Хўдгдозии нами кайфияти саҳбоӣ ман аст

خودگدازی نمِ‌کیفیت صهبای من است

Холӣ аз хеш шудани сӯрати миноӣ ман аст

خالی از خویش شدن صورت مینای من است

Ибратам , сайри суроғами ҳама ҷо натавон кардан

عبرتم‌، سیر سراغم همه جا نتوان‌کردن

Чашм бар хоки назари дӯхта , ҷӯёӣ ман аст

چشم بر خاک نظر دوخته‌، جویای من است

Созгм гашта ?гийам , ин ҳама тӯфон дорад

سازگم گشته گی‌ام‌، این همه توفان دارد

Шӯри офоқ , садои пари анқоӣ ман аст

شور آفاق‌، صدای پر عنقای من است

Ҳамчуи доғ аз ҷигари сӯхтагон май ҷӯшам

همچو داغ از جگر سوختگان می‌جوشم

Шуълаи ҳрҷомжаҳ эй гарм кунад ҷой ман аст

شعله هرجامژه‌ای گرم‌کند جای من‌است

Натавон бо ҳамаи ваҳшати зи сари дрдгзшт

نتوان با همه وحشت ز سر دردگذشت

Фоли ашкӣ ки занад обила дар пой ман аст

فال اشکی‌که زند آبله در پای من است

Фурсати рафта ба саъй амлм ме хандад

فرصت رفته به سعی املم می‌خندد

Чашмаки барқи ҳамон абрӯии ?имаӣ ман аст

چشمکِ برق همان ابروی ایمای من است

Тухми ашкӣ ба кафи пой касе хоҳам рехт

تخم اشکی به‌کف پای‌کسی خواهم ریخت

Орзӯи муждаи даҳ авҷи сурайёӣ ман аст

آرزو مژده دِهِ اوج ثریای من است

Агар инаст сар ва барг намӯд ҳастӣ

اگر این است سر و برگ نمود هستی

Доғи имрӯзи ман , ойӣнаи фардоӣ ман аст

داغ امروز من‌، آیینهٔ فردای من است

Саҷдаи маҳмили каши сад қофила аҷзаст ӣнҷо

سجده محمل‌کش صد قافله عجز است اینجا

Ашк бепоу серум , дар сари ман пой ман аст

اشک بی‌پا و سرم، در سر من پای من است

Нестам ҷуръаи каши дарди кудурати бедил

نیستم جرعه‌کش درد کدورت بیدل

Чун гуҳари софии дили бодаи миноӣ ман аст

چون‌گهر صافی دل بادهٔ مینای من‌است