Ҳайрат ҳасанӣаст дар табъи нигаҳи пурвирди мо

حیرت حسنی‌ست در طبع نگه‌پرورد ما

Шшҷҳт ойӣна боладгар фишонӣ гирди мо

شش جهت آیینه بالد گر فشانی گرد ما

Муфти мавҳумии сетгар мо ном ҳастӣ ме барем

مفت موهومی‌ست، گر ما نام هستی می‌بریم

Чун сҳргрд нафас бӯда сет раҳ оварад мо

چون سحر، گرد نفس بوده‌ست ره‌آورد ما

Мо ба ҳастӣ аз адами пар бе бизоъати омадем

ما به هستی از عدم پر بی‌بضاعت آمدیم

Бохтан рангӣ надорад дар бисот нарад мо

باختن رنگی ندارد در بساط نرد ما

Як таъаммул чун нафас бар оина печида ем

یک تأمل، چون نفس بر آینه پیچیده‌ایم

Ҳайрат маҳзему басгар вошкоФии гирди мо

حیرت محضیم و بس، گر واشکافی گرد ما

Дафтари мо ҳарза тозон сахт бешероза аст

دفتر ما هرزه‌تازان سخت بی‌شیرازه است

Кӯи ҳаё то нам кашад хоки бёбонгрди мо

کو حیا تا نم‌ کشد خاک بیابانگرد ما؟

Чун саҳари беҳуда аз ҳасрат нафасҳо сӯхтем

چون سحر، بیهوده از حسرت نفس‌ها سوختیم

Оташии равшани ншдохрзоаҳи срдмо

آتشی روشن نشد آخر، ز آه سرد ما

Нусхаи ваҳшати саводи чашм оҳӯ хондҳоем

نسخهٔ وحشت‌سواد چشم آهو خوانده‌ایم

Гар сияҳ гардад саропо нест ботили фарди мо

گر سیه گردد سراپا، نیست باطل فرد ما

Шуълаи рохокстри худҳам кам азшмшир нест

شعله را خاکستر خود هم کم از شمشیر نیست

Ба ки гирад ибрат аз мо душмани номарди мо

به که گیرد عبرت از ما، دشمن نامرد ما

Чун ҷарас умрӣ тапидем вази ҳам нгдохтим

چون جرس عمری تپیدیم و ز هم نگداختیم

Сахти ҷонӣ чанд нолад бар дил бе дарди мо

سخت‌جانی چند نالد بر دل بی‌درد ما؟

Бедили иқболи зъиФиҳои мо пӯшида нест

بیدل اقبال ضعیفی‌های ما پوشیده نیست

Офтоб олам аҷзаст ранги зарди мо

آفتاب عالم عجز است، رنگ زرد ما