Кӯи фазойӣ ки нафасро зи дил озод кунам

کو فضایی که نفس را ز دل آزاد کنم

Хона тангаст бурун оем ва фарёд кунам

خانه تنگ است برون آیم و فریاد کنم

Шарм бе ҳосилии умр намесоз накард

شرم بی‌حاصلی عمر نمی ساز نکرد

То ҷабинии зи надомати арақ обод кунам

تا جبینی ز ندامت عرق آباد کنم

Бар намедорадам аз хоки талошӣ ки марост

بر نمی‌داردم از خاک تلاشی که مراست

Нардбонии магар аз обила эҷод кунам

نردبانی مگر از آبله ایجاد کنم

Қобилияти гули сармоя истеъдод аст

قابلیت گل سرمایهٔ استعداد است

Ранги кӯ то тарафи силӣ устод кунам

رنگ‌ کو تا طرف سیلی استاد کنم

Гар хамӯшӣ диҳадам сулҳ ба ҷамъияти дил

گر خموشی دهدم صلح به جمعیت دل

Мо ва ман пешкаши тӯҳмат аздод кунам

ما و من پیشکش تهمت اضداد کنم

Ном анқо бинишон ба ки нагардад мумтоз

نام عنقا بنشان به که نگردد ممتاز

Бар нигини зини ду нафаси умр чаҳ бедод кунам

بر نگین زین دو نفس عمر چه بیداد کنم

Олимии чашм ба вайронии ман дӯхта аст

عالمی چشم به ویرانی من دوخته است

Ба ки бар сар фиканам хоку дилӣ шод кунам

به ‌که بر سر فکنم خاک و دلی شاد کنم

Тоби маҳрӯмӣ парвоз надорам вар на

تاب محرومی پرواز ندارم ور نه

Бол ва пар башиканаму хонаи сёдкнм

بال و پر بشکنم و خانهٔ صیادکنم

Бехазонаст баҳори чмнстони хаёл

بی خزان است بهار چمنستان خیال

Ҳар чаҳ пеш ояд аз он бигузарам ва ёд кунам

هر چه پیش آید از آن بگذرم و یاد کنم

Ҳар қадам дар раҳ ӯ каъбау дайр дигар аст

هر قدم در ره او کعبه و دیر دگر است

Оҳи як саҷдаи ҷабини хишт чаҳ бунёд кунам

آه یک سجده جبین خشت چه بنیاد کنم

Бедил аз мо ва ту ҳайрони ҳисоби ғалатам

بیدل از ما و تو حیران حساب غلطم

Ман нивисам ба дил ва бар сари он сод кунам

من نویسم به دل و بر سر آن صاد کنم