Боз махмураст дил то бихўдӣ иншо кунад
باز مخمور است دل تا بیخودی انشا کند
Ҷом дар ҳайрат занад аиинаҳро мино кунад
جام در حیرت زند ایینه را مینا کند
Зиндагонии гӯи мада аз нақши мавҳумами нишон
زندگانی گو مده از نقش موهومم نشان
Аксро ғам нестгар ойӣна истиғно кунад
عکس را غم نیست گر آیینه استغنا کند
Рафтаем аз худ ба дӯш орамидан чун ғубор
رفتهایم از خود به دوش آرمیدن چون غبار
Оҳ аз он рӯзӣ ки битобии тавоф мо кунад
آه از آن روزی که بیتابی طواف ما کند
Нолаи шӯ то аз ҳавои фомат ӯ бигузарӣ
ناله شو تا از هوای فامت او بگذری
Ҳарки аз худ рафт сайри олам боло кунад
هرکه از خود رفت سیر عالم بالا کند
Анҷумани пардози ваҳмам чун ҳубоб аз хомшӣ
انجمنپرداز وهمم چون حباب از خامشی
Ба ки бигушоем лабӣ то аз худам танҳо кунад
به که بگشایم لبی تا از خودم تنها کند
Магзар аз кӯшиши мабодои рӯзгори ҳилаи ҷӯ
مگذر از کوشش مبادا روزگار حیلهجو
Поймоли роҳатат чун сӯрат дебо кунад
پایمال راحتت چون صورت دیبا کند
Дар адами мо низ ёди зиндагӣ хоҳем кард
در عدم ما نیز یاد زندگی خواهیم کرد
Шуълаи хомӯш агар ёд тапиданҳо кунад
شعلهٔ خاموش اگر یاد تپیدنها کند
Бори таслимӣ агар чун соя ёбад пайкарам
بار تسلیمی اگر چون سایه یابد پیکرم
То дар ӯ хоки оламро ҷабин Фрсо кунад
تا در او خاک عالم را جبین فرسا کند
Нолаи дардӣ ба сози хомшӣ гум гашта ам
نالهٔ دردی به ساز خامشی گم گشتهام
Шавқ ғаммозаст май тарсами маро пайдо кунад
شوق غماز است میترسم مرا پیدا کند
Бе тавофи хеш дар базми висолаш бор нест
بیطواف خویش در بزم وصالش بار نیست
Дар дили дарёи магари гирдоби роҳии вокнд
در دل دریا مگر گرداب راهی واکند
эй хуши он шӯри тараби ҷӯши хумсатони фано
ایخوش آنشور طربجوش خمستان فنا
Каз гудози худ дил ҳар зарраро мино кунад
کز گداز خود دل هر ذره را مینا کند
Санги роҳи худ шуморади каъбау бтхонаҳ ро
سنگ راه خود شمارد کعبه و بتخانه را
Ҳарки чун бедили тавофи гӯша дилҳо кунад
هرکه چون بیدل طواف گوشهٔ دلها کند