Беҳавсалагӣ кард дарин базми кабобам

بی حوصلگی‌کرد درین بزم ‌کبابم

Чун ашки нигуни соғари як ҷуръаи шаробам

چون اشک نگون ساغر یک جرعه شرابم

Помоли ҳавасҳои ҷаҳонам чаҳ тавон кард

پامال هوسهای جهانم چه توان‌کرد

Махмал неам аммо сар ҳар мӯаст ба хобам

مخمل نی‌ام اما سر هر موست به خوابم

Бунёди ман обу гул ташхис надорад

بنیاد من آب و گل تشخیص ندارد

Аз даври намоянди магари ҳамчуи саробам

از دور نمایند مگر همچو سرابم

Он рўзкаҳ чун шуъла ба худ чашм гушӯдам

آن روزکه چون شعله به خود چشم‌گشودم

Брчҳраҳи зи хокистари худ буд гулобам

برچهره ز خاکستر خود بود گلابم

Ёр аз назарами рафта ва ман май рӯм аз хеш

یار از نظرم رفته و من می‌روم از خویش

эй нолаи шитобӣ ки дирангаст шитобам

ای ناله شتابی که درنگست شتابم

Аз сафҳаи ман ғайр таҳайюр натавон хонд

از صفحهٔ من غیر تحیر نتوان خواند

Чун оина шастанд надонам ба чаҳ обам

چون آینه شستند ندانم به چه آبم

Андоз ғуборам чу саҳари бскаҳ баланд аст

انداز غبارم چو سحر بسکه بلند است

Бо ҳмнФсон аз лаб бомаст хитобам

با همنفسان از لب بام است خطابم

Чун моҳи навами бскаҳи буруни дори тааюн

چون ماه نوم بسکه برون دار تعین

Шоистаи бӯси лаб хешаст рикобам

شایستهٔ بوس لب خویش است رکابم

эй чархи зи сар то қадамами риштаи ъҷзист

ای چرخ ز سر تا قدمم رشتهٔ عجزیست

То нгслм аз хуи мадаи онҳамаи тобам

تا نگسلم از خو مده آنهمه تابم

Дар ҷилваи гуҳ ӯ асари ман чаҳ хаёласт

در جلوه‌گه او اثر من چه خیالست

Гмгштаҳтар аз сояи хуршеди ниқобам

گمگشته تر از سایهٔ خورشید نقابم

То дам задаам сози тарабҳо ҳама хушкаст

تا دم زده‌ام ساز طربها همه خشکست

Об тнкӣ тохта бар рӯй ҳубобам

آب تنکی تاخته بر روی حبابم

Вокрдни чашми он қадрами даҳ дила дорад

واکردن چشم آنقدرم ده دله دارد

Бедил ба ҳамин сифр фузудааст ҳисобам

بی‌دل به همین صفر فزوده است حسابم