ки чун мардии шаҳаму кофӣ буду ҳамаи ҷади маҳзи мтнбӣ дар мадҳи вай бар чаҳ ҷумла сухан гуфтааст ки то дар ҷаҳони сухан тозӣаст он мдрўс нагардад ва ҳар рӯзи тоза тарасту номи сайф аддавла бидон зинда мондааст , чунонкӣ гуфтааст , шеър :

این دو قصیده با چندین تنبیه‌ و پند نبشته آمد. و پادشاهان محتشم و بزرگ با- جد را چنین سخن بازباید گفت، درست و درشت‌ و پند، تا نبشته آید. و پادشاهان محتشم را حثّ‌ باید کرد برافراشتن بناء معالی‌ را، که هر چند در طبع ایشان سرشته است بسخن و بعث‌ کردن آنرا بجنبانند. و امیران گردن کش با همّت بلند همه از آن بوده‌اند که سخن را خزینه داری کرده‌اند و بما نزدیکتر سیف الدّوله ابو الحسن علی‌ است، نگاه باید کرد که چون مردی شهم‌ و کافی بود و همه جدّ محض متنبّی در مدح وی بر چه جمله سخن گفته است که تا در جهان سخن تازی است آن مدروس نگردد و هر روز تازه‌تر است و نام سیف الدّوله بدان زنده مانده است، چنانکه گفته است، شعر:

Ва агар ин марди бойен ҳунар набӯдӣ , кӣ Зуҳра доштӣ мтнбӣ ки вирои чунин сухан гуфтӣ , ки бузургони танзи Фронстоннд ва бар он гардан зананд . Ва то ҷаҳонаст подшоҳони кор -ҳои бузург кунанд ва шуъаро бигӯянд . Ва иззати ин хонадони бузурги султони Маҳмӯдро , разии аллоҳи анҳу , нигоҳ бояд кард ки унсурӣ дар мадҳи вай чаҳ гуфтааст , чунонкӣ чанд қасидаи ғроء [ вай ] дарин таърих биоварадаам . Ва далели равшан ва зоҳираст ки азин подшоҳи бузурги султони иброҳӣми осор Маҳмӯдӣ хоҳанд дид то саворони назму наср дар майдон балоғат даройанд ва ҷавлонҳои ғариби намоянд , чунонкии пешинагонро даст дар хок моланд ,у аллоҳи ъзи зикраи бФзлаҳу қудратаи иисри злку исҳлаҳи ?фонаи алқодри алайҳ ва мо злки алии аллоҳи бъзиз .

و اگر این مرد باین هنر نبودی، کی زهره داشتی متنّبی که ویرا چنین سخن گفتی، که بزرگان طنز فرانستانند و بر آن گردن زنند. و تا جهان است پادشاهان کار- های بزرگ کنند و شعرا بگویند. و عزّت این خاندان بزرگ سلطان محمود را، رضی اللّه عنه، نگاه باید کرد که عنصری در مدح وی چه گفته است، چنانکه چند قصیده غرّاء [وی‌] درین تاریخ بیاورده‌ام. و دلیل روشن و ظاهر است که ازین پادشاه بزرگ سلطان ابراهیم آثار محمودی خواهند دید تا سواران نظم و نثر در میدان بلاغت درآیند و جولانهای غریب نمایند، چنانکه پیشینگان‌ را دست در خاک مالند، و اللّه عزّ ذکره بفضله و قدرته ییسّر ذلک و یسهّله فانّه القادر علیه و ما ذلک علی اللّه بعزیز .

Ва ончӣ дақиқӣ гуфтааст , бар асари ин фусӯл низ нбштм то хонандагони ин таърих чун бдинҷо расанд ва барин воқиф шаванд , Фоӣдаҳ гиранд . Ва пас аз он басари таърихи рӯзгори султони шаҳиди масъӯд , раҳмаи аллоҳи алайҳ , бозгардам то аз онҷо ки расида будаму қаламро бдоштаҳ , оғоз карда ояд , ани шоءи аллоҳи ъзу ҷл . Дақиқӣ гуяд , шеър :

و آنچه دقیقی گفته است، بر اثر این فصول نیز نبشتم تا خوانندگان این تاریخ چون بدینجا رسند و برین واقف شوند، فائده گیرند. و پس از آن بسر تاریخ روزگار سلطان شهید مسعود، رحمة اللّه علیه، بازگردم تا از آنجا که رسیده بودم و قلم را بداشته، آغاز کرده آید، ان شاء اللّه عزّ و جلّ. دقیقی گوید، شعر:

Ин қасида низ набишта шуд , чунонкӣ пайдо омад дарин наздик аз аҳволи ин подшоҳи муҳташам , мо перон агар умр ёбем , бисёр осори сутӯда хоҳем дид , ки чун шукуфаи ниҳолро сахти тамому равшану обдори бенанд , тавон донист ки мива бар чаҳ ҷумла ояд . Ва ман ки бўолФзлм [ агар ] дарин дунёии фарибандаи мардуми хори чандонеи бимонам ки корномаи ин хонадон баронаму рӯзгори ҳумоюни ин подшоҳ ки солҳои бисёр бзёд , чун онҷои расм , баҳра аз нбштн бурдорам ва ин дебои хусравоне ки пеш гирифтаам , баномаши зарбафти гардонам . Ва аллоҳи ъзи зикра вале алтўФиқи фии алниаҳу алإътқоди бмнаҳу фазла .

این قصیده نیز نبشته شد، چنانکه پیدا آمد درین نزدیک از احوال این پادشاه محتشم، ما پیران اگر عمر یابیم، بسیار آثار ستوده خواهیم دید، که چون شکوفه نهال را سخت تمام‌ و روشن و آبدار بینند، توان دانست که میوه بر چه جمله آید. و من که بوالفضلم [اگر] درین دنیای فریبنده مردم خوار چندانی بمانم که کارنامه این خاندان برانم و روزگار همایون این پادشاه که سالهای بسیار بزیاد، چون آنجا رسم، بهره از نبشتن بردارم‌ و این دیبای خسروانی‌ که پیش گرفته‌ام، بنامش زربفت‌ گردانم. و اللّه عزّ ذکره ولیّ التوفیق فی النّیة و الإعتقاد بمنّه و فضله‌ .