Дорам зи нафаси нола ки ҷаллоди ман ин аст
دارم ز نفس نالهکه جلاد من این است
Дар ваҳшатам аз ъмркаҳи сайёди ман ин аст
در وحشتم از عمرکه صیاد من این است
Бардошта чун бӯи равони донаи ашкӣ
برداشته چون بو روان دانهٔ اشکی
Овораи дашти тапишам , зоди ман ин аст
آوارهٔ دشت تپشم، زاد من این است
Мадҳуши тғолкдаҳи абрӯии ёрам
مدهوش تغالکدهٔ ابروی یارم
Ҷомӣ ки маро май барад аз ёди ман ин аст
جامیکه مرا میبرد از یاد من این است
Чун субҳ ба гирди Роми фурсати нафасами сӯхт
چون صبح بهگرد رم فرصت نفسم سوخت
Он серума ки шуд раҳзани фарёди ман ин аст
آن سرمهکه شد رهزن فریاد من این است
Сангӣ ба ҷигар бастаам аз сахтии айём
سنگی به جگر بستهام از سختی ایام
Ойӣнааму ҷавҳари фӯлоди ман ин аст
آیینهام و جوهر فولاد من این است
Ҳам суҳбат . Бахти сияҳ аз фикри баландам
هم صحبت.بخت سیه از فکر بلندم
Дар боғи ҳаваси сояи шамшоди ман ин аст
در باغ هوس سایهٔ شمشاد من این است
Чашмӣ нашуд ойӣнаи кайфияти рангам
چشمی نشد آیینهٔکیفیت رنگم
Шахси суханам , сӯрати бунёди ман ин аст
شخص سخنم، صورت بنیاد من این است
Дорам ба дил аз ҳастӣ - мавҳуми ғуборӣ
دارم به دل از هستی- موهوم غباری
эй сайли биёи хонаи ободи ман ин аст
ای سیل بیا خانهٔ آباد من این است
Ҳар нола , ба ранг дигарам , май барад аз хеш
هر ناله، به رنگ دگرم، میبرد از خویش
Дар мактаби ғам , силии устоди ман ин аст
در مکتب غم، سیلی استاد من این است
Даст мижа бардоштанам , арз таманност
دست مژه برداشتنم، عرض تمناست
Ҳайрат задаам шухии фарёди ман ин аст
حیرت زدهام شوخی فریاد من این است
Аз улфати дил чора надорам чаҳ тавон кард
از الفت دل چاره ندارم چه توانکرد
Дому қафаси тоири озоди ман ин аст
دام و قفس طایر آزاد من این است
Бо ҳар нафасами лухт дилӣ меравад аз хубаш
با هر نفسم لخت دلی میرود از خوبش
Ҷон мекунам . Ва тешаи Фарҳоди ман ин аст
جان میکنم. و تیشهٔ فرهاد من این است
Ҳар ҳарф ки ояд басаи лабами ном ту бошад
هر حرف که آید بسه لبم نام تو باشد
Аз нусха ҳастӣ , сабақи ёди ман ин аст
از نسخهٔ هستی، سبق یاد من این است
Гардӣ шавам вгўшаҳи домони ту гирам
گردی شوم وگوشهٔ دامان توگیرم
Гар бахт ба фарёд расад дод ман ин аст
گر بخت به فریاد رسد داد من این است
Чун ашки з сргштӣ ам нест раҳоӣ
چون اشک ز سرگشتیام نیست رهایی
Бедил чаҳ кунам нашъаи эҷоди ман ин аст
بیدل چهکنم نشئهٔ ایجاد من این است