Ҳайҳот то ки аз назарам рафт дилбарам

هیهات تا که از نظرم رفت دلبرم

Ман хоки раҳ ба сар чаҳ кунам хок бар серум

من خاک ره به سر چه‌کنم خاک بر سرم

Пӯшеди чашм аз ду ҷаҳони гирд рафтанаш

پوشید چشم از دو جهان ‌گرد رفتنش

Ойӣна нақш пост ба ҳар сӯ ки бингарам

آیینه نقش پاست به هر سو که بنگرم

Бемори яъс бар ки баради шикваи ?илам

بیمار یأس بر که برد شکوهٔ الم

Доғами зи нолае ки тиҳӣ кард бистарам

داغم ز ناله‌ای که تهی کرد بسترم

Збни оҷизӣ касе чаҳ ба ҳолам назар кунад

زبن عاجزی ‌کسی چه به حالم نظر کند

Сӯзан ба дида мешаканд ҷисми лоғарам

سوزن به دیده می‌شکند جسم لاغرم

Фарёди ман зи шамъ ба гӯш ки ме расад

فریاد من ز شمع به‌گوش ‌که می‌رسد

Ҳар чанд боли нолаи кашами ранг бе пурм

هر چند بال ناله‌کشم رنگ بی‌پرم

Гармӣ дар оташи табу тобам нафас гудохт

گرمی در آتش تب و تابم نفس‌ گداخت

Хокистарии магари бикашад дар таҳи пурм

خاکستری مگر بکشد در ته پرم

Ҷайби маломатами зтзлм баҳона ҷӯаст

جیب ملامتم زتظلم بهانه جوست

Мижгон ба ҳар ки боз кунам сина май дирам

مژگان ‌به هر که باز کنم سینه می‌درم

Дар доманӣ ки дасти занам аз адаби шулам

در دامنی‌ که دست زنم از ادب شلم

Бар ваъдае ки гӯши нуҳум аз ҳаёи карам

بر وعده‌ای که گوش نهم از حیا کرم

Акнӯн куҷост ҳавсилау кӯи умеди айш

اکنون‌ کجاست حوصله و کو امید عیش

Май пеш азбн набӯд ки кам шуд зи соғарам

می پیش ازبن نبود که کم شد ز ساغرم

эй кош дар адам ба суроғам ризо диҳанд

ای‌کاش در عدم به سراغم رضا دهند

То ман бидон ҷаҳони дувум ва бозаш оварам

تا من بدان جهان دوم و بازش آورم

Бар фарқи биксм ки наад дасти доғи дил

بر فرق بیکسم‌ که نهد دست داغ دل

Дар мотамам ки гиря кунад дидаи терм

در ماتمم که گریه کند دیدهٔ ترم

Бедили куҷои рӯми з ки пурсами мақоми ёр

بیدل کجا روم ز که پرسم مقام یار

Овораи қосиди нафасами нома май барам

آواره قاصد نفسم نامه می‌برم