Чаҳ мешудгар намезад ӣнқадари ранҷ нафас ҳастӣ
چه میشدگر نمیزد اینقدر رنج نفس هستی
Марои расвоӣ олам кард ин шӯҳрат ҳавас ҳастӣ
مرا رسوای عالم کرد این شهرت هوس هستی
Шарори ҷуста аз санги инфеъолаши чашм май пӯшад
شرار جسته از سنگ انفعالش چشم میپوشد
Ба ин ҳастӣ ки ман дорам намехоҳад нафас ҳастӣ
به این هستیکه من دارم نمیخواهد نفس هستی
Гар иқболи ҳавасро иззатӣ май буд дар олам
گر اقبال هوس را عزتی میبود در عالم
Қазо аз шарм кам май баст бар мӯр ва магас ҳастӣ
قضا از شرم کم میبست بر مور و مگس هستی
Ҳавои офияти саҳрои маънус адам дорад
هوای عافیت صحرای مانوس عدم دارد
намесозад азизон , бо мизоҷ ҳечкас ҳастӣ
نمیسازد عزیزان، با مزاج هیچکس هستی
Ғарибаст азгрФторон , ғами тани парварӣ хӯрдан
غریب است ازگرفتاران، غم تن پروری خوردن
Ҳазари збни донау обӣ ки дорад дар қафас ҳастӣ
حذر زبن دانه و آبیکه دارد در قفس هستی
Ту бар ҷамъияти асбоби мағрурӣу збни ғофил
تو بر جمعیت اسباب مغروری و زبن غافل
Ки охир май барад дар оташати зини хор ва хас ҳастӣ
که آخر میبرد در آتشت زین خار و خس هستی
Хурӯш алрҳилӣ бишинав ва аз ҷустуҷӯ бигузар
خروش الرحیلی بشنو و از جستجو بگذر
Суроғ корвон дорад дар овоз ҷарас ҳастӣ
سراغکاروان دارد در آواز جرس هستی
Набӯдӣ , омадӣ ва май рӯй ҷое ки маъдӯмӣ
نبودی، آمدی و میروی جایی که معدومی
Замонии шарм бояд доштани зини пеш ва пас ҳастӣ
زمانی شرم باید داشتن زین پیش و پس هستی
Мазории рака май байнами дил аз шавқ об ме гардад
مزاری راکه میبینم دل از شوق آب میگردد
Хушо ҷамъияти ҷоўбду завқ бенафас ҳастӣ
خوشا جمعیت جاوبد و ذوق بینفس هستی
Тазаллум дар адами баҳр чаҳ май баради одамии бедил
تظلم در عدم بهر چه میبرد آدمی بیدل
Дарин ҳурмон саро медоштгар фарёдрас ҳастӣ
درین حرمان سرا میداشت گر فریادرس هستی