Хами қомати набарди иброми табъ сахт кӯш ман

خم قامت نبرد ابرام طبع‌ سخت‌کوش من

Гарон шуд зиндагӣ аммо намеуфтад зи дӯши ман

گران شد زندگی اما نمی‌افتد ز دوش من

Тасаллӣ куштаам чун мӯи ҷи гавҳар лек зини ғофил

تسلی کشته‌ام چون مو‌ج گوهر لیک زین غافل

Ки хокаст инки май нӯшади забони баҳри нӯши ман

که خاکست اینکه می‌نوشد زبان بحر نوش‌ من

Ғами умр талаф гардӣда то кӣ боядам хӯрдан

غم عمر تلف گردیده تا کی بایدم خوردن

з ҳар имрӯз шомӣ дорад истиқболи дӯши ман

ز هر امروز شامی دارد استقبال دوش من

Чунин девонаи ёди биногваш ки ме бошам

چنین دیوانهٔ یاد بناگوش‌ که می‌باشم

Ки гӯши субҳи маҳшар пунба дорад аз хурӯши ман

که گوش صبح محشر پنبه دارد از خروش من

Гиребон боядам чун гул дарид аз лаб гушӯдан ҳо

گریبان بایدم چون گل درید از لب‌گشودن‌ها

зи вазъи ғунчаи ҳарф офият нишнид гӯши ман

ز وضع غنچه حرف عافیت نشنید گوش من

Чаҳ мекардам агар бепарда мекардам тамошоят

چه می‌کردم اگر بی‌پرده می‌کردم تماشایت

Туро дар хона ойӣна дидам рафт ҳуши ман

ترا در خانهٔ آیینه دیدم رفت هوش من

Нишондан нест осони ҳамчуи мавҷи гавҳар аз поем

نشاندن نیست آسان همچو موج‌ گوهر از پایم

Муҳӣт азсргзшт осуд то икқтраҳи ҷӯши ман

محیط ازسرگذشت آسود تا یکقطره جوش من

Ба рангӣ безабонам дар адабгоҳи нигоҳ ӯ

به رنگی بی‌زبانم در ادبگاه نگاه او

Ки гирди серума фарёдӣаст аз вазъ хамӯш ман

که ‌گرد سرمه فریادی است از وضع خموش من

Қиёмат буд агар худро чунин олӯда ме дидам

قیامت بود اگر خود را چنین آلوده می‌دیدم

Марои азчшми худ пӯшеди фазли айби пӯши ман

مرا ازچشم خود پوشید فضل عیب پوش من

намедонам шукуфтан то куҷо хирман кунам бедил

نمی‌دانم شکفتن تا کجا خرمن‌ کنم بیدل

Саҳар дар ҷайб меояд табассуми глФрўши ман

سحر در جیب می‌آید تبسم‌گلفروش من