Шамъи дилро шаби ҳиҷрони ту сар сӯхта ам

شمع دل را شب هجران تو سر سوخته ام

Мурғи ҷонро гуҳи савдои ту пар сӯхта ам

مرغ جان را گه سودای تو پر سوخته ام

Ту чаҳ доне ки ман аз дасти шукри хандаи ту ?

تو چه دانی که من از دست شکر خنده تو؟

Чанд бар миҷмари ғами ҳамчуи шукр сӯхтаам ?

چند بر مجمر غم همچو شکر سوخته ام؟

эй басои рӯз ки ман пеши хаёли ту чу шамъ

ای بسا روز که من پیش خیال تو چو شمع

То ба шаби мурдау шаб то ба саҳар сӯхта ам

تا به شب مرده و شب تا به سحر سوخته ام

Зон муфарраҳ ки ба дили сӯхтагон аз ту расад

زان مفرح که به دل سوختگان از تو رسد

Шарбатии даҳ ба ман охир ки ҷигар сӯхта ам

شربتی ده به من آخر که جگر سوخته ام

Мурғи ишқи ту манам зонка дар отшгаҳи ғам

مرغ عشق تو منم زانکه در آتشگه غم

Беҳтари он рӯзи шимурдам ки бтар сӯхта ам

بهتر آن روز شمردم که بتر سوخته ام

Қадари сӯзи ту чаҳ донанд азин муштии хом ?

قدر سوز تو چه دانند ازین مشتی خام؟

Ҳам марои сӯз ки сад бор дигар сӯхта ам

هم مرا سوز که صد بار دگر سوخته ام

Вар на ҳар лаҳзаи мҷир аз ғамат ин хоҳад гуфт

ور نه هر لحظه مجیر از غمت این خواهد گفت

Шамъи дилро шаби ҳиҷрони ту сар сӯхта ам

شمع دل را شب هجران تو سر سوخته ام